Met Twisted Tower creëerde Atmos Games een liefdesverhaal in een jaren 50 setting. Maar de romantiek blijkt al snel om te slaan in een sinistere strijd tegen enge mascottes, macabere clowns en andere lugubere figuren. Atmos Games en uitgever 3D Realms noemen het zelf een mix tussen Disneyland en BioShock. Een geweldige combinatie op papier maar of het dat ook in de praktijk was lees je in onderstaande review.
Waarom Wel?
The United Kingdom’s World Famous Resort
Een kleine intro en dan worden we zonder verklaarbare redenen gedropt in een verlaten pretpark. Vanaf het eerste moment is de vergelijking met BioShock niet te negeren. Door dezelfde ietwat bevangen en mysterieuze sfeer ging ik meteen op het (nostalgische) puntje van mijn stoel zitten. Al snel vond ik een Whack-A-Mole hamer, wat mij deed vermoeden dat dit pretpark toch niet zo verlaten was als eerst gedacht.
Ons hoofdpersonage tracht de liefde van zijn leven Charlotte terug te winnen en tegelijkertijd te ontsnappen aan de zieke spelletjes van Mister Twister. Elke verdieping is een level, gevuld met leuke puzzels en allerlei vijanden. Daarnaast is er op elke etage ook info te vinden over Mr. Twister en hoe de romance tussen onze protagonist en Charlotte tot stand gekomen is. Hoe hoger ik ging in de toren, des te meer ik in het verhaal gesleurd werd. Hoewel ik soms van het kastje naar de muur werd gestuurd, vielen de puzzelstukken uiteindelijk wel juist.
Tickets please!
Wie jaren 50-60 pretparken zegt, denkt meteen aan de rood-witte tickets die mensen kunnen spenderen aan attracties en andere zaken. In deze action-adventure horror game liggen deze ook her en der verspreid. Ik kon deze niet spenderen aan leuke ritjes in de achtbaan of een rondje in het reuzenrad, maar wel aan perks en upgrades voor mijn wapens. Nog een vergelijking met BioShock zijn de automaten waar we onze tickets kunnen spenderen. Niet helemaal hetzelfde maar het is duidelijk waar Atmos Games hun mosterd is gaan halen.
Naast lichte jumpscares en ongemakkelijke lobbymuziek is er ook best wel wat humor te vinden in Twisted Tower. Piper bijvoorbeeld, is ondanks zijn creepy looks een soort metgezel die om de zoveel tijd opduikt en zijn verknipte geest botviert op ons. Hij bracht naast tips ook een stuk van ons geheugen terug, dit geheel op zijn eigen unieke manier. Door uit te weiden over bepaalde gebeurtenissen vielen sommige puzzelstukjes langzaam op zijn plek. Levels zitten enorm goed in elkaar ondanks de korte duur van deze game. Het is een tamelijke lineaire action-adventure titel, maar hield me door puzzels, geheime ruimtes en een gezonde portie backtracking aan m’n scherm gekluisterd.
Stijgen in Twisted Tower
Elke etage brengt wel wat nieuws. Hetzij nieuwe vijanden, mechanics of inzichten in het verhaal. Wat zeer cool is in deze game is de suspense die opeens uit het niets wordt opgebouwd. Het had op sommige stukken zelfs wat weg van ‘The Backrooms’. En hoe dichter ik bij Mr. Twister kwam des te enger werden sommige levels en vijanden. Een opbouw die mij zeker kon bekoren. De wapens variëren van gewone handguns tot machinegeweren en shotguns. Niets uitzonderlijks, want less is soms gewoon echt more.
Stijgen doen we uiteraard met een lift en brengt ons naar enkele unieke plekken in een soms bizarre volgorde. Het voelde voor mij aan als een constante mindfuck. Was ik nu in het hoofd van het hoofdpersonage, of was dit toch allemaal (virtueel) echt? Wat wel zeker was, is dat ik heel de game lang een blik had op de creativiteit van Thomas Brush, de bezieler van deze game.
Waarom Niet?
Wie ben ik?
Hoewel het verhaal langzamerhand duidelijk wordt, bleef ik toch op mijn honger zitten wat betreft het hoofdpersonage. Ik had het gevoel dat bepaalde notities in een willekeurige volgorde werden verspreid. Het onnodig verwarrend maken van het verhaal, en zonder context ergens ingedropt worden, waren mijn grootste issues met deze game. De vragen ‘waarom’ en ‘hoe’ we in deze fucked up situatie zijn terechtgekomen, bleven deels onbeantwoord. Daarnaast kan ik beginnen muggenziften en over te veel op elkaar lijkende ruimtes of vijanden maar dat ga ik bewust niet doen. Twisted Tower is een paar uur pure fun en dat is het enige wat telt.
Trailer
Reviews op Pragalicious zijn onafhankelijk. Wij krijgen meestal een reviewcopy van uitgevers, ontwikkelaars of PR-kantoren. Als dat niet het geval is, kopen we de games zelf. De partij die ons een reviewcopy bezorgd, heeft op voorhand geen inzicht in onze reviews. Ze hebben geen invloed op de inhoud en ons oordeel.
Pragalicious wordt ondersteund door affiliate-opbrengsten. Als je op bepaalde links klikt via onze site, kunnen we daar aan verdienen. Zo help je ons deze website te onderhouden en te verbeteren.
Gespeeld op PC
Twisted Tower heeft zeker wat weg van BioShock en zelfs wat van The Backrooms in mijn ogen. Toch heeft deze game zijn eigen identiteit. De mysterie en opbouw van suspense in combinatie met uitstekende verhaalvertelling en humor zijn een ideale cocktail. Deze relatief korte game is een ideaal tussendoortje, en een indiegame om U tegen te zeggen. Thomas Brush levert met zijn eerste 3D-game (al zijn vorige games waren 2D) meteen een pareltje af.
Pluspunten
- Indieparel
- Nostalgie factor
- Speelt lekker weg
Minpunten
- Context bij het verhaal
Ontdek meer van Pragalicious
Abonneer je om de nieuwste berichten naar je e-mail te laten verzenden.
