“Coward is de beste Belgische film van het jaar”

Een staande ovatie van bijna een kwartier lang op het Filmfestival van Cannes, de prijs van beste acteur voor de twee hoofdrolspelers en vooral de vraag of Lukas Dhont na Girl en Close weer een grens verlegt in de Belgische filmgeschiedenis: zelden is er zo reikhalzend uitgekeken naar een nieuwe film als naar Coward. De film ging deze week in première als openingsfilm van het Filmfestival van Gent. En ik kan al meteen zeggen: Dhont brengt iets anders dan zijn twee vorige films, maar zijn signatuur is nog altijd zeer duidelijk en herkenbaar. 

(Filmreview ingestuurd door Nonkel Film – J.V.)

Om te beginnen: Coward is een oorlogsdrama. Niet meteen de arena waar ik spontaan aan denk bij Lukas Dhont. Het verhaal speelt zich af tijdens de Eerste Wereldoorlog en meer specifiek bij een groep soldaten die medisch afgekeurd zijn en als opdracht een soort revue in elkaar moeten steken om de strijdende troepen te vermaken. De jonge soldaat Pierre komt er in contact met de artistieke leider van de groep, de extraverte Francis. Beide jongemannen groeien meer en meer naar elkaar toe, in een soort intiem nest te midden van het meest brute oorlogsgeweld. Andere arena dus, maar wel een heel herkenbare thematiek. 

Twee totaal onbekende acteurs

Ook herkenbaar: Lukas Dhont is er weer maar eens in geslaagd om twee totaal onbekende acteurs naar een ongekend hoog niveau te tillen. Hij deed dit al eerder met Victor Polster in Girl en Eden Dambrine en Gustav De Waele in Close. En nu dus met Emmanuel Macchia en Valentin Campagne, respectievelijk Pierre en Francis. Zo’n hoog niveau dat het hen de prijs van Beste Acteur op het Filmfestival van Cannes opleverde.

Het is duidelijk dat Lukas Dhont over een soort magie beschikt die het allerbeste in een acteur naar boven haalt. Vraag is wel: komt er voor hen nog een vervolg in een film waarin Dhont niet in de regisseursstoel zit? In de ondersteunende rollen zien we een paar leuke verrassingen, zoals Willem De Schryver (Knokke Off, The Big Fuck-Up) en Liam Jacqmin (straffe rol van Gigi in Putain). 

Muziek speelt een cruciale rol

Voor wie de trailer al gezien heeft: muziek speelt in Coward een cruciale rol. “A nos piottes qui sont au front” is een oorworm die je onmiddellijk probleemloos kan meezingen. En bovendien een lied dat ook daadwerkelijk in de oorlogsarchieven teruggevonden is, net als alle andere liedjes die de soldaten in de film zingen. Voor de originele muziek zorgt Valentin Hadjadj, die ook al voor Girl en Close met Lukas Dhont samenwerkte. Opnieuw absoluut topwerk! 

Trailer

Reviews op Pragalicious zijn onafhankelijk. Wij krijgen meestal een reviewcopy van uitgevers, ontwikkelaars of PR-kantoren. Als dat niet het geval is, kopen we de games zelf. De partij die ons een reviewcopy bezorgd, heeft op voorhand geen inzicht in onze reviews. Ze hebben geen invloed op de inhoud en ons oordeel.

Pragalicious wordt ondersteund door affiliate-opbrengsten. Als je op bepaalde links klikt via onze site, kunnen we daar aan verdienen. Zo help je ons deze website te onderhouden en te verbeteren.

8 Geweldig

Coward is ook de inzending van België voor de Oscar van Beste Internationale Film. Een logische keuze, want het is ongetwijfeld de beste Belgische film van het jaar. Of hij ook zo'n hoge ogen gaat gooien als Close is moeilijk te voorspellen. Oorlogsdrama's doen het over het algemeen goed op de Oscars (denk maar aan All Quiet on the Western Front dat trouwens de Oscar voor Beste Internationale Film wegkaapte ten nadele van Close). Maar Coward is binnen dat oorlogsgenre wel een buitenbeentje, zowel qua intimiteit als qua thematiek. Af te wachten, de Oscars weg is nog lang en bezaaid met hindernissen. Maar ik kan ondertussen wel iedereen aanraden om naar Coward te gaan kijken.