Marvel en fighting games zijn geen onbekende combinatie. We hebben in het verleden al verschillende pogingen gezien om de superhelden van het Marvel-universum elkaar vakkundig de kop in te laten slaan. Met Marvel Tōkon: Fighting Souls gooit ontwikkelaar Arc System Works (Dragon Ball FighterZ) het over een iets andere boeg. Een indrukwekkende anime-stijl, vier personages per team en gevechten waarbij het scherm geregeld verandert in een explosie van kleuren, combo’s en superkrachten. Of Marvel hiermee een nieuwe vechtersbaas in huis heeft, ontdek je in deze review van Marvel Tōkon: Fighting Souls.
Waarom Wel?
Marvel om van te smullen
Laat ons beginnen met het meest opvallende aspect van Marvel Tōkon: Fighting Souls. Visueel is deze game werkelijk om duim en vingers bij af te likken. De gekozen anime-stijl past bijzonder goed bij de Marvel-personages. Alles spat van het scherm en tijdens de gevechten krijg je de ene spectaculaire aanval na de andere voorgeschoteld. Combo’s, speciale aanvallen, assists en het wisselen van personages volgen elkaar in een razend tempo op. Wie aandacht besteedt aan details, is bij deze game aan het juiste adres. Vooral bij de laatste slag die hopelijk jij uitdeelt, is de gelaatsuitdrukking op het gezicht van je tegenstander om van te smullen.
Wanneer je ziet wat er allemaal tegelijkertijd op je scherm gebeurt, verwacht je bijna dat je PlayStation 5 (Pro) op een bepaald moment naar adem begint te happen. Niets is minder waar. Marvel Tōkon: Fighting Souls speelt bijzonder soepel. Ook tijdens de meest hectische gevechten ervaarde ik geen enkel probleem. Dezelfde positieve ervaring had ik tijdens mijn online potjes. Matchmaking verliep behoorlijk snel en ook tijdens de wedstrijden zelf heb ik geen problemen ondervonden. Het is vrij simpel: deze game is op alle fronten next-gen.
Vier tegen vier, maar dan anders
Op dit moment beschikt Marvel Tōkon: Fighting Souls over vijf verschillende teams. Elk team bestaat uit vier personages en ieder team heeft zijn eigen identiteit en naam. Je start een gevecht met de leider van jouw team. Tijdens het gevecht kan je vervolgens andere teamleden inschakelen als assistent of worden deze personages na bepaalde gebeurtenissen speelbaar.
Dat doe je bijzonder eenvoudig. Wanneer je een beschikbaar personage als assistent wil gebruiken, druk je op X en een richting. Dan verschijnt het desbetreffende personage om je een handje te helpen. Na deze actie verschijnt L2 boven het hoofd en kan je beslissen om te wisselen van personage. Wil je eenvoudiger wisselen, dan kan je gebruikmaken van L2 in combinatie met een richting. Dan voert dat personage geen assist uit, maar ben je onmiddellijk dat personage. Het systeem klinkt misschien ingewikkeld wanneer je het zo leest, maar in de praktijk had ik het bijzonder snel onder de knie.
En dan hebben we nog de Break. Wanneer je erin slaagt om je tegenstander voldoende onder druk te zetten, kan je hem letterlijk door de omgeving heen meppen. Je krijgt daardoor niet alleen toegang tot een nieuw teamlid, maar het gevecht verhuist ook naar een nieuwe locatie. Lukt het je niet om een Break uit te voeren? Geen probleem. Bij het begin van de volgende ronde krijgen beide teams sowieso een nieuw personage. Op deze manier evolueert een gevecht voortdurend. Je begint met één personage en eindigt uiteindelijk met een volledig team dat elkaar ondersteunt.
Ben ik dan toch niet te oud?
Ik ga het maar gewoon toegeven: ik had schrik dat Marvel Tōkon: Fighting Souls voor mij een brug te ver zou zijn. Ik ben geen hardcore fighting-game-speler die urenlang combo’s uit het hoofd leert en vervolgens online zijn controller mishandelt omdat hij één aanval niet perfect heeft uitgevoerd. Ik geef toe dat dit een klein beetje gelogen is…
Toch slaagt Arc System Works erin om de instapdrempel bijzonder laag te houden. De combo’s zijn relatief eenvoudig onder de knie te krijgen en je hoeft geen fighting-game-expert te zijn om plezier te beleven aan de game. Dat betekent gelukkig niet dat er niets te leren valt. Naarmate je langer speelt, begin je steeds beter te begrijpen hoe je assists, personagewissels, Breaks en speciale aanvallen kan combineren.
En dat is volgens mij de ideale manier om nieuwe spelers kennis te laten maken met het genre. Je kan onmiddellijk plezier beleven, maar wanneer je er meer tijd in stopt, ontdek je steeds meer mogelijkheden.
Marvel’s finest
Op dit moment zijn er twintig personages beschikbaar in Marvel Tōkon: Fighting Souls. Ik geef hier even een tip: als je bepaalde dingen in de game doet, kan het roster een klein beetje groter worden. Natuurlijk komen heel wat bekende namen voorbij: Captain America, Spider-Man en jawel hoor… Deadpool.
Vooral die laatste wist mij meermaals aan het lachen te krijgen. Deadpool blijft natuurlijk Deadpool en ook hier laat hij voldoende ruimte voor zijn typische humor. Alle personages worden bovendien fantastisch weergegeven. De anime-stijl geeft ze een volledig nieuwe uitstraling zonder dat je ooit het gevoel krijgt dat je naar een willekeurige kopie van een Marvel-personage zit te kijken. Iron Man in een Gundam armour: hoe fantastisch ziet dat eruit?
Elk team heeft zijn eigen verhaal richting The Champion
De Episode-modus vormt de belangrijkste verhaalmodus van Marvel Tōkon: Fighting Souls. Verwacht geen campagne van vijf tot tien uur zoals we die kennen uit bijvoorbeeld Injustice of de recente Mortal Kombat-games. Na ongeveer anderhalf uur had ik de campagne uitgespeeld. Ik weet het, dat is zeer kort. Maar het verhaal wordt wel op een bijzonder leuke manier gebracht. Elk team heeft zijn eigen verhaal en de gebeurtenissen worden weergegeven in een mooie comicbook-stijl.
Het komt erop neer dat The Champion een toernooi organiseert. Natuurlijk niet zomaar een toernooi, maar deze snoodaard heeft een addertje onder het gras zitten. De Shi’ar kunnen er helaas van meespreken. Via zijn rechterhand The Promoter worden de leiders van de verschillende teams uitgenodigd. Vervolgens ontdek je hoe de teams gevormd worden en hoe ze uiteindelijk richting de confrontatie met The Champion trekken.
Voor mij is het verhaal vooral een perfecte start als introductie tot de verschillende teams en personages. Verwacht geen Marvel-equivalent van een Oscarwinnende film, maar het is voldoende om je door de Episode-modus te trekken. En de cutscenes? Ook die zien er opnieuw bijzonder goed uit.
Genoeg manieren om elkaar virtueel de kop in te slaan
Wie na de Episode-modus denkt dat hij alles gezien heeft, mag zijn controller nog even vasthouden. Naast de klassieke Versus-modus kan je Casual Matches spelen tegen spelers van over de hele wereld, of je wagen aan Ranked Matches. Je kan vooraf je team samenstellen en zelfs nog even oefenen wanneer je op een tegenstander wacht.
Zodra er iemand gevonden is, verschijnt deze op je scherm en kan je beslissen of je de wedstrijd start. Er zijn ook Room Matches aanwezig waarbij je zelf de regels bepaalt. Persoonlijk ben ik daar niet de grootste fan van, maar voor spelers die graag met vrienden hun eigen potjes organiseren, is het natuurlijk een leuke toevoeging.
All-Star Arena
In de All-Star Arena krijg je twee verschillende modi voorgeschoteld: Arena en Survival. Arena voelt bijna aan als een soort vechtende versie van een bordspel. Je legt een parcours af waarbij ieder vakje staat voor een gevecht. Wanneer je wint, schuif je verder en op bepaalde momenten moet je kiezen tussen route A of route B. Daardoor kan je de modus opnieuw spelen en een volledig ander pad kiezen. Het uiteindelijke doel is natuurlijk om het einde te bereiken en het laatste gevecht te winnen.
Survival pakt het iets anders aan. Je krijgt vier gevechten voorgeschoteld tegen leden van één team. Wanneer je die allemaal weet te verslaan, wacht er een soort baasgevecht. Dit is een personage uit het bestaande roster, maar dan met verhoogde statistieken. Slaag je erin om ook deze tegenstander neer te krijgen, dan krijg je toegang tot Soul Cores. Deze geven je team verschillende bonussen en je kan er maximaal vier gebruiken.
Je kan kiezen tussen alle personages die beschikbaar zijn in de game met de Soul Cores. Als je echter voor een bepaalde stijl gaat en bij het verslaan van de volgende baas deze keuzes niet in je plan passen, kan je ervoor kiezen om een redraw te doen van de cores. Heb je pech, dan kan je verdergaan in je strijd, maar dan met iets minder voordeel qua bonussen op je statistieken. Survival blijft duren tot je zelf het onderspit delft.
Arcadia Rumble
En dan hebben we nog Arcadia Rumble, een modus die opnieuw voor een heel andere ervaring zorgt. Je loopt hier rond met een avatar van één van de personages. Die avatar kan je in de menu’s nog volledig naar je eigen smaak aanpassen. In de arena is het de bedoeling om zoveel mogelijk Fighter Souls te verzamelen binnen een bepaalde tijd. Hoe meer je verzamelt, hoe sterker je uiteindelijk aan het eigenlijke gevecht begint.
Natuurlijk zou het geen fighting game zijn als je ondertussen je tegenstanders in de arena een klap op het hoofd kan verkopen. Wanneer je iemand raakt, verliest die een hartje. Na twee rake klappen ligt die speler voor enkele seconden uit de arena.
Vooraleer de tijd verstreken is, kan je de arcade-kasten gebruiken om zelf een gevecht te starten of gewoon wachten tot de timer afloopt en het spel automatisch een tegenstander voor je zoekt. Na drie rondes in de arena en twee gevechten later wordt uiteindelijk één winnaar aangeduid.
Waarom Niet?
Een verhaal van korte duur
Op zich is er weinig negatiefs te zeggen over Marvel Tōkon: Fighting Souls, maar toch ga ik een klein beetje muggenziften, gewoon omdat ik er lekker zin in heb. Ik heb het al aangekaart, maar anderhalf uur voor de volledige Episode-modus is gewoon bijzonder kort. Het verhaal wordt leuk gebracht en de comicbook-stijl past perfect bij het geheel, maar ik had toch graag wat meer gekregen. Zeker omdat ieder team zijn eigen verhaal heeft, had hier volgens mij nog veel meer potentieel ingezeten. Het zou machtig zijn als elk verhaal ook nog eens zijn eigen cutscenes had gehad. Misschien vraag ik te veel, maar kom op: dat zou toch een extra impuls geven aan de Episode-modus.
De game moet het dus vooral hebben van zijn gameplay, online modi en herspeelbaarheid. En laat dat nu net het onderdeel zijn waar fighting games traditioneel hun levensduur vandaan halen. Toch blijft het jammer dat je na anderhalf uur al de credits van de verhaalmodus ziet.
En dan dat liedje…
Ik moet hier toch even mijn ei kwijt over een liedje. Wanneer je een Episode uitspeelt, krijg je een nummer te horen dat naar mijn bescheiden mening totaal niet past bij het concept van deze game. Tijdens het eindgevecht krijg je daarentegen muziek door je speakers gejaagd die wél perfect bij de actie past. Ik zat dus een beetje met een cringe-gevoel. Ik kon er echt niet over waarom ze je op deze manier de ervaring als speler geven dat je de episode hebt uitgespeeld.
De toekomst zal het uitwijzen
Na bijna tien uur ben ik bijzonder positief over Marvel Tōkon: Fighting Souls, maar ik wil ook niet doen alsof ik nu al kan voorspellen hoe interessant deze game over vijftig uur zal zijn.
De basis zit uitstekend in elkaar. De combat is toegankelijk, de presentatie is fenomenaal en er zijn voldoende modi aanwezig. Maar een fighting game moet uiteindelijk bewijzen dat spelers willen blijven terugkomen.
Vooral de Ranked-modus zal hier een belangrijke rol in spelen. Hoe goed is de balans tussen de twintig personages? Hoeveel diepgang zit er onder de relatief eenvoudige controls? En hoe lang blijven spelers nieuwe combinaties en strategieën ontdekken?
Ook niet onbelangrijk: ze werken met een Year-pass. Wat mogen we dan in het eerste jaar van deze game verwachten? Nieuwe personages, teams en dan normaal gesproken nieuwe episodes. Komen er nog modi bij? Dat zijn natuurlijk allemaal vragen waar we op dit moment nog geen antwoorden op hebben, maar het is cruciaal. Er zijn helaas al genoeg voorbeelden van games met dit systeem die op het einde van de rit kopje onder gaan. Gelukkig staat er een sterke fundering stevig gebouwd van Marvel Tōkon: Fighting Souls die gegarandeerd harde klappen kan verdragen.
Trailer
Reviews op Pragalicious zijn onafhankelijk. Wij krijgen meestal een reviewcopy van uitgevers, ontwikkelaars of PR-kantoren. Als dat niet het geval is, kopen we de games zelf. De partij die ons een reviewcopy bezorgd, heeft op voorhand geen inzicht in onze reviews. Ze hebben geen invloed op de inhoud en ons oordeel.
Pragalicious wordt ondersteund door affiliate-opbrengsten. Als je op bepaalde links klikt via onze site, kunnen we daar aan verdienen. Zo help je ons deze website te onderhouden en te verbeteren.
Gespeeld op PlayStation 5 Pro
Marvel Tōkon: Fighting Souls wist mij te verrassen. De anime-stijl is prachtig, de Marvel-personages worden fantastisch weergegeven en technisch loopt de game bijzonder soepel. Zelfs wanneer het scherm verandert in een complete chaos van aanvallen, assists en combo’s blijft alles netjes overeind. Ook de toegankelijke combat is een grote troef. Je hoeft geen fighting-game-expert te zijn om onmiddellijk plezier te beleven, terwijl er voldoende ruimte lijkt te zijn om je vaardigheden verder te ontwikkelen. De korte Episode-modus is zonder twijfel een minpunt. Anderhalf uur is gewoon weinig. Of de game op lange termijn blijft boeien, zal vooral afhangen van de online community en hoe diep spelers in de combat kunnen duiken.
Pluspunten
- Fenomenale anime-stijl
- Marvel-personages worden fantastisch weergegeven
- Performance is uitstekend
- Verrassend toegankelijke combat
- Mooi aantal verschillende spelmodi
- Elk team heeft zijn eigen verhaal in Episode-modus
Minpunten
- Episode-modus is per team ongeveer 1,5 uur lang
- Niet alle modes even interessant
- Dat liedje bij het uitspelen van een episode…
Ontdek meer van Pragalicious
Abonneer je om de nieuwste berichten naar je e-mail te laten verzenden.
