“Het meest teleurstellende aan Elex II is het gebrek aan vooruitgang tegenover het origineel”

ELEX II

Een klein kamertje op de gamescom-beursvloer in 2018. Drie Duitsers introduceren me tot de wondere sci-fi meets high fantasy-wereld van Elex. Hun enthousiasme werkt aanstekelijk. Meteen na de meeting vraag ik een reviewcode voor de game. Eén review later was de conclusie hard: Elex is één van de slechtst afgewerkte games die ik ooit speelde.

En toch, de unieke spelwereld heeft altijd een warme herinnering achtergelaten. Het was vooral de welgemeende passie en het eindeloze enthousiasme van die drie Duitse kerels van Piranha Bytes die me aanzetten tot doorspelen. Elex was een passieproject door een groep spellenmakers die zich vooral lieten leiden door “weet je wat cool zou zijn …” en minder door “dit is wat het budget ons toelaat.” Oké, da’s goed voor één game. Maar is een sequel dan echt verantwoord? Ik was in ieder geval curieus genoeg om het uit te pluizen.

Waarom Wel?

Eindeloze ambitie

Het siert de dames en heren bij Piranha Bytes, die je misschien nog het beste kent van de Gothic-reeks in de vroege nillies. Hun games – en vooral Elex – voelen aan als een uit de hand gelopen custom Dungeons & Dragons-sessie waar een paar van de spelers besloten “dit moeten we delen met de wereld.” Met budget, know-how over hoe videogames opgebouwd worden of afwerking wordt geen rekening gehouden, maar hun titels flirten steeds met coole spelwerelden en toffe concepten.

In het geval van Elex gaat het over een post-apocalyptische wereld die wel heel sterk lijkt op de onze. In deze wereld sloeg een komeet in die een mysterieus magisch goedje genaamd Elex met zich meebracht. Een goedje dat sommigen speciale krachten geeft, waar anderen erdoor knettergek worden. Magalan, de planeet waarop Elex zich afspeelt, is een best boeiende plek met verschillende factions en diepe lore. Lore die in Elex II – dat zich na de feiten van de eerste game afspeelt en een nieuw goedje ‘Dark Elex’ introduceert – nog verder uitgediept wordt. Ben je een sucker voor coole fantasy en sci-fi werelden, dan zal Elex II je zonder twijfel op dit vlak kunnen bekoren.

Hardcore RPG

Wat ik sterk apprecieerde aan Elex was z’n ongegeneerde keuze om zich op een hardcore doelpubliek te focussen. Net als z’n voorganger is Elex II een échte RPG waar je uren in moet pompen om verschillende stats te levellen, gear te verzamelen, upgrades en wapens te craften en relaties uit te bouwen. Veel van de gameplaysystemen die een meer casual doelpubliek zouden afschrikken en in menig AAA-titel mooi verbloemd of afgestompt zou worden, is hier sterk aanwezig.

Elex II laat je los in een behoorlijk grote spelwereld vol gevaren en wezens die je met één hit kunnen omleggen. Nooit houdt Piranha Bytes je handen vast in het verkennen van deze wereld en iedere keuze die je maakt op vlak van character development is er eentje die je zelf moet uitdokteren. Het doet me terugdenken aan RPGs uit de tijd waarin ik het genre leerde kennen, met titels als The Elder Scrolls: Morrowind of Dungeon Siege. Eenvoudigere tijden waarin developers meer van hun spelers verwachtten dat ze zouden experimenteren en gaandeweg zelf dingen ontdekken.

Waarom Niet?

Slecht gamedesign

Elex II is een game met het hart op de juiste plaats. Jammer genoeg lijdt het onder de onkunde van de makers om een game goed in elkaar te steken. De missiestructuur zit bijvoorbeeld erbarmelijk slecht in elkaar. Na de opening cutscene wordt het al snel onduidelijk waar je net eerst op te focussen. Het spel strooit met side-quests die niet op maat zijn van je spelerslevel wanneer je ze tegenkomt, de main quests worden overladen door nutteloze tussenstappen die als busywork aanvoelen en voor je het weet stoot je op difficulty spikes waar je enkel omheen kan als je aan de hand van grinden en afwijken van het reguliere pad wat betere equipment kan vinden en equipen.

Het spel wordt ook exponentieel aangenamer als je wat levels gestegen bent, maar daarvoor moet je al enkele uren op de teller hebben staan. De eerste wapens die ik in de begin omgeving tegenkwam kon ik niet eens gebruiken tot ik een uur gespeeld had, puur omdat de game vereiste dat ik een hoger level had. Hier had de game toch zeker een lagere instapdrempel mogen bieden, met een groter gevoel van progressie. Mijn algemene gevoel is uiteindelijk dat het spel geen gevoel voor structuur heeft en dat je daardoor als speler gemakkelijk verloren loopt.

Zelfde pijnpunten als weleer

Het meest teleurstellende aan Elex II is het gebrek aan vooruitgang tegenover het origineel. Hoewel de makers verder bouwen op het verhaal van de eerste game en hun coole spelwereld nog interessanter maken, hebben ze alle punten van kritiek op het origineel straal genegeerd. De combat voelt nog steeds zeer onresponsief aan. Je kan zeer moeilijk de movement van vijanden lezen om aanvallen te anticiperen, je personage beweegt behoorlijk sloom en het lock-on systeem werkt niet altijd naar behoren.

Ook de movement an sich voelt zeer janky aan, wat het navigeren doorheen de settlements in de game een pain in the butt maakt. Wel hebben de makers geleerd dat de jetpack uit deel één een succes was en introduceren ze deze gelijk aan de start van de game. Maar ook daarmee voelt de movement vaak wat onprecies aan. Erger nog: de spelomgeving is er niet altijd op voorbereid dat je als speler in feite overal kan gaan en staan waar je wil, waardoor ik meermaals in de map vast kwam te zitten tijdens het verkennen.

Eurojank

Studio’s als Piranha Bytes staan gekend voor bovenstaande problemen. Coole games bedenken en ze dan maar half z’n gat uitwerken is dan ook een fenomeen dat de bedenkelijke titel ‘Eurojank’ meekreeg. Net als andere titels binnen dit ‘genre’ zit Elex II ook vol bugs en glitches. Studio’s als CD Projekt RED en GSC Game World droegen ooit ook bij aan dat imago van ambitieuze Europese titels die een bedenkelijk laag niveau aan polish meekregen. Gek genoeg lijken die studio’s – zelfs in tijden van Cyberpunk 2077 – van die bedenkelijke eer te zijn weg-geëvolueerd. Piranha Bytes blijft echter steevast dezelfde lage kwaliteit afleveren.

Het drijft me er dan ook toe om Elex II te buizen, waar ik diens voorganger – die op vlak van gameplay eigenlijk zeer gelijkaardig aanvoelt – nog een zes kreeg. Het wordt hoog tijd dat Piranha Bytes aan afwerking begint te denken en hun games de extra liefde toekent die ze zo zeer verdienen. Als ze dat zouden doen, dan had ik deze Elex II waarschijnlijk zonder enige problemen kunnen aanraden als een goede RPG.

VERDICT

4

De wereld van Elex blijft er eentje om duimen en vingers bij af te likken. Iets wat je helemaal niet kan zeggen over de afwerking en het design van deze game. De makers lijken helemaal niet geluisterd te hebben naar de feedback op het origineel, wat me steeds op herkenbare frustraties deed botsen. Mocht deze reeks je toch aanspreken, begin dan bij de eerste game en laat deze nog even doorsudderen, want zoals Elex II er nu bij ligt zal hij je wellicht zwaar misvallen.

Pluspunten
+ Coole spelwereld
+ Een hardcore RPG die warme herinneringen oproept

Minpunten
– Pover, ondoordacht speldesign
– Gameplay-elementen zoals combat staan helemaal niet op punt
– Slecht afgewerkt

ELEX 2
Beschikbaar vanaf 01/03/2022
Beschikbaar op PlayStation 4 / PlayStation 5 / Xbox One / Xbox Series X|S / PC
Gespeeld op PS5
Website: Officiële website


Legenda bij onze reviewscores

Bij Pragalicious kiezen we ervoor om met afgeronde reviewscores te werken. Zo hebben we een mooie afgelijnde quoteringsschaal en dat maakt het voor jullie een pak overzichtelijker en duidelijker. Het daagt ons dan uit om goed na te denken welk cijfer we een game, film of serie geven.

Weet echter dat een cijfer niet alles zegt en dat we dit altijd motiveren aan de hand van de conclusie die we schrijven.

10 – Meesterwerk
9
– Fantastisch
8
– Uitstekend
7
– Goed
6
– OK

5 – Middelmatig
4 – Ondermaats
3 – Slecht
2 – Pijnlijk slecht
1 – Dramatisch slecht

Gepubliceerd door Lazlo

De legende gaat dat Lazlo's eerste woordje "PlayStation" was. Straf, want Sony's iconische console verscheen pas twee jaar na z'n geboorte. Desondanks omschrijft Lazlo zichzelf intussen als een ware platform-agnost en verdeelt hij de koek tussen z'n PlayStation 5, Nintendo Switch en pc. Op genre-vlak is hij een alleseter, al heeft hij een bijzondere voorliefde voor alles met een sterk verhaal, of waar hij zich urenlang met z'n vrienden in kan verliezen.