De Nederlandse developer Blackmill Games is terug met het vierde deel in hun WW1-reeks. In deze tactische online FPS keren we steeds terug naar de grootste veldslagen van de grote oorlog. In dit nieuwe deel trekken we naar de frontlinie in het Midden-Oosten. Het Britse en het Ottomaanse rijk vechten het tegen elkaar uit. Ontdek in deze review, vier jaar na het succes van het uitstekende WW1: Isonzo, of Blackmill die lijn kan doortrekken met WW1: Gallipoli.
Waarom Wel?
Een vierde missie
De WW1-reeks van Blackmill Games focust op zeer tactische en realistische online oorlogsvoering. Net als in de drie voorgaande delen (Verdun, Tannenberg en Isonzo) mag je je dus verwachten aan zeer realistische wapens, accurate uniformen, gedetailleerde blessures, gore en missies waarbij je waargebeurde veldslagen waarheidsgetrouw naspeelt. Deze insteek geeft de game al een uniek aspect dat een mooie fanbase aanspreekt.
Natuurlijk is al die historische accuraatheid en respect wel leuk, maar wij willen vooral een goed spelende game. Met de ervaring van vorige titels is deze Gallipoli dan ook vooral een verderzetting op een goede basis. Vier jaar geleden was ik als nieuwkomer in de gamereeks enorm aangenaam verrast met Isonzo. Dat verrassingselement is nu weg en de verwachtingen liggen hoger. Krijg ik opnieuw ijzingwekkend spannende partijtjes waarbij elke misstap fataal kan zijn?
Stressfactor
In Gallipoli krijg je vijf oorlogstonelen waaruit je kan kiezen. Zo trek je 25v25 ten strijde aan het Suezkanaal, ga je naar Cape Helles, Kut Al Amara en andere locaties. Eenmaal de strijd begint speel je in de enige game mode “Expedition” als aanvaller of verdediger. Wie al enige online FPS-ervaring heeft, zal meteen mee zijn. De leuke toevoeging hier is dat je als aanvaller niet enkel gebieden moet bestormen en overnemen, maar na overname ook tactische zaken zal moeten vernietigen of bouwen om verder te kunnen.
Je verdient punten niet enkel wanneer je iemand de kop afschiet maar ook als je hem onder druk zet. Zo zal jouw soldaat ook stressen als hij beschoten wordt, minder accuraat schieten en soms zelfs verkeerd herladen waardoor je bij je volgende gevecht een losse flodder schiet. Geloof me: extreem frustrerend om zo te sterven. Natuurlijk draag je ook je steentje bij door constructies te bouwen en vijandig materiaal te saboteren. Die ideale spawn beacon van de vijand? Daar zet ik toch even m’n schop tegenaan.
Muzikale climax
Je kan tijdens de strijd verschillende combat roles op je nemen. Niet elke klasse kan zomaar alles. Je hebt een officier nodig om luchtsteun in te roepen, iemand die machinegeweren kan bouwen en brancarddragers voor de gevallen soldaten. Je kan tijdens partijtjes je klasse aanpassen om de bovenhand te halen. Communicatie is belangrijk en in een squad spelen met headsets biedt voordelen. Toch kan je ook solo aan de slag, al is het een extra uitdaging.
Grafisch merk je dat deze titel geen triple A game is, zonder dat het gaat storen. Bij momenten geniet je zelfs van de schone zichten en puike belichting als de zon goed valt. De audio is vrij goed qua battle sounds. De soundtrack verdient een extra pluim met bombastische tonen richting de climax van de strijd. Soms zijn de songs zelfs bijna komisch theatraal. In ieder geval werkt het wel om extra adrenaline te geven om voor die final push te gaan. Alleen is die adrenaline soms van korte duur.
Waarom Niet?
Kon het ook anders?
De gameplay van Gallipoli is an sich wel oké maar begint toch wat meer gebreken te vertonen nu we meer gewend zijn. Soms voelt het best clunky en janky aan. Realisme en traagheid is één zaak maar sommige mechanics voelen gewoon irritant en onfair aan. Het is sowieso een beetje zoeken in het begin bij een WW1-game en je wordt genadeloos afgestraft. Da’s oké. Helaas krijg ik iets te vaak het gevoel dat ik niet veel extra kon doen en dus niet kon ontsnappen aan de dood.
Als console speler werd het me na enkele avonden echt wel duidelijk: tegen PC-spelers bevat je hier een veel te groot nadeel. Het werd dus steevast kiezen uit de twee à drie beschikbare console only servers. Daar ging het me meteen beter af maar ook ginds verdwenen de frustraties van clunky controls niet volledig.
Slechthorende Ottomaan
Met maar één game mode en vijf maps is er niet bijster veel content, al koop je deze game uiteraard ook aan een zeer economische prijs (€29,99). Aangezien de WW1-reeks altijd thematisch op één conflictzone focust, zijn alle maps hier in dezelfde stijl. Dat valt nog veel meer op dan bij voorgaande titels.
Alle maps bestaan grotendeels uit woestijnzones. Hier en daar heb je wat dichter beboste gedeelten en enkele stadjes, maar toch zal je vooral neerliggen in het zand en doorheen de bijhorende loopgraven sluipen. De maps zijn knappe tonelen maar qua variatie is het wel beperkt. Er is veel braakliggend terrein dat vaak als aanvaller onfair aanvoelt. Ook zien we af en toe screen tearing en zijn er enkele audio bugs. Als ik ineens niemand meer hoor schieten of sluipen, vormt dat een probleem. Of waren alle Ottomanen doof in 1915?
Zonder balans
In mijn uren in Gallipoli speelde ik heel wat partijtjes die op dezelfde manier eindigen. De verdedigers hadden vaak eenzelfde punt dat ze hermetisch konden afzetten, waar ook de aanvallers in bepaalde maps steeds victorie kraaien. Daar lijken dus nog balancing issues te zijn. Gallipoli voelt zo niet aan als een volgende stap voor de WW1-reeks, al blijf ik deze graag met veel respect behandelen. Was er al een trein terug richting Isonzo in 1915?
Gameplay
Reviews op Pragalicious zijn onafhankelijk. Wij krijgen meestal een reviewcopy van uitgevers, ontwikkelaars of PR-kantoren. Als dat niet het geval is, kopen we de games zelf. De partij die ons een reviewcopy bezorgd, heeft op voorhand geen inzicht in onze reviews. Ze hebben geen invloed op de inhoud en ons oordeel.
Pragalicious wordt ondersteund door affiliate-opbrengsten. Als je op bepaalde links klikt via onze site, kunnen we daar aan verdienen. Zo help je ons deze website te onderhouden en te verbeteren.
Gespeeld op PlayStation 5
Gallipoli is niet de volgende stap hogerop voor de WW1-reeks. De waarheidsgetrouwe en realistische gevechten zijn nog steeds even meedogenloos en tactisch als in voorgaande delen maar voelen minder gevarieerd en gebalanceerd aan. Er zijn enkele lastige bugs, matige graphics en te veel saaie gebieden om van een overwinning te spreken. Al is er in teamverband nog genoeg uitdaging en plezier, Gallipoli laat geen blijvende indruk na.
Pluspunten
- Met oog voor detail en respect richting WW1
- Waarheidsgetrouw en realistisch
- Een niet veel besproken setting krijgt aandacht
- Meeste tactische elementen zijn cool
Minpunten
- Audiobugs verstoren het geluid
- Bij momenten clunky gameplay
- Niet elk realistisch idee speelt lekker
- Maps bevatten teveel saaie en gelijkaardige stukken
Ontdek meer van Pragalicious
Abonneer je om de nieuwste berichten naar je e-mail te laten verzenden.
