Het originele Daemon X Machina uit 2019 was een vreemde eend in de bijt: een stijlvolle mech-game met coole designs, maar ook wat repetitieve missies en een technische uitvoering die niet altijd wist te overtuigen. We verwelkomen zes jaar later de sequel met subtitel Titanic Scion, die voor het eerst zijn vleugels spreidt op Nintendo’s (nog steeds) nieuwe Switch 2. Ontwikkelaar Marvelous mikte erop om groter, ambitieuzer en visueel indrukwekkender te zijn en die ambities werden deels ingelost. Er zijn momenten waarop de vooruitgang duidelijk merkbaar is: grotere open gebieden, meer customization, meer loot, meer dingen om te doen dan enkel “ga en kill vijand x en y”. Maar het geheel blijft helaas wisselvallig en middelmatig.
Waarom Wel?
Goeie combat flow
De kern van een Daemon X Machina-game blijft het snelle, zwevende knokwerk tussen gigantische mechs, en dat is in deze Titanic Scion nog steeds één van de sterkste punten. De besturing voelt vaak responsief: je gebruikt boosts, vliegt, ontwijkt, schakelt tussen wapens, en het moment dat je een combo in de lucht maakt, voelt veel bevredigender dan in de eerste game. De animaties van de mechs en de effecten bij wapens (raketten, lasers, explosies) doen hun werk om de intensiteit hoog te houden.
Natuurlijk zijn de animaties niet altijd perfect, bij veel particle effects bijvoorbeeld (rook, vonken, explosies) zie je dat het visuele detail wat in kwaliteit daalt, maar voor wat het probeert te bereiken werkt het meestal goed. En belangrijk: de customization van je Arsenal (wapens, pantser, uitrusting) voelt diep genoeg om te blijven willen tweaken, waardoor er dus ook voldoende variatie in de combatmogelijkheden kruipt.
Veel vrijheid
De wereld van Titanic Scion is aanzienlijk groter in vergelijking met de eerste game. Er zijn verschillende biomes (woestijnen, ruïnes, canyon-achtige omgevingen, zelfs stedelijke gebieden) die je met de mech kunt verkennen, vaak in verticale zin (je kunt torens in vliegen, van kliffen springen, etc.).
Sidequests, loots, bases, challenges en geheime caches geven je meer dan genoeg reden om niet alleen de hoofdmissie te volgen. De hub (de “Reclaimer Base” en dergelijke, met crafting, gear upgrades en modificaties) geeft je structureel iets om naar te kijken buiten de gevechten. Voor wie van loot grinden en het optimaliseren van gear houdt: deze game is je ding.
Stevige soundtrack
De muziek switcht tussen metal, elektronisch, en sci-fi synthesizer-elementen, wat goed past bij het futuristische thema van de game. In gevechten zorgt de soundtrack voor energie, en wanneer je aan het exploreren bent, komen de sfeervollere en soms zelfs melancholische tracks naar boven.
De muziek en sound design (explosies, wapengeluid, hover- en vliegtuigeffecten) tillen de momenten die soms visueel of technisch tekortschieten heel af en toe naar dat niveau’tje hoger. Ik moest spontaan denken aan ORION: Prelude, een godvergeten dino-survival game die middelmatigheid met de mantel der liefde kon bedekken door z’n explosieve soundtrack.
Waarom Niet?
Visueel een mixed bag
Hoewel de beeldkwaliteit in handheldmodus op de Switch 2 veel beter is dan die van de eerste Daemon X Machina op de originele Switch, blijft het toch resulteren in overall wazige visuals. De lageresolutie-texturen (vooral bij omgevingsmaterialen en verafgelegen objecten) en de pop-in van objecten of delen van de omgeving helpen daar niet bij. In handheldmodus mogen de mindere texturen soms minder opvallen, maar je merkt wel dat het detailverlies groot is wanneer je dichtbij komt.
Technisch geen topper
De game streeft voor de Switch 2 een stabiel 30 fps na, zowel in handheld als docked. Vaak lukt dat aardig, maar je krijgt wel regelmatig framedrop, vooral in drukke gevechten en tijdens scenes waar er plots veel particle effects opduiken. Ook bij het wisselen van zones of inladen van de wereld krijg je meermaals te maken met stutters. Op zich is de art direction van de game helemaal niet verkeerd, maar omdat het technisch niet zo bijgevijld en afgewerkt is, doet het meer dan eens afbreuk aan het totale visuele plaatje.
Oppervlakkigheid
De omgevingen en verschillende monsters en robots zijn regelmatig interessant in ontwerp, al moet ik wel er meteen bij zeggen dat ik het nu wel even gehad heb met insectachtigen. Door de vele grijs- en bruintinten voelt het soms aan alsof je steeds hetzelfde type ruïne of verlaten gebouw ziet. Verhalen, personages en dialogen zijn niet slecht, maar ze memorabel of diepgaand noemen is ook weer een brug te ver. Sommige vijanden en bazen krijgen wat theatrale flair, maar verhaalgewijs mist de game gewoon die emotionele of explosieve momenten die je ‘OMG!’ doen roepen.
Trailer
Gespeeld op Nintendo Switch 2
Daemon X Machina: Titanic Scion is niet de perfecte mech-game, maar biedt genoeg goeds voor wie toch hongerig is naar robots op zijn of haar Switch 2. De actie en gameplayloop zijn interessant genoeg om je tanden erin te zetten en de open wereld, hoe onevenwichtig die ook is visueel, doet blijken dat deze sequel meer ambitie heeft dan zijn voorganger. Titanic Scion staat dus gelijk aan compromissen maken: geen absolute topper in het genre, maar wie houdt van mechs, loot en customization, die zal er wel plezier aan beleven. Heb je, naast een Switch 2, ook een PlayStation 5, Xbox Series X of pc in huis? Dan is de game daar op spelen waarschijnlijk de betere keuze.
Pluspunten
- Combat kan echt héél rewarding zijn
- Open wereld om te ontdekken
- Sterke soundtrack
Minpunten
- Visueel geen hoogvlieger
- Tekst en HUD-elementen zijn véél te klein
- Lege omgevingen en performance dips
Ontdek meer van Pragalicious
Abonneer je om de nieuwste berichten naar je e-mail te laten verzenden.
