“Octopath Traveler 0 is comfort food voor JRPG fans”

Laat ons eerlijk zijn: als je ook maar een béétje gek bent van (J)RPG’s, dan heb je de afgelopen jaren op z’n minst al van de Octopath Traveler-reeks gehoord. De games staan mee aan de basis van de opkomst van die zogenaamde HD-2D visuals en staan garant voor turn-based combat met een tactische twist en verhalen die balanceren tussen intiem en episch. Met Octopath Traveler 0 gooit Square Enix het deze keer over een ietwat andere boeg. Geen klassieke sequel, geen simpele hervertelling, maar een prequel die voortbouwt op de fundamenten van de franchise én tegelijk probeert een aantal oude pijnpunten weg te vijlen. Het resultaat is een bijzonder lijvige RPG die mij als genreveteraan grotendeels wist te charmeren, maar waar ik me bij momenten ook moest doorworstelen.

Wie de vorige twee Octopath Traveler-games speelde, zal zich hier meteen thuis voelen. Toch is de insteek anders. In plaats van acht strikt gescheiden protagonisten met elk hun eigen verhaallijn, kies je hier voor een zelf aangemaakt hoofdpersonage, met daaromheen een hele stoet aan rekruteerbare party members. Dat zorgt voor een sterker gevoel van samenhang en wereldopbouw dan in het eerste deel, waar het soms aanvoelde als een bundel losse kortverhalen. Tegelijk verlies je wel een beetje die typische charme van acht evenwaardige protagonisten. Het is dus geven en nemen.

Waarom Wel?

HD-2D blijft iets hebben

Ik ga het blijven zeggen tot Square Enix ermee stopt: HD-2D werkt. Die mix van typische pixel art gecombineerd met 3D-elementen, die zorgt voor vrij tijdloze visuals. Octopath Traveler 0 is opnieuw een visueel pareltje dat klassieke graphics combineert met moderne belichting, depth of field en subtiele cameratrucjes. Dorpen baden in warm avondlicht, grotten ogen mysterieus en boss fights worden op zo’n manier opgebouwd alsof je naar een pop-upboek kijkt dat plots tot leven komt. Mooier dan Octopath Traveler II? Nee, daarvoor is het teveel ‘meer van hetzelfde’. Het tweede deel had misschien net iets meer kleur en contrast, maar 0 is consistenter en rustiger in zijn presentatie. Minder schreeuwerig en meer sfeer.

De combat klikt

Het Break & Boost-systeem is ondertussen een vaste waarde in de reeks en gelukkig heeft Square Enix daar niet aan geprutst. Vijanden analyseren, hun zwaktes blootleggen en dan op het juiste moment al je opgebouwde Boost Points loslaten, blijft enorm bevredigend. Naarmate je party groeit en classes meer lagen krijgen, krijg je steeds meer strategische vrijheid. Dit is geen hersenloze turn-based RPG, maar een rollenspel waar je moet letten op beurten, zwaktes en sterktes van zowel vijanden als van je party members. Wie gewoon op attack blijft rammen, wordt genadeloos afgestraft, zeker later in de game. Voor fans van andere klassiekers in het genre als Bravely Default of zelfs oudere Final Fantasy-delen voelt dit als thuiskomen, maar dan met net dat extra laagje tactische finesse.

Stevig verhaal

Ik had een haat-liefde-verhouding met het origineel omwille van de individuele verhalen van de hoofdrolspelers, naar mijn gevoel zet Octopath Traveler 0 een duidelijke stap vooruit tegenover die eerste titel. De thematiek rond verlies, macht en wederopbouw loopt als een rode draad doorheen de game. Het zijn misschien niet de meest baanbrekende thema’s, maar het zijn wel net de topics die het avontuurlijke karakter versterken. Dat de focus nu meer ligt op één centrale protagonist en een gedeelde missie, zorgt ervoor dat alles meer gewicht krijgt. Het verhaal neemt wel zijn tijd – soms veel tijd – maar de payoff zit goed in mekaar. Als liefhebber van trage worldbuilding en politieke intriges kon ik dit zeker appreciëren, al zal niet iedereen evenveel geduld hebben.

Gemaakt voor Steam Deck

In eerste instantie heb ik het spel geïnstalleerd op m’n gaming desktop, maar al snel bleek Octopath Traveler 0 gemaakt te zijn voor m’n Steam Deck. Wat een genot is het om deze op Valve’s handheld te spelen. De performance is stabiel, de interface leest uitstekend op een kleiner scherm en de turn-based gameplay leent zich perfect voor korte sessies. Even een dungeon meepikken op de zetel of nog snel een boss proberen voor het slapengaan, het werkt gewoon. Met een speeltijd van makkelijk 60 tot 70 uur (voor de main story) is dit trouwens geen kleine hap, maar wel eentje die zich ideaal laat opdelen.

Waarom Niet?

Te lang

Over die speelduur gesproken: ja, JRPG’s mogen lang zijn, maar dan moeten ze wel boeiend blijven. Die 60 tot 80 uur zijn indrukwekkend, maar het is ook een mes dat langs twee kanten snijdt. Vooral in het middenstuk duiken er momenten op waar de pacing sputtert en waar je merkt dat de speeltijd hier kunstmatig gerekt wordt om god-weet-welke reden. Sidequests zijn wisselvallig en niet altijd even boeiend, en hier merk je misschien zelfs nog het mobile-DNA waar deze titel oorspronkelijk uit is voortgekomen. In vergelijking met Octopath Traveler II, dat strakker en doelgerichter aanvoelde, mist 0 soms net dat beetje discipline.

Muziek niet al te memorabel

Yasunori Nishiki levert opnieuw degelijk werk af, daar geen twijfel over, maar de soundtrack blijft minder hangen dan die van het eerste Octopath Traveler. Alles past perfect bij de sfeer, alleen mis ik een paar echte instant classics, nummers die je na één luisterbeurt kan meeneuriën. Het is goed, soms zelfs heel goed, maar niet legendarisch goed. En daar ben ik toch altijd een beetje naar op zoek in m’n (J)RPG’s.

Speelt op safe

Als doorgewinterde JRPG-speler betrapte ik mezelf er regelmatig op dat ik dacht: “Ja, dit ken ik al.” Octopath Traveler 0 verfijnt en verbetert, maar durft zelden echt te verrassen. In een genre waar titels als Persona 5, Xenoblade Chronicles en zelfs Final Fantasy XVI risico’s durven nemen, blijft deze game bewust binnen de lijntjes kleuren. Dat is comfortabel, maar ook een gemiste kans. De typische tropes en clichés blijven hardnekkig voorspelbaar en bijgevolg is deze game ook eentje geworden voor mensen die écht in the mood zijn voor een traditionele JRPG. Comfort food eigenlijk!

Trailer

Gespeeld op PC

8 Geweldig

Octopath Traveler 0 is een enorme, sfeervolle en technisch sterke JRPG die vooral fans van het genre zal aanspreken. Het is langer en ambitieuzer dan de vorige delen, story wise coherenter, en speelt als een droom op de Steam Deck. Tegelijk sleept die ambitie ook ballast mee in de vorm van pacing-problemen. Voor mij als RPG-veteraan is dit geen revolutie, maar wel een bijzonder solide en aangename reis waar ik met plezier tientallen uren in heb verloren.

Pluspunten

1. Sjieke HD 2D visuals
2. Diep en tactisch combat-systeem
3. Sterk verhaal
4. Enorme speeltijd, veruit de langste in de reeks
5. Ideaal op Steam Deck!

Minpunten

1. Pacing is wisselvallig door filler en herhaling
2. Muziek minder memorabel dan in eerdere delen
3. Weinig echte vernieuwing