Een ode aan gigantische monsters, instortende wolkenkrabbers en de glorieuze eenvoud van elkaar op de bek te slaan. Sommige games willen een gevoelige snaar raken. Andere willen je intellectueel uitdagen. En dan is er Godzilla: Destroy All Monsters Melee Remastered, een game die zich afvraagt wat er zou gebeuren als twee radioactieve monsters ruzie krijgen in een stad die duidelijk niet tegen dergelijke conflicten verzekerd is.
Het oorspronkelijke spel uit 2002 was een heerlijke combinatie van arcade fighting, Japanse monsterfilms en ongegeneerde vernielzucht. Deze remaster moet die nostalgie opnieuw tot leven wekken. Maar is een ouderwets monstergevecht vandaag nog even leuk, of blijkt onze herinnering groter dan Godzilla zelf? Je ontdekt het in deze allesvernietigende review!
Waarom Wel?
Meer dan pixels oppoetsen
Deze remaster brengt twaalf speelbare “monsters”, acht arena’s met dag- en nachtvarianten, vernieuwde graphics en een verbeterd unlocksysteem. Bovendien kun je nu ook online één-tegen-één vechten, terwijl de lokale multiplayer tot vier spelers ondersteunt. Yes!
Dat zijn welkome toevoegingen aan een formule die al meer dan twintig jaar oud is. Vooral de mogelijkheid om zelf de volgorde van unlockbare content te bepalen, maakt de ervaring toegankelijker. Eindelijk!
Atari lijkt in ieder geval te begrijpen dat nostalgie alleen niet voldoende is. Zelfs Godzilla kan niet eeuwig teren op zijn successen uit het verleden. Al probeert hij het sinds 1954 behoorlijk overtuigend. En sinds deze week ook in de bioscoop met de langverwachte sequel Godzilla Minus Zero.
Eenvoud is niet altijd slecht
Er schuilt een bijna therapeutische eenvoud in Destroy All Monsters Melee. Je kiest een “monster”, betreedt een stad en begint alles wat beweegt, en vooral alles wat niet beweegt, grondig te verbouwen. Geen ingewikkelde skilltrees, geen craftingmateriaal waarvoor je drie uur door een bos moet wandelen en geen NPC die je vraagt om vijf geneeskrachtige paddenstoelen te verzamelen. Hier is een wolkenkrabber geen architecturaal hoogstandje, maar een potentieel moordwapen. En eerlijk? Soms is dat precies wat gaming nodig heeft.
Het grootste plezier in Godzilla: Destroy All Monsters Melee Remastered zit niet noodzakelijk in het winnen, maar in de manier waarop je wint. Een tegenstander door een gebouw rammen, een halve brug naar zijn kop slingeren of een gevecht beslechten met een atomic breath: het blijft een bijzonder bevredigende vorm van conflictbemiddeling.
Het spel begrijpt iets wat moderne games soms vergeten: een goede gameplayloop hoeft niet ingewikkeld te zijn. Ze moet vooral leuk blijven wanneer je ze voor de twintigste keer uitvoert.
Bovendien is het moeilijk om een slechte verliezer te zijn wanneer je tegenstander letterlijk een driekoppige ruimtedraak is. Die heeft sowieso grotere problemen.
De hele bende is er, ook in multiplayer
Godzilla, King Ghidorah, Mechagodzilla en de andere iconische “monsters” zijn meer dan verschillende skins op hetzelfde vechtpersonage. Hun computermodellen, bewegingen en aanvallen geven de gevechten een eigen karakter.
De aantrekkingskracht zit in het contrast tussen hun gigantische omvang en hun soms hilarisch onbeholpen bewegingen. Deze “monsters” vernietigen volledige stadswijken, maar bewegen af en toe alsof ze net ontdekt hebben dat ze knieën hebben. Het is precies die combinatie van dreiging en absurditeit die de klassieke kaijufilms zo aantrekkelijk maakt.
Maar de echte magie verschijnt wanneer je met vrienden speelt. Plots wordt een simpel gevecht een chaotische verzameling persoonlijke vetes en beschuldigingen van oneerlijk spel. Vriendschappen worden getest. Controllers worden steviger vastgehouden. Iemand beweert gegarandeerd dat zijn “monster” niet deed wat hij vroeg. Het soort multiplayer waarbij je na een verloren wedstrijd niet naar je statistieken kijkt, maar onmiddellijk een revanche eist.
Waarom Niet?
Nostalgie is geen gameplay
Hier begint het probleem. Destroy All Monsters Melee was in 2002 een bijzonder vermakelijk spel, maar de wereld is ondertussen veranderd. We hebben complexere vechtsystemen, intelligentere tegenstanders en games die ons tientallen uren weten te boeien zonder dat we voortdurend hetzelfde trucje moeten herhalen. De kern van Godzilla blijft echter verrassend eenvoudig: slaan, gooien, ontwijken en af en toe een complete elektriciteitscentrale tegen iemands schedel parkeren.
Dat is leuk. Tot het dat niet meer is.
Een remaster kan de graphics moderniseren, maar daarmee wordt de onderliggende gameplay niet automatisch moderner. Een dinosaurus in een paar sneakers blijft uiteindelijk een dinosaurus. Alleen eentje die vermoedelijk op weg is naar een basketbalwedstrijd. (wie deze wink begrijpt, krijgt mijn eeuwigdurende respect)
Hoewel ieder “monster” over eigen aanvallen beschikt, blijft de fundamentele combat grotendeels hezelfde. De variatie wordt vooral zichtbaar in de animaties en minder in de gameplay zelf. Bij diepgaande fighting games leer je na tientallen uren nog nieuwe combinaties. Godzilla mikt eerder op onmiddellijk spektakel. Daar is op zich niets mis mee, maar verwacht geen Tekken met een radioactief huidprobleem.
Singleplayer is boooooring
Er zijn singleplayer-campagnes voor de verschillende monsters, maar verwacht geen meeslepend verhaal of uitgebreide adventure mode. De nadruk ligt op arenagevechten, niet op de achtergronden van de baddies.
En dat is jammer, want het Godzillaverse biedt genoeg mogelijkheden voor interessante missies.
In plaats daarvan draait het vooral om het volgende gevecht. En daarna nog eentje. En daarna nog eentje. En waarom ook niet, daarna nog ééntje. En daarna…nee dat is genoeg voor vandaag.
Wie op zoek is naar een game die voortdurend nieuwe ideeën introduceert, zou hier weleens sneller uitgekeken kunnen raken dan een “monster” dat ontdekt dat zijn tegenstander opnieuw exact dezelfde aanval uitvoert.
Maten, Makkers, Godzilla
Misschien is het grootste minpunt van Destroy All Monsters Melee: de leukste momenten ontstaan waarschijnlijk niet door wat het spel zelf aanbiedt, maar door de makkers met wie je het speelt.
Met drie vrienden op de zetel kan een eenvoudig gevecht uitgroeien tot een hilarische avond. Alleen achter je scherm wordt dezelfde ervaring een stuk minder aantrekkelijk.
De nieuwe online multiplayer biedt gelukkig een alternatief, maar is beperkt tot twee spelers. De volledige chaos met vier “monsters” blijft dus een lokale aangelegenheid.
Dat maakt het moeilijker om deze remaster aan iedereen aan te raden. Een game die vooral leuk is wanneer je vrienden langskomen, concurreert immers niet alleen met andere games, maar ook met bordspellen, een avond op café en die ene vriend die na drie Red Bulls beweert dat hij Godzilla zou kunnen verslaan. (ja Tom ik heb het over u)
Trailer
Reviews op Pragalicious zijn onafhankelijk. Wij krijgen meestal een reviewcopy van uitgevers, ontwikkelaars of PR-kantoren. Als dat niet het geval is, kopen we de games zelf. De partij die ons een reviewcopy bezorgd, heeft op voorhand geen inzicht in onze reviews. Ze hebben geen invloed op de inhoud en ons oordeel.
Pragalicious wordt ondersteund door affiliate-opbrengsten. Als je op bepaalde links klikt via onze site, kunnen we daar aan verdienen. Zo help je ons deze website te onderhouden en te verbeteren.
Gespeeld op PlayStation 5
Godzilla: Destroy All Monsters Melee Remastered is een fascinerend overblijfsel uit een tijd waarin videogames nog mochten bestaan om één heel eenvoudige reden: omdat het leuk is om dingen kapot te maken.
De remaster moderniseert en voegt welkome verbeteringen toe, maar verandert weinig aan de oorspronkelijke filosofie. Dit is geen diepgaand vechtspel en al helemaal geen revolutie binnen het genre. Het is een digitale speelgoeddoos vol gigantische “monsters” die elkaar door gebouwen rammen. En soms is dat meer dan voldoende.
Maar de vraag blijft hoe lang die eenvoud kan blijven boeien. Voor fans van Godzilla en liefhebbers van lokale multiplayer is het antwoord vermoedelijk aanzienlijk langer dan voor spelers die op zoek zijn naar diepgang en afwisseling.
Pluspunten
- Heerlijk chaotische gevechten
- Lokale multiplayer
- Vernielen blijft verslavend leuk
Minpunten
- Gedateerde gameplay
- Mist diepgang
- Snel repetitief
Ontdek meer van Pragalicious
Abonneer je om de nieuwste berichten naar je e-mail te laten verzenden.
