Ik zeg niet vaak nee wanneer onze bezieler Praga mij vraagt om een game te reviewen maar in het geval van Deathbulge: Battle of the Bands heb ik toch overwogen om deze kelk aan me te laten voorbijgaan. En dat heeft op zich niks te maken met de game maar wel alles met muziekgenre waar de game om draait. Ik haat namelijk metal (Sorry, not sorry Roma). In mijn oren klinkt dat vooral allemaal als geschreeuw en lawaai. Of mijn diepgegronde haat voor een muziekgenre met miljoenen fans de score voor deze game gaat beïnvloeden? Dat lezen jullie in onderstaande review. Rock on!
Waarom Wel?
Geweldig goeie mechanics
Er zijn indie-RPG’s die vooral opvallen omdat ze een retrojasje aantrekken en er zijn indie-RPG’s die echt een eigen stem hebben (pun intended). Deathbulge: Battle of the Bands is een luidruchtige, bizarre, op muziek gebaseerde turn-based RPG over drie stuntelende bandleden die in een dodelijke battle of the bands belanden.
In plaats van een doorsnee turn-based systeem kiest Deathbulge voor een combat systeem dat draait rond het manipuleren van een gedeelde actiebalk en zogenaamde measure effects. Je bent dus niet alleen bezig met damage doen of met healen, maar ook met het beïnvloeden van wat er tussen de beurten gebeurt: zones op de balk kunnen buffs, debuffs, schade of andere effecten veroorzaken zodra personages erdoorheen bewegen. Dat zorgt ervoor dat gevechten veel actiever en tactischer aanvoelen dan in een klassieke turn-based RPG.
Daar komt nog bij dat Deathbulge opvallend veel speelruimte geeft binnen dat combat systeem. De band kan worden aangepast via negen muziekgerelateerde classes, tientallen skills en allerlei combinaties van uitrusting, patches en merch, waardoor je de drie hoofdpersonages op verschillende manieren kan inzetten. Dat maakt de combat niet alleen grappig verpakt, maar ook mechanisch interessant. Je voelt dat de makers niet gewoon een mop rond een gevechtssysteem hebben gebouwd, maar echt hebben nagedacht over hoe die gevechten boeiend blijven over de volledige speelduur. (een dikke 20 uur)
Lelijk/Knap en fokkin’ grappig!
De artstijl is handgetekend, bewust een beetje rommelig en cartoonesk. Dat is het soort stijl dat op screenshots misschien eerst wat slordig oogt, maar in beweging veel beter tot zijn recht komt. Personages hebben opvallend veel expressie, de wereld zit vol absurde details en de NPC’s krijgen een hoeveelheid aandacht die i een kleine indiegame niet vanzelfsprekend zijn.
Misschien wel de belangrijkste reden om Deathbulge te spelen is dat de game oprecht grappig blijkt te zijn. Niet “grappig voor een game”, maar gewoon echt grappig. De humor is droog, idioot maar vaak ook zelfbewust. Maar niet in die mate dat de game er volledig op leunt. De grappen werken juist omdat er onder die laag ook een degelijke videogame zit. Daardoor voelt Deathbulge niet als een komedie die toevallig ook een RPG is, maar als een goede RPG die precies weet hoe hij komedie moet inzetten.
Waarom Niet?
De humor en stijl kunnen afstoten
Precies omdat Deathbulge: Battle of the Bands zo hard op zijn eigen toon vertrouwt, is het ook een game die niet iedereen zal aanspreken. Het eerste struikelblok is net die humor. Wie gevoelig is voor absurdistische dialogen, over-the-top personages en een stijl die bewust een beetje internet-chaos uitademt, zal hier waarschijnlijk meteen in mee zijn. Maar wie liever een meer sobere en serieuzere RPG speelt, kan er ook snel op afknappen. De game knipoogt voortdurend, maakt van bijna elk onderdeel een grap en houdt zelden lang op met gek doen. Als die specifieke vorm van humor niet landt, dan verdwijnt meteen een groot deel van de aantrekkingskracht.
Ook de combat, hoe origineel ook, kan een drempel zijn. Het idee van measure effects en balkmanipulatie is slim, maar het vraagt wel dat je de logica van het systeem echt leert begrijpen. De game levert het meeste op voor spelers die bereid zijn te experimenteren. Dat is een compliment, maar ook een waarschuwing: wie hoopt op een heel toegankelijke, direct leesbare combat kan zich in het begin wat verloren voelen in de chaos.
De visuele stijl is eveneens een kwestie van smaak. Waar de ene speler de handgetekende rommeligheid ziet als pure charme, zal de andere vooral een spel zien dat er bewust slordig uitziet. Deathbulge mikt niet op glimmende graphics of technische pracht. Het kiest voor een stijl die meer aanvoelt als een schetsboek. Dat is origineel en vaak heel geestig, maar het vraagt wel een zekere goodwill van de speler. Als je vooral waarde hecht aan een strak afgewerkte presentatie of een esthetiek die meteen mooi leest, dan is de kans groot dat deze game je visueel eerder afstoot dan aantrekt.
Trailer
Gespeeld op Xbox Series S
Mijn aanvankelijke vrees dat Deathbulge: Battle of the Bands me door zijn metalhart compleet zou verliezen, bleek uiteindelijk grotendeels ongegrond. Ja, de game ademt duivelsmuziek en een flinke dosis genre-attitude, maar onder die luidruchtige façade schuilt vooral een verrassend grappige en creatieve RPG. Het inventieve combatsysteem en de eigenzinnige humor maken van Deathbulge veel meer dan een nichegame voor metalfans alleen. Zelfs iemand die liever zijn trommelvliezen spaart dan een moshpit induikt, kan hier veel plezier aan beleven. Geen oorverdovende misser dus, maar een heerlijk vreemde indiehit met pit. En gemaakt door een team van 5 gasten! VIJF!!
Pluspunten
- Origineel combat systeem
- Goede humor
- Tekenstijl
Minpunten
- De humor is niet je ding
- Er is wat investering nodig om de combat te snappen
- Je kan deze game ook echt gatlelijk vinden
Ontdek meer van Pragalicious
Abonneer je om de nieuwste berichten naar je e-mail te laten verzenden.
