“Forspoken is de eerste teleurstelling van 2023”

Met Forspoken hebben we onze eerste AAA-game van 2023 al vroeg in het jaar te pakken. Oorspronkelijk zou de game in 2022 verschijnen maar aanhoudende discussies met belangrijke partners deden de release tot tweemaal uitstellen. Forspoken toonde zich voor het eerst tijdens Sony’s onthulling van de PlayStation 5. De beelden die we toen over Project Athia (de toenmalige naam) te zien kregen, gaven ons meteen een idee over wat next-gen gaming de komende jaren op console ging inhouden. Prachtige graphics gecombineerd met vloeiende beelden spatten van het scherm. Vanaf dat moment stond Forspoken hoog op mijn verlanglijst en wachtte ik met veel ongeduld op de release. Of al dat wachten de moeite waard is geweest en de game mijn torenhoge verwachtingen heeft kunnen inlossen, vernemen jullie in deze review.

Waarom Wel?

Alice in Wonderland

Het verhaal van Forspoken start in New York. Het is hier dat Alfre, bijgenaamd Frey, als baby werd achtergelaten aan de ingang van The Holland Tunnel. Ze groeide op in tal van pleeggezinnen waardoor ze geen makkelijke jeugd heeft gehad. Ondanks meerdere gerechtelijke akkefietjes, is ze erop gebrand om elders een frisse start te nemen. Door haar in te laten met een straatbende, heeft ze net voldoende geld bemachtigd om te vertrekken uit de metropool. Maar dan slaat het noodlot toe. Ze had nog een openstaande schuld bij deze bende en om haar te waarschuwen, branden ze haar appartement af. Ze kan nog net op tijd ontsnappen maar het geld verdwijnt in de brand.

In zak en as en compleet radeloos zoekt Frey The Holland Tunnel op waar ze een einde aan haar leven wil maken. Het is namelijk dezelfde plek waar haar miserabele leven begonnen is. Maar dan ziet ze plots een glinstering en besluit ze deze te volgen. Deze achtervolging brengt Frey tot bij een verlaten kantoorgebouw, waar de glinstering een armband blijkt te zijn. Frey raakt de armband aan en enkele ogenblikken later staat ze plotseling in Athia, een magische wereld ver weg van haar leven in New York. Dat Athia een magische wereld blijkt te zijn, ontdekt Frey al snel door een ontmoeting met een draak.

Vlak voordat Frey’s appartement in de vlammen opgaat, kom je te weten dat Frey veel waarde hecht aan het sprookjesboek van Alice in Wonderland. Toen ze kleiner was, las iemand hieruit voor maar ze kan zich niet meer herinneren wie dit was. En net zoals in het sprookje probeert het hoofdpersonage de realiteit te ontvluchten en komt ze in een wondere wereld terecht. In de game zitten meerdere verwijzingen naar het sprookje van Alice in Wonderland. De manier hoe dit gebracht is, vond ik persoonlijk wel knap.

Geen Wonderland, wel Athia

Eenmaal aangekomen in Athia, hoort Frey een stem. Dit blijkt deze van de armband, Cuff, te zijn met wie ze nu onlosmakelijk verbonden is en wie haar belangrijkste bondgenoot zal zijn doorheen het verhaal. Cuff heeft meerdere vaardigheden. Zo zal hij dienen als een kompas, bescherming bieden tegen vijandige aanvallen, de omgeving kunnen scannen en dienen als tool om aanvallende en verdedigende magie te gebruiken.

Wanneer Frey voor het eerst gebruikt maakt van deze magische krachten, raakt ze enthousiast. Het is ook op dit moment dat je beseft dat de DualSense Controller een absolute meerwaarde gaat zijn in deze game.

Athia bestaat uit vier realms (Junoon, Praenost, Visoria en Avoalet). Over elk van deze vier realms heerst een Tanta, een soort heks/tovenares die geen al te beste bedoelingen hebben maar alle schijn hooghouden. Athia was ooit een land vol met levenslust en vreugde maar toen kwam de Corruption, een evenement dat ervoor zorgde dat Athia nooit meer werd zoals voorheen. Zij die konden ontsnappen, vluchtten naar Cipal, de enige veilige plaats. Zij die pech hadden, zijn veranderd in soort van zombies en zijn degenen tegen wie Frey het moet opnemen wanneer ze zich in de open spelwereld bevindt.

Na een eerste confrontatie met een draak, komt Frey terecht in Cipal, waar ze meteen wordt gevangengenomen en voor de Council, een soort van rechters, wordt gebracht. De helft hiervan verdenkt haar één te zijn met de Corruption want niemand is in staat om buiten de stadsmuren van Cipal te overleven. Maar omdat niet iedereen overtuigd is, wordt haar leven gespaard en wordt ze opgesloten in een toren. Hier wordt ze bevrijd door Auden, een bondgenoot die ervan overtuigd is dat Frey Athia kan redden van de Corruption omdat deze Frey niet lijkt aan te tasten.

Auden zegt dat ze Frey misschien kan helpen om terug naar huis te keren. Hierin is Frey wel geïnteresseerd maar in ruil hiervoor dient ze op zoek te gaan naar de schriften van Auden’s vader, die twintig jaar geleden dicht bij een doorbrak was om The Corruption te stoppen. En het is vanaf hier dat het avontuur echt kan beginnen en je als speler de open magische wereld van Athia kan verkennen.

Vervoersmiddelen zijn er niet in Athia. Om de vier realms te verkennen, kan Frey gebruik maken van Magic Parkour. Hierdoor verplaats je jezelf met acrobatisch gemak en is het beklimmen van steile obstakels een koud kunstje. Later in de game kan deze Magic Parkour nog verbeterd worden om zo nog makkelijker bepaalde plekken te bereiken. Deze Magic Parkour voelt enorm bevredigend aan en is voor mij het leukste gameplay aspect aan de game. Het doorkruisen van de map gebeurt heel vlot en voelt nooit saai aan. Terugkeren naar de open spelwereld van Athia was altijd heel aangenaam. Dit in tegenstelling tot de combat, die niet slecht is maar heel basic en makkelijk aanvoelt.

Waarom Niet?

Schijn bedriegt

De vele trailers die we van Forspoken gezien hebben, staan in schril contrast met de game die ik gespeeld heb. Ik durf zelfs te stellen dat Forspoken op grafisch vlak de slechtste game is die ik tot nu toe op PlayStation 5 gespeeld heb. Na enkele minuten met de game bezig te zijn geweest, keerde ik terug naar de startpagina van mijn PlayStation 5-console om te kijken of ik niet per ongeluk de PlayStation 4-versie van de game geïnstalleerd had. Maar toen kwam ik tot het besef dat deze game niet voor PlayStation 4 is uitgebracht.

In Forspoken heb je als speler de keuze uit drie grafische opties: Performance focused waarbij je op een lagere resolutie speelt om zo hogere frames te halen, Ray tracing waarbij ray tracing wordt ingeschakeld ten koste van een lagere frame rate en Quality-focused waarbij gemikt wordt op een stabiele frame rate in 4K-resolutie.

Zelf kies ik altijd performance boven quality dus ging ik voor Performance focused. Sinds de komst van de PlayStation 5 en Xbox Series X|S betekent dat doorgaans gamen op 60 frames per second (fps) in 1080p- of 1440p-resolutie. Spelen in Performance focused doet in Forspoken verschrikkelijk veel pijn aan de ogen. Vooral de achtergronden en texturen zijn gruwelijk slecht. Bovendien haalt deze game bijlange na geen 60 fps in Performance focused. Ik beschik niet over de software en kennis om het aantal fps op mijn PlayStation 5-console exact te meten, maar ik kan met zekerheid zeggen dat de game geen 60 fps haalt.

Dik tegen mijn zin probeerde ik de andere twee grafische opties dan maar uit. De Quality-focused modus ziet er grafisch beter uit maar haalt nog steeds niet het grafische niveau dat vele andere PlayStation 5-games wel halen. Maar in deze modus haal je maximaal 30-40 fps en dat is voor mij anno 2023 onspeelbaar geworden. De Ray tracing modus tot slot ziet er het mooiste uit maar is op vlak van performance rampzalig. Welke modus je dus ook kiest, je zal altijd de verliezer zijn.

Ook het grafische niveau van de cutscenes in Forspoken stellen enorm teleur. Tientallen screenshots vonden hun weg naar de virtuele prullenmand omdat deze gewoonweg onbruikbaar waren voor deze review.

Op grafisch vlak kan ik dan ook niet anders dan concluderen dat de gameplay beelden die op voorhand getoond werden, enorm misleidend zijn geweest. Dit is geen nieuw fenomeen maar is vooral voor Sony een pijnlijke zaak omdat zij heel wat publiciteit rond Forspoken hebben gemaakt. Dit heeft niet alleen veel geld maar ook gezichtsverlies gekost. Xbox-spelers hebben dus geen reden tot treuren over het feit dat zij nog twee jaar moeten wachten vooraleer Forspoken op hun geliefde console verschijnt.

De ene onderbreking na de andere

Niet alleen op grafisch vlak is Forspoken enorm teleurstellend. Ook wordt het tempo van de game enorm vaak onderbroken door tutorials en cutscenes. Vooral tijdens de openingsuren is dit enorm frustrerend. Het handje van de gamer wordt als het ware vastgehouden alsof het is de allereerste kennismaking ooit met een videogame. Telkens wanneer je denkt ‘nu gaat de game eindelijk beginnen’, volgt er weer een onderbreking. Er zijn momenten in de game waarin je letterlijk elke tien seconden onderbroken wordt door een cutscene die geen enkele meerwaarde biedt. En wanneer je eindelijk eens iets van combat krijgt, word je ook hier heel vaak onderbroken. De tutorials worden naar mijn mening veel te veel verspreid en duiken nog steeds op wanneer je al enkele uren aan het spelen bent.

De laadtijden in de game zijn ook niet van het snelste dat ik al ervaren heb op PlayStation 5. Wanneer je bijvoorbeeld een deur opent om naar binnen of buiten te gaan, krijg je een irritant stilstaand zwart beeld van zeker vijf seconden. Wanneer je al gefrustreerd bent door de vele onderbrekingen, is dit de druppel die de emmer doet overlopen.

Ook hier is er geen enkel spoor van next-gen te bespeuren.

Inspiratieloos

Op geen enkel moment heb ik tijdens het spelen van Forspoken het gevoel gehad dat ik een game aan het spelen was dat dit jaar is verschenen. Dat de graphics niet modern zijn, weten jullie intussen al. Maar ook op alle andere vlakken brengt Forspoken weinig vernieuwend.

Er is om te beginnen heel weinig aandacht aan detail besteed. De game mist liefde en inspiratie. Luminous Productions lijkt deze game echt met tegenzin gemaakt te hebben. Zo speelt het eerste hoofdstuk van de game zich af tijdens de kerstperiode in New York, de woonplaats van Frey. Kerstmis in New York zag er nog nooit zo triest uit. Hier en daar een hoopje sneeuw tegen de stoeprand en kerstverlichting dat schreeuwt om gedoofd te worden. ‘Laten we gewoon wat gele taxi’s door de straten rondrijden en hoge gebouwen plaatsen, dat ziet er New York genoeg uit’ moeten ze bij Luminous Productions gedacht hebben. Akkoord, New York is slechts een klein onderdeel van de game en ik verwacht niet dat ze dit zo gedetailleerd reconstrueren zoals in bijvoorbeeld Marvel’s Spider-Man, maar zelfs Grand Theft Auto 3 ziet er meer New York uit dan Forspoken.

Ook de combat biedt weinig spectaculairs en baanbrekends. Frey beschikt zowel over aanvallende als verdedigende magische krachten. Met XP die je doorheen het spel verdient, kan je deze krachten verbeteren en kan je er nieuwe bemachtigen. Via de L2-knop kan je een verdedigende magie gebruiken, via de R2-knop een aanvallende. Via de L1- en R1-knoppen kan je tussen verschillende krachten wisselen. Maar in de praktijk is het zo dat je elke vijand eigenlijk heel makkelijk kan verslaan door de R2-knop herhaaldelijk in te drukken, ongeacht welke magie je gebruikt. Op geen enkel moment ben ik uitgedaagd geweest en heb ik moeten nadenken om een andere strategie toe te passen. Ik raad dan ook ten zeerste aan om de game vanaf het begin op de moeilijkste stand te zetten indien je het gewoon bent om games te spelen waar combat in voor komt.

Tot slot zijn de personages en side quests in de game ontzettend saai en bezitten deze geen enkele vorm van diepgang. Alles is zo simpel, cliché en voorspelbaar. Side quests bestaan bijvoorbeeld uit het voederen van schapen en het volgen van een kat die je naar loot leidt. Ik ben het type gamer dat in open-world games alles wilt doen: alle side quests, elke point of interest bezoeken, de lore uitpluizen, de codex lezen,… In Forspoken heb ik dit heel snel opgegeven en beperkte ik me tot enkel het hoofdverhaal.

---