“Styx: Blades of Greed is een vette kluif voor stealthfans”

Styx: Blades of Greed, het nieuwste stealth- en actie-avontuur van het Franse Cyanide, duikt verder in de duistere wereld van mijn favoriete goblin. Na Styx: Master of Shadows (2014) en Styx: Shards of Darkness (2017) is dit de derde telg in de stealthreeks. Ik kruip, na mijn gamescom hands-on, opnieuw in de schurftige huid van Styx, een arrogante, cynische, vuilbekkende en spitsvondige goblin die uitblinkt in het stelen, sluipen en moorden. Of het een tof weerzien werd lees je in mijn review van Styx: Blades of Greed.

Eén kanttekening: vroeger werd de game uitgegeven door een van mijn favoriete publishers, Focus Interactive. Deze wordt uitgegeven door Nacon, en dan krijg ik al den bibber. Check mijn review van Styx: Blades of Greed en ontdek of ik na het spelen nog steeds den bibber had…

Waarom Wel?

Enorm veel vrijheid (soms iets te veel)

Wat meteen opvalt bij Styx: Blades of Greed is de enorme vrijheid die ik krijg. Iets wat voor sommigen een goede zaak is, voor anderen dan weer niet. Ik krijg zelf graag vrijheid, maar wanneer er te veel ruimte is om te experimenteren en te verkennen, dan verlies ik het overzicht, en ja soms zelfs de weg. Ik heb het zelf dus liever iets lineairder.

De open omgevingen nodigen uit tot verkennen, en met elke vrijgespeelde vaardigheid kun je nieuwe, verborgen gebieden ontdekken. Met andere woorden, niet elke locatie is meteen toegankelijk. En het resultaat hiervan is iets wat ik haat in videogames: backtracking. Al heeft dit te maken met hun zogenaamde Metroidvania-aanpak. Iets waar ik zelf geen fan van ben om eerlijk te zijn.

En last but not least: In Styx: Blades of Greed draait alles om stealth, want een rechtstreekse confrontatie met vijanden is geen goed idee. Dankzij de vernieuwde bewegingsmogelijkheden van Styx geraak je sneller uit benarde situaties. Hij sprint en klimt nu soepeler, en is beweeglijker zowel op de grond als in de lucht. Met brute kracht haal je het meestal niet, dus zet die hersenen aan het werk en wees creatief in het aanpakken van je stealth puzzels.

Creativiteit (be)loont

De game bouwt voort op het solide fundament van zijn voorgangers, maar voegt daar een reeks nieuwe snufjes aan toe. Creativiteit en verticale levels staan centraal, waardoor ik zelf kon bepalen hoe ik de missies aanpakte, en volop kon experimenteren met nieuwe tools (klauwen, glider en grijphaak) en mijn Quartz-krachten.

Styx beschikt over een arsenaal aan nieuwe gadgets, zoals een glider om te zweven, metalen klauwen om langs muren te klimmen, en een grijphaak voor moeilijk bereikbare plekken. Daarnaast maakt hij gebruik van de mysterieuze Quartz-krachten, waarmee hij vijanden kan manipuleren (mind control suicide for the win) of zelfs met de tijd spelen. Dankzij een uitgebreide skill tree en runes met passieve krachten kon ik Styx volledig naar mijn speelstijl pimpen. En creativiteit en pimpen, daar hou ik dan weer wel van. Die Q-Powers speel je vrij door Quartz shards te absorberen en zodoende Resonance punten te verzamelen.

En zoals ik in mijn gamescom hands-on schreef: elke uitdaging is een stealth-puzzel… Soms net iets te veel trial en error naar mijn bescheiden mening, maar wanneer het dan toch lukt, zorgt dat toch voor een klein vreugdedansje…

Mijn beste vrienden in deze game? De quick save functie. Gebruik hem! Soms liet ik me met opzet doodgaan om de omgeving en tegenstanders hun posities en moves in te schatten. Dit om een beter zicht te krijgen over hoe ik bepaalde situaties zou aanpakken. Anderzijds mijn Amber Vision. Tegenstanders lichten rood op, elementen in de omgeving die ik kan gebruiken geel en items die lawaai maken zoals houten krukken of emmers blauw. En goodies of yummies? Die zijn paars. Denk dus niet dat die ene fles niet van tafel kan vallen als je er tegenaan loopt.

Tip van het huis: piep eerst door sleutelgaten voor je een ruimte binnenloopt. Toch als je niet van onaangename verrassingen houdt…

Wie niet sterk is, moet slim én snel zijn…

De kern van Styx’ krachten draait rond een bijzonder krachtige stof: Quartz. Wie Quartz bezit, kan absolute controle en macht uitoefenen over andere rassen, inclusief goblins. Met andere woorden: Iedereen zit achter Quartz aan omdat het zo’n krachtig en machtig item is. Iets wat ook greedy Styx niet ontgaan is natuurlijk. Ook voor hem is Quartz een ticket naar nieuwe, unieke krachten.

Deze Quartz Powers komen zeer handig van pas in vervelende situaties, of net om vervelende situaties te vermijden. Met Flux Blast jaagt onze groene vriend een krachtige energiegolf in een gekozen richting, waardoor lichte objecten en zwakkere vijanden omver worden geblazen. Dankzij zijn Goblin Reflexes ontwijkt Styx automatisch aanvallen die hem normaal zouden raken. Iets wat zeer handig is in een combat situatie.

Denk eraan: Styx is geen tank en beschikt niet over zware slag- of steekwapens. In man tegen man gevechten moet hij het hebben van zijn beweeglijkheid en sneakiness. Met Time Shifting beweegt mister goblin zich razendsnel door de omgeving, wat de kans op betrapt worden kleiner maakt, en met Mind Control neem je tijdelijk de controle over het brein van een vijand. Eens je zijn brein verlaat blijft deze dan enkele seconden versufd achter. Dit gaf me soms net tijd genoeg om snel een gat in te duiken, een item te stelen of een korte afstand ongezien af te leggen.

De omgeving is je vriend (en vijand)

Naast je Quartz Powers en skills zijn ook de omgevingen waarin je aan de slag gaat belangrijk. Doof de kaarsen en verdwijn in de schaduw, een houten vloer kraakt harder dan een zacht tapijt. Of waarom daal je niet als Sinterklaas af door een schoorsteen, maar denk er wel aan om eerst het vuur te doven want wie zijn billen brandt is er aan voor de moeite.

Daarom ook dat ik altijd eerst de omgeving goed in me opnam om te zien wat de mogelijkheden waren. En heel belangrijk: je kan kiezen voor een snelle kill (die lawaai maakt) of voor een stealth kill die langer duurt. Opgelet want deze laatste kan er alsnog voor zorgen dat je wordt opgemerkt door een vijand. Wikken en wegen, plannen en inschatten, en af toe eens een gokje wagen is dan ook de boodschap bij je stealth aanpak.

Gebruik kisten om je zelf, of lijken, te verbergen. Of om, verborgen vanuit een kast, een tegenstander af te maken en zijn levenloze lijf meteen te verbergen. Laat luchters of kisten op vijanden neervallen, of (opgelet voor gevoelige zielen) kots in fruitmanden of waterbakken om hen een stevige voedselvergiftiging te bezorgen. Lekker!

De audio doet wat het moet

De audio is ook goed. Niet onvergetelijk maar gewoon goed. Het doorsnijden van iemands keel, een nek breken of iemand doorboren met je dagger pakt telkens weer op de adem. Ook wanneer ik te pletter viel, niet om mee te lachen, maakte dat een vreselijke doodsmak. Probeer ook het gekraak van de hoopjes skeletten te vermijden want voor je het weet krijg je een zwerm kevers achter je aan. Voor de rest is er eigenlijk niet veel te vermelden over het geluid. Buiten het feit dan weer dat de enemies vaak dezelfde one liners gebruiken of zinloze gesprekken voerden. De voice acting is wel in orde, al praten die gasten van het Empire soms net iets te bekakt Engels. De muziek en oerwoudgeluidjes in Turquoise Dawn zijn ook hier mijn favoriet. Ow en dan vergeet ik nog het, hoe omschrijf je dat, gesis van die verdomde kevers.

Meet my happy crew

Gelukkig voor mij stond ik er niet alleen voor. Ik kan immers rekenen op de hulp van mijn crew. Zo is er onder andere Helledryn (human), Irving en Jasper (dwerg), Wren (Orc) en Djarak (elf). Ze geven me niet alleen crew missions maar zorgen er ook voor dat ik een beroep kan doen op hun ambachten bij het maken van bepaalde items, potions of andere gadgets. Ga trouwens regelmatig eens langs op Irving’s zeppelin om wat goodies te scoren, of om conversaties te voeren. (zoek en vind de brioche) Bepaalde missies worden immers pas getriggered na een conversatie.

Al moet ik er meteen aan toevoegen dat die quests vooral fetch quests waren. Vind relics voor Helledryn, runes voor Wren en pure amber voor Djarak. Jasper maakte me het gelukkigst door op tijd en stond nieuwe gadgets aan te leveren.

Waarom Niet?

Technisch niet helemaal perfect

Technisch klopt het plaatje niet helemaal. Zo kreeg ik meermaals, ik speel op performance modus, te maken met haperende beelden. Meer nog is dat Styx, zowel als diens tegenstanders, deels verdwenen in muren en deuren. Iets dat toch niet meer van deze tijd is. Toch? Ook de animaties van de gedode vijanden zijn op zijn minst vreemd te noemen zoals je op de screenshots kan zien. Bovendien crashte mijn spel meerdere keren. Misschien dat een day one patch dat allemaal oplost? Vervelend!

Daarnaast zijn ook de interieurs van de gebouwen zo goed als copy/paste. Heel vervelend wanneer je je een weg probeert te banen doorheen de omgevingen en voortdurend het gevoel hebt dat je er al eens geweest bent. Bovendien is er geen minimap. Enkel bij de gondeldokken vind je een map van de omgeving maar echt duidelijk is die niet. En zoals gezegd wanneer alles op mekaar trekt, is het echt ambetant om je weg te vinden. Dat vond ik nog het meest frustrerende aan deze game.

Gelukkig komt mijn Quartz kompas goed van pas. In het begin kan je er naar Quartz mee speuren, later duidt hij ook de gondeldokken aan. Maar dan nog, soms is het heel onduidelijk waar ik naartoe moest. Soms trok ik mijn haren uit mijn hoofd omdat ik het gewoon “niet zag“.

Slechts drie regio’s in Iseria

Blades of Greed telt drie grote regio’s, vier als je Irving’s zeppelin meetelt. Zo is er The Wall, een gigantisch houten paaldorp tegen de muur van het empire gebouwd, is er Turquoise Dawn (mijn favoriet) en de Akenash Ruins. Deze zijn allemaal onderverdeeld in aparte subregio’s die, ook hier weer, erg op mekaar trekken. Al was die vloot zeppelins die ik onklaar moest maken wel tof om te spelen. Ook qua vijanden is het niet dik gezaaid. Je hebt de troepen van de Empire, die van Grand Priest Geoffroi en zijn inquisitie, Dark Elves, groene gifspuwende kevers en ook de flora en fauna zijn niet altijd lief voor jou.

En de AI van de vijanden is nu niet specifiek om over naar huis te schrijven. Eens je een plannetje hebt, en in je killing flow zit, leggen ze je haast geen duimbreed in de weg. Enkel de af en toe eens sterkere of geharnaste vijanden (remove armor) waren iets moeilijker. Ik zeg het nog eens, de omgevingen waren vaak meer frustrerend dan de vijanden. Want ook al gebruikte ik mijn Quartz kompas, vaak kon de camera de locatie waar ik heen moest niet in beeld brengen.

Clunky combat

Nog iets vervelends, de combat. Ik weet dat Styx geen vechtersbaas is. Daar ben ik me heel bewust van. Maar soms word je al eens betrapt en is het ambras. En dan kan je ofwel de confrontatie aangaan, of je gewoon laten doodgaan en opnieuw proberen. Ik koos op den duur voor het laatste. Want hoe soepel en vlot mijn groene tegenhanger zich al springend, klimmend, rennend, duikend, slingerend (gaat super vlot) en zelfs vliegend door de omgevingen beweegt, zo onhandig is hij in gevechten. Clunky in zijn puurste vorm.

Trailer

---