Wie het eerste deel kent, moet één ding meteen weten: dit is niet simpelweg The Sinking City, maar dan met een 2 achter de titel. Frogwares heeft het roer behoorlijk hard omgegooid. De open wereld en nadruk op detectivewerk zijn grotendeels verdwenen. In plaats daarvan krijgen we een veel strakker survival-horrorspel dat duidelijk naar Resident Evil kijkt en vervolgens zegt: “Prima, maar wat als we er Lovecraft overheen gooien?”. Of het wat geworden is, ontdek je in deze review van The Sinking City 2.
Waarom Wel?
Arkham, niet van Batman
Het verhaal draait om Calvin Rafferty, die samen met zijn geliefde Faye betrokken raakt bij een occult ritueel dat ongeveer zo goed afloopt als je van een occult ritueel mag verwachten. Faye raakt gevangen in een soort kosmische coma en Calvin trekt het overstroomde Arkham in om haar terug te halen. Dat levert een verhaal op waarin persoonlijke tragedie, detective-elementen en kosmische horror elkaar behoorlijk elegant aanvullen. Calvin is bovendien geen kleurloze protagonist, een beetje zoals Nathan Drake . Hij heeft genoeg droge humor en bravoure om sympathiek te blijven terwijl hij zich voortdurend afvraagt waarom hij überhaupt nog niet gewoon is omgedraaid.
De puzzels zijn een van de grootste verrassingen. Frogwares heeft duidelijk ervaring met detectivegames en dat merk je. Sommige puzzels zijn niet alleen obstakels die tussen jou en de volgende deur staan, maar sluiten mooi aan bij de wereld en het verhaal. In een ziekenhuis moet je bijvoorbeeld letterlijk met menselijke gezichten aan de slag om deuren te openen. (zie screenshots) Het is absurd, smerig en op een vreemde manier logisch. Precies wat je van Lovecraftiaanse horror wilt.
Ook het onderzoekssysteem is slim uitgewerkt. Je verzamelt aanwijzingen en kunt die combineren in een soort onderzoeksscherm. Wie liever zelf puzzelt, kan de moeilijkheidsgraad aanpassen. Wie vooral naar monsters wil schieten en niet eerst een doctoraat in occult bewijsrecht wil behalen, kan het eenvoudiger maken.
De Slither, niet de horrorfilm
Wormachtige wezens die denken dat lijken uitstekend geschikt zijn als tijdelijke behuizing, zorgen voor een aantal bijzonder onaangename ontmoetingen. Vijanden hebben zwakke plekken die veranderen, waardoor simpelweg de trekker ingedrukt houden niet altijd de beste strategie is. Het spel beloont zorgvuldig schieten en verstandig omgaan met je beperkte voorraad munitie en genezende items.
Resource management is dus erg belangrijk. Je hebt nooit het gevoel dat je een magazijn vol kogels bij je hebt. Het spel wil dat je nadenkt. Kan ik dit monster uitschakelen? Kan ik erlangs? Moet ik deze kogel echt gebruiken? En vooral: waarom heb ik drie minuten geleden mijn laatste healing item opgebruikt omdat ik dacht dat die ene klap “vast wel mee zou vallen”?
De sfeer maakt het geheel compleet. Arkham is nat, donker, vies en voortdurend dreigend. De game begrijpt dat horror niet alleen bestaat uit monsters die plotseling uit een kast springen. Stilte, geluid, architectuur en het gevoel dat je iets liever niet wilt onderzoeken zijn minstens zo belangrijk.
Daarom is The Sinking City 2 uiteindelijk een behoorlijk overtuigende survival-horrorervaring. Het probeert niet de volgende Resident Evil te worden, maar gebruikt duidelijk lessen uit het genre om Frogwares’ eigen Lovecraftiaanse wereld sterker te maken. De puzzels zijn goed, de sfeer is uitstekend en het verhaal heeft genoeg persoonlijkheid om je verder te trekken.
Is het perfect? Nee.
Waarom Niet?
De combat is ondermaats
Goed, genoeg enthousiasme. Tijd om de rubberen handschoenen uit te trekken en eens goed in de ingewanden van The Sinking City 2 te roeren. Want hoewel Frogwares met deze sequel een indrukwekkende sprong vooruit maakt, is het geen horrorwonder zonder gebreken. Integendeel. Soms voelt de game alsof hij een fantastisch diner serveert en vervolgens vergeet bestek op tafel te leggen.
Het grootste probleem is combat.
Dat is nogal vervelend voor een survival-horrorgame waarin je regelmatig wordt aangevallen door monsters die het concept “persoonlijke ruimte” duidelijk niet begrijpen. De besturing voelt niet altijd even strak als je zou willen. Vooral het richten kan problemen opleveren wanneer vijanden snel bewegen. Zet je de gevoeligheid hoger, dan wordt nauwkeurig mikken weer lastiger. Zet je haar lager, dan voelt je personage soms alsof hij een satelliet probeert te besturen met een draaiknop.
Ook melee-gevechten zijn niet bepaald het hoogtepunt. Animaties kunnen traag aanvoelen en het moment waarop een vijand daadwerkelijk schade krijgt, is niet altijd even duidelijk. Een neergehaalde vijand afmaken klinkt op papier spannend. In de praktijk ben je soms vooral aan het wachten tot je personage klaar is met zijn animatie terwijl het monster besluit dat het toch weer zin heeft om op te staan.
Het gevolg is nogal ironisch: regelmatig is weglopen gewoon een betere strategie dan vechten.
En dat is niet noodzakelijk slecht. Survival horror mag je absoluut aanmoedigen om conflicten te vermijden. Maar wanneer je merkt dat de dodge-knop betrouwbaarder is dan je vuurwapen, begint er toch een klein lampje te knipperen op het dashboard.
Daar komt bij dat sommige gevechten behoorlijk gescript aanvoelen. Je komt een kamer binnen, onderzoekt iets, pakt een voorwerp op en plots besluit de volledige bevolking van de plaatselijke begraafplaats dat dit hét moment is om een comeback te maken. Je kunt lichamen vooraf vertrappen om te voorkomen dat de Slither ze gebruikt, maar volgens sommige ervaringen verandert dat niet altijd evenveel aan de daaropvolgende confrontatie. Het idee is leuker dan de uitvoering.
Weg detectivegame!
En dan is er het grootste discussiepunt voor fans van het origineel: waar is de detectivegame gebleven?Als je het eerste deel vooral speelde vanwege het onderzoek, de open wereld en het vrij rondneuzen in Arkham, kan deze sequel behoorlijk confronterend zijn. Frogwares heeft veel van die elementen bewust teruggeschroefd. Onderzoek is nog aanwezig, maar het is niet langer de motor van de hele ervaring. De sequel kiest veel duidelijker voor survival horror. Dat maakt de game toegankelijker, maar ook minder uniek.
Want laten we eerlijk zijn: er bestaan inmiddels behoorlijk wat survival-horrorgames waarin je door donkere gangen loopt, munitie verzamelt, deuren opent met bizarre sleutels en ondertussen wordt lastiggevallen door wezens die dringend een dermatoloog nodig hebben. The Sinking City 2 doet dat goed, maar het doet het niet revolutionair.
De invloed van Resident Evil is soms bijna met een markeerstift aangebracht. Safe rooms, beperkte resources, inventory management, puzzels, terugkerende locaties en vijanden die je liever niet tegenkomt: allemaal bekende ingrediënten. Frogwares geeft er een stevige Lovecraftsaus overheen, maar de basis blijft herkenbaar.
Ook de speelduur kan voor sommige spelers een nadeel zijn. De game duurt ongeveer tien uur, afhankelijk van je speelstijl. Dat is prettig voor een strak horroravontuur, maar wie op zoek is naar een gigantische gamewereld waarin je vijftig uur lang Arkham kunt uitpluizen, zal hier minder waar voor zijn geld voelen.
En misschien is dat uiteindelijk precies de paradox van The Sinking City 2. De game is beter geworden door minder te willen zijn. Frogwares heeft een aantal ambities van het origineel overboord gegooid en daar een veel sterker survival-horrorspel voor teruggekregen. Maar daardoor heeft het ook een deel van de eigen identiteit opgeofferd.
Trailer
Reviews op Pragalicious zijn onafhankelijk. Wij krijgen meestal een reviewcopy van uitgevers, ontwikkelaars of PR-kantoren. Als dat niet het geval is, kopen we de games zelf. De partij die ons een reviewcopy bezorgd, heeft op voorhand geen inzicht in onze reviews. Ze hebben geen invloed op de inhoud en ons oordeel.
Pragalicious wordt ondersteund door affiliate-opbrengsten. Als je op bepaalde links klikt via onze site, kunnen we daar aan verdienen. Zo help je ons deze website te onderhouden en te verbeteren.
Gespeeld op PlayStation 5
The Sinking City 2 is een game die niet perfect is, maar wel verdomd goed weet wat voor ervaring hij wil bieden. Frogwares heeft het detectivewerk van het origineel grotendeels ingeruild voor survival horror en dat blijkt verrassend goed uit te pakken. De sfeer is sterk, Arkham is heerlijk onaangenaam en de combinatie van puzzels, onderzoek en Lovecraftiaanse horror zorgt regelmatig voor momenten waarop je denkt: dit is precies waarom ik mezelf vrijwillig bang laat maken. Niet alles werkt even goed. De combat kan stroef zijn, technische problemen duiken af en toe op en wie vooral voor het detective-aspect van het eerste deel kwam, zal waarschijnlijk iets missen.
The Sinking City 2 is geen revolutionaire horrorgame, maar wel een uitstekende donkere duik in een wereld waar je absoluut niet wilt wonen. Een aanrader voor horrorfans.
Pluspunten
- Arkham is angstaanjagend knap
- Goeie combinatie van actie en puzzels
- Toffe personages
Minpunten
- Combat is niet goed
- Inventory management had beter gekunnen
- Technisch niet altijd scherp
Ontdek meer van Pragalicious
Abonneer je om de nieuwste berichten naar je e-mail te laten verzenden.
