“Pokémon: The Teal Mask is weer een stap in de verkeerde richting”

Het is al een jaar geleden dat we Pokémon Scarlet & Violet op ons bord kregen. De Switch-game zat boordevol goede intenties en probeerde opnieuw vernieuwend te zijn. Dit onder andere door allerhande leuke experimenten in de game te integreren. Jammer genoeg werd de game genekt door de vele performantie-problemen en bugs. Iets wat Nintendo ook zwaar op de lever lag. Met de komst van de eerste uitbreiding, The Teal Mask, kunnen we alleen maar hopen op beterschap; maar komt die er ook effectief?

Waarom Wel?

Terugkeer van dé OG-Pokémon

Als prille dertiger ben ik nog steeds verlekkerd aan de Pokémon-franchise. Hoe dan ook moet ik toegeven dat ik geregeld de wenkbrauwen frons wanneer ik nieuwe Pokémon de revue zie passeren. Eerlijkheidshalve moet ik daarbij ook toegeven dat de nieuwe namen memoriseren ook niet meer zo vlot lukt; waar blijven die verdammte nieuwe versies van de Pokérap?! De kaart trekken van nostalgische Pokémon is bijgevolg dan ook eentje die aanslaat bij de suckers die erbij zijn van het eerste, inclusief ondergeschrevene. Alleen hiervoor zou ik persoonlijk de uitbreiding in huis halen.

Net zoals bij de Pokémon Scarlet & Violet 151 TCG-set; zie ik opnieuw enkele Pokémon van het eerste uur de revue passeren. Wat dacht je van een vervelende Ekans die plots uit niets terug opduikt? Of een flamboyante Ninetales die ergens op een bergtop staat te pronken? Ook enkele fan-favorites keren terug zoals Feebas (en bijgevolg Milotic), Jirachi en Morpeko. Ook één van mijn persoonlijke favorieten is terug; de beschubde draak Kommo-o! Die laatste heb ik dan ook meteen aan mijn all-star party toegevoegd; de hagedis met sterallures is exact wat ik nog ontbrak in mijn huidige party.

(Bis)verhaal

In The Teal Mask trek je met enkele medestudneten op schoolreis naar het eiland Kitakami. Bij aankomst kom je meteen in aanraking met twee belangrijke hoofdpersonages; Carmine en Kieran. Met die laatste probeer je het verhaal van het legendarisch ‘monster’ Ogerpon bloot te leggen. Ogerpon zou namelijk jaren geleden het dorp hebben bestormd waarop drie heilige Pokémon, The Loyal Three, het monster verjaagd hebben naar zijn grot. De ork zou tot op heden nog steeds verschuilen in diezelfde grot. Het échte verhaal zit echter helemaal anders in elkaar waardoor later blijkt dat de Loyal Three eigenlijk niet zo loyaal blijken te zijn. Het verhaal an sich is opnieuw niet baanbrekend; een legendarische Pokémon steekt de kop op en opnieuw zetten we de achtervolging in zoals een stier op een rood lapje stof.

Een zijqueeste die echter véél leuker is dan het hoofdverhaal, is die van Perrin de fotografe. De dame in kwestie heeft enkele leuke opdrachtjes voor ons in petto eens we er in slagen 150 unieke Pokémon op het eiland te vangen. De opdrachten zijn van het genre Pokémon Snap en leiden uiteindelijk tot Bloodmoon Ursaluna; een griezelige versie van de tot voorheen schattige beer. Die laatste queeste spitst zich meer toe op de doorwinterde speler; daar 150 unieke Pokémon vangen niet iedereen op het lijf geschreven is. On the other hand; de casual speler haakte wellicht al af op het einde van de basisgame. Your loss…

Waarom Niet?

Welke Quality of Life-improvements?

Toen Pokémon Scarlet & Violet initieel verscheen ontving de game bakken kritiek omtrent de performantie van de game. Zo crashte de game geregeld, zakten de framerates tot een historisch dieptepunt en zat de game vol visuele glitches. Nintendo zag hun fouten in en startte zelf enkele procedures op waarbij kwade gamers hun geld voor de game konden terug eisen.

Ik sloeg indertijd mea culpa; een game van dergelijke omvang met enkele nieuwe experimenten verdiende voor mijn part wat extra krediet. In deze tijd van patches en updates had ik echter wel verwacht dat we een jaar verder een betere versie van de game in onze handen zouden hebben; maar dat is jammer genoeg het geval niet. Dat werd ons nochtans beloofd.

Te klein arsenaal Pokémon

Het arsenaal toegevoegde Pokémon is gezien het status qua van de game ook behoorlijk ongelukkig gekozen. Zo zijn de toegevoegde Pokémon van nature uit reeds klein, maar het feit dat de game er niet in slaagt ze op tijd te renderen zorgt ervoor dat we constant ongewild in een battle verzeild terechtkomen. Het feit dat de ontwikkelaar er dan ook nog eens voor kiest om een mini-game zoals Ogre Oustin in de game te stoppen, getuigt des te meer van de chaos die momenteel in de ontwikkeling van de game heerst.

In de mini-game moet je namelijk in een race tegen de klok ballonnen zien kapot te prikken en zo bessen verzamelen. Dit alles terwijl je op een razendsnelle Koraidon/Miraidon zit. Op zich al geen evidente opdracht, maar de lage framerates, geregelde freezes en late pop-in’s maken het net een stukje moeilijker, maar vooral ook heel wat pijnlijker…

Trailer

---