“Ghost of Yōtei is een magistraal meeslepend avontuur”

We hebben er even op moeten wachten, maar Sucker Punch heeft met Ghost of Yōtei eindelijk de spirituele opvolger van Ghost of Tsushima uitgebracht. Je zou het bijna vergeten, maar die game verscheen in 2020 tijdens de wereldwijde coronapandemie op PS4 en een jaar later ook op PS5. We laten Tsushima en Jin Sakai achter ons en trekken met Atsu op avontuur rond de mythische berg Yōtei in Hokkaido. Of Ghost of Yōtei ook zo’n diepe indruk wist na te laten als zijn voorganger, ontdek je in deze review.

Over de details van het verhaal ga ik het in deze review niet hebben. Maar spoilers 100% vermijden is niet evident. Wil je volledig spoilervrij deze game beleven? Dan raad ik je toch aan om niet verder te lezen.

Waarom Wel?

Het verhaal in een notendop

Het verhaal van Ghost of Yōtei neemt ons mee naar het jaar 1603, ruim 300 jaar na de gebeurtenissen van Ghost of Tsushima. De actie speelt zich af op het noordelijke eiland Hokkaido, dat in die tijd bekendstond als Ezo. Hier kruip je in de huid van Atsu, een jonge vrouwelijke krijger die wraak wil nemen op de Yōtei Six nadat zij haar familie op brute wijze hebben vermoord en haar voor dood achterlieten.

Waar het verhaal van Jin Sakai in Tsushima de focus legde op de spanning tussen samurai-traditie en de noodzaak om onorthodoxe methodes te gebruiken, staat Atsu’s reis in het teken van wraak en rechtvaardigheid. Maar thema’s zoals eer, bestaansrecht en de dunne grens tussen mens en mythe komen ook voorbij. Het eiland Ezo wordt namelijk neergezet als een grensgebied, een plek waar mensen verdwijnen en waar de lijn tussen de fysieke en spirituele wereld vervaagt.

Adembenemend mooi

Genoeg over het achtergrondverhaal en de diepere betekenissen van de game. Er is namelijk méér dan genoeg te vertellen. Want man, wat een prachtige wereld hebben de mensen van Sucker Punch weten te creëren. Net zoals bij de voorganger krijgen we een groot eiland voorgeschoteld dat we gaandeweg steeds verder ontdekken. Dat zal niet voor iedereen op dezelfde manier verlopen, want in het eerste deel van de game krijg je de keuze achter welk sinister lid van de Yōtei Six je aangaat. Deze keuzevrijheid is een welkome afwisseling van het lineaire verhaal van Tsushima, al merk je wel dat de ontwikkelaars je gaandeweg in een bepaalde richting willen sturen. Wil je jezelf helemaal in de Japanse cultuur onderdompelen? Dan kan je trouwens ook nu weer kiezen voor Japanse voice-overs én de prachtige Kurosawa Mode.

De wereld zelf is een pareltje: van weidse vlaktes vol bloemen tot koude sneeuwlandschappen en dorre toendra’s. Elk gebied is om duimen en vingers bij af te likken. Ik kan niet tellen hoe vaak ik ben gestopt om simpelweg van de prachtige vergezichten te genieten. Of dat nu bij zonneschijn, regen of mist was. De wereld voelt ook levendiger aan doordat er meer mensen rondlopen, maar vooral door de vele dieren die je onderweg tegenkomt. De eerste keer dat ik met mijn paard een groep kraanvogels opschrikte, bezorgde me spontaan kippenvel.

In deze weidse wereld zijn uiteraard weer talloze activiteiten en geheimen te ontdekken. En ja, ik kan niet ontkennen dat ik de eerste uren vooral werd afgeleid door sidequests en shrines. Naderhand moest ik mezelf écht dwingen om die gele vogel die me naar een shrine of vos leidde te negeren en me te focussen op het verhaal. Inclusief afleidingen had ik de game in 30 uur uitgespeeld, maar gelukkig bleef er nog genoeg over om verder te ontdekken nadat de credits over mijn scherm rolden.

Welgekomen variatie in wapens

Iedereen die Ghost of Tsushima speelde, zal wellicht opgelucht zijn dat de zogenaamde Stances niet zijn teruggekeerd in Ghost of Yōtei. In plaats daarvan krijgt Atsu, beetje bij beetje, een arsenaal aan verschillende wapens. Uiteraard zijn de katana en de boog standaard aanwezig, maar daar komt snel verandering in. Zo legt Atsu na verloop van tijd haar handen op een yari, kusarigama, odachi en zelfs dual katanas voor close combat. Ook quickfire-wapens zoals kunai en bommen zijn van de partij.

Het mooie is dat je de verschillende melee-wapens tactisch moet inzetten. Vijanden met een schild pak je het best aan met de kusarigama, omdat die makkelijker hout versplintert. Kom je een grote, stevige vijand tegen? Dan is de odachi je beste keuze. Dit systeem zorgt voor variatie en houdt de combat fris en interessant.

De Wolfpack

Al deze wapens, en ook de armor die je verdient of vindt, zijn uiteraard te upgraden. Dit doe je met de verschillende materialen die je in de wereld verzamelt. Ook je abilities, verdeeld onder Core, Onryo, Melee en Wolf, zijn via een uitgebreide skill tree te verbeteren nadat je een Altar of Reflection hebt bezocht. Hopelijk heb je geen hoogtevrees, want er moet opnieuw flink geklommen worden. Is het wat moeilijk om alles te vinden? Dan kan je bij een cartograaf stukken van kaarten kopen die je dan op de grote kaart moet leggen.

Die laatste ability, Wolf, is compleet nieuw. Tijdens je avontuur kom je meermaals een wolf tegen die je lijkt te verstaan én te helpen. Hoe beter de relatie wordt, hoe vaker de wolf tijdens gevechten verschijnt. Je kunt hem zelfs oproepen met je shamisen tijdens de terugkerende stand-offs.

Het upgraden van wapens doe je zelf, letterlijk, aan een smederij. Je moet je DualSense gebruiken om op het ijzer te slaan. Hetzelfde geldt voor schilderen en het aanmaken van een kampvuur, waar je kunt rusten of verkopers oproepen. In dat laatste geval moet je eerst met vuurstenen het hout aanmaken door over het touchpad van je DualSense te wrijven. Daarna moet je het vuur aanwakkeren door met de rechtertrigger te blazen. Ontzettend leuk en innovatief bedacht, maar na een tijdje wel repetitief. Gelukkig kun je deze animaties overslaan.

Waarom Niet?

Muggenziften

Het is niet makkelijk om na mijn fantastische, 30 uur durende avontuur in Ghost of Yōtei negatieve punten op te sommen voor deze review. Ik heb me van begin tot eind geamuseerd en werd met plezier ondergedompeld in het meeslepende verhaal en de prachtige wereld die Sucker Punch voorschotelde. Er valt ook nog zoveel te vertellen wat ik heb gezien en meegemaakt. Maar dat laat ik aan jou om zelf te ontdekken.

Maar kritisch zijn hoort er nu eenmaal bij in dit vak. Dus als ik streng ben, kan ik niet om het verschil heen tussen de details en gezichtsanimaties in de CGI- en in-game tussenfilmpjes. In dat laatste geval kijken personages vaak leeg in de verte, wat me soms uit de ervaring haalde. Daar valt nog winst te boeken. Voor de rest kan ik weinig tot niets aanmerken. Ook technisch niet: Ghost of Yōtei draaide als een zonnetje op mijn PlayStation 5 Pro, zelfs in de meest veeleisende grafische stand.

Oja, en die ene keer dat mijn paard in brand vloog omdat hij door een kampvuur stapte, zie ik met plezier door de vingers.

Trailer