“Fatal Frame II: Crimson Butterfly is hoe een remake hoort te zijn”

Sommige games worden na verloop van tijd nostalgie. Andere worden legen..wait for it..dary. Fatal Frame II: Crimson Butterfly hoort zonder twijfel bij de tweede categorie. Dit is een volledige remake van het tweede deel in de FATAL FRAME (PROJECT ZERO)-serie, dat oorspronkelijk in 2003 op de PlayStation 2 verscheen. En toen de reputatie kreeg om één van de engste horrorgames ooit te zijn. Nu, ruim twintig jaar later, krijgt deze cultklassieker een remake. Nieuwe graphics, modernere besturing en een paar extra gameplayideeën moeten de game moderniseren voor een nieuwe generatie gamers. Maar de hamvraag blijft: is dit een remake die het origineel eer aandoet? Of is dit niet meer dan een stoffige foto die beter in het album had kunnen blijven? Pak je camera maar vast. Het wordt donker.

Waarom Wel?

Nog steeds bloedstollend spannend en wat is er nieuw?

Verdwalen in het bos klinkt in eerste instantie niet als het begin van een nachtmerrie of nu ik deze zin herlees, toch wel! Voor Mio en Mayu Amakura loopt het precies zo af. In Fatal Frame II: Crimson Butterfly komen de twee zussen tijdens een wandeling terecht in het verlaten dorp Minakami, een plek waar ooit een gruwelijk ritueel plaatsvond dat volledig misging. Sindsdien is het dorp bevolkt door rusteloze geesten. Terwijl Mayu verder en verder wordt aangetrokken door het mysterieuze dorp en zijn crimson vlinders, probeert Mio haar zus koste wat kost te beschermen en te ontsnappen aan de gruwelen van Minakami. Het resultaat is een horrorgame dat niet alleen draait om spoken en rituelen, maar vooral om de intense band tussen twee zussen die langzaam onder druk komt te staan.

Grafisch gezien heeft de remake een flinke upgrade gekregen. Personages zijn gedetailleerder, omgevingen zijn rijker en het lichtgebruik zorgt voor prachtige contrasten tussen donker en nog donkerder. Tatami-matten zijn versleten, houten balken lijken elk moment te kunnen kraken en papieren schuifdeuren laten net genoeg licht door om je te laten twijfelen of daar iemand achter zit. De grote winnaar is echter wel het geluidsdesign. Dankzij de toevoeging van spatial audio hoor je voetstappen, gefluister en zachte geluiden die je constant laten omkijken.

De Camera Obscura blijft geniaal

Veel horrorgames proberen je bang te maken met harde muziek en goedkope jumpscares. Fatal Frame doet het anders. Hier is stilte het echte wapen. En een camera. Ja, echt. De Camera Obscura is een oude camera die geesten kan fotograferen en damagen. Om maximale schade te doen moet je wachten tot een geest vlak voor je gezicht zweeft. Dat betekent dus letterlijk wachten tot een spook bijna in je nek hangt voordat je de foto neemt.

Het resultaat? Gevechten waarbij je hersenen constant schreeuwen: “REN!” terwijl het spel fluistert: “Nog heel even wachten…” Deze remake voegt extra upgrades en camerafuncties toe. Denk aan nieuwe filters en verbeterde timingmechanieken. Het maakt het systeem iets dynamischer, maar gelukkig blijft de originele spanning intact.

Meiden waar je om geeft en eindelijk voor nieuwkomers

Wat Fatal Frame onderscheidt van veel andere horrorgames is de emotionele laag. Het gaat niet alleen om overleven, maar ook om de relatie tussen Mio en Mayu. De remake legt extra nadruk op die band met verbeterde animaties en kleine momenten waarin Mio haar zus letterlijk moet ondersteunen. Daardoor voelt het alsof je constant verantwoordelijk bent voor iemand anders. En dat maakt de horror een stuk persoonlijker én intenser.

Het origineel was bovendien jarenlang moeilijk te vinden. Oude consoles, dure tweedehandsprijzen en beperkte beschikbaarheid maakten het voor veel spelers onmogelijk om deze klassieker te spelen. Deze remake lost dat probleem op. Nieuwe spelers kunnen eindelijk ontdekken waarom Fatal Frame zo’n legendarische reputatie heeft opgebouwd. En ja, die reputatie is grotendeels terecht.

Waarom Niet?

De gameplay en tempo zijn verouderd

Hoe goed de remake er ook uitziet, de basis van het spel komt nog steeds uit 2003 uit het PS2-tijdperk. Dat betekent: trager tempo, veel verkennen en soms wat ouderwetse puzzels. Als je gewend bent aan snelle horror zoals Resident Evil Requiem of de remake van Silent Hill 2, kan Fatal Frame even terugschakelen zijn. Dit is geen game die je constant adrenaline geeft. Het is meer een langzaam kruipende nachtmerrie. Voor sommigen fantastisch, voor anderen ongetwijfeld slaapverwekkend.

Fatal Frame neemt zijn tijd. Veel tijd. Je loopt door verlaten huizen, leest oude documenten en onderzoekt kamers waar soms minutenlang niets gebeurt. Voor spelers die actie verwachten kan dat tempo frustrerend zijn. Voor horrorfans die van atmosfeer houden, is het juist perfect. Het hangt er dus vooral vanaf waar je naar op zoek bent.

Besturing kan soms frustreren

De remake heeft de besturing verbeterd, maar af en toe voelt het nog steeds wat stijf aan. Tijdens gevechten wil je soms nét iets sneller draaien of positioneren dan de game toelaat. En als een geest recht op je af zweeft terwijl je camera nog niet goed staat, voelt dat alsof je probeert een foto te maken met stel dikke wanten aan. Niks dramatisch, maar wel merkbaar.

Een vreemd effect van modernere graphics is dat sommige dingen juist minder eng worden. In het originele spel waren geesten soms nauwelijks zichtbaar door de lage resolutie en donkere omgevingen. Dat maakte ontmoetingen extra ongemakkelijk. In de remake zijn geesten duidelijker te zien. Dat is visueel indrukwekkend, maar haalt soms een klein beetje van het mysterie weg. Het onbekende blijft tenslotte de beste horror.

Trailer

Affiliate