Alles is peis en vree in Shinju Village. Een dorp op het platteland in Japan waar inwoners prachtige uitzichten hebben op de vallei. Maar de rust die er heerst slaat al snel om in paniek wanneer Magatsu en zijn troepen binnenvallen. Het is aan Towa en acht anderen om de toekomst van Shinju en de vallei veilig te stellen. Exact een maand geleden mocht ik aan de slag met de preview van deze titel. De game is een project van gigant Bandai Namco Entertainment en groeiende studio Brownies Inc.. Of ik verder surfte op het enthousiasme van mijn preview leest u in onderstaande review.
Waarom Wel?
MTV Cribs Shinju edition
Alles draait om ores, graces en currency die je als beloning krijgt na een run of Journey. Alles wat gedropt werd was nuttig voor allerlei dingen. Zaken zoals tijdelijke of permanente buffs, krachtigere spells, verbeteringen voor je twee zwaarden en decoratie voor Shinju. Want naast het trotseren van de Magaori, de handlangers van Magatsu, wil het oog ook wel wat toch? Shinju Village kan volledig gedecoreerd worden met een tamelijk uitgebreid aanbod aan kleuren en stijlen. Een leuk tussendoortje voor wanneer ik even geen zin had in een Journey. Daarnaast kon ik via enkele simpele maar leuke minigames bij de ‘blacksmith’ mijn wapen verbeteren en versterken.
A good game is easy to learn but hard to master
Bovenstaande quote van Nolan Bushnell, oprichter van Atari past perfect bij Towa and the Guardians of The Sacred Tree. De game is een leerproces waarin het me dwong om personages en hun aanvallen te leren kennen. Het bijna perfectioneren van een goeie timing van m’n eigen aanvallen en die van vijanden ontwijken. Vooral in bossfights was het zweten, waar dit nog belangrijker is. Towa is onverbiddelijk en katapulteerde me terug naar het begin van een Journey wanneer ik doodging. Maar ergens deed de game me volhouden en terug met volle moed herbeginnen. Het is een soort soulslike gegeven die ik in dit soort games wel kan tolereren en in andere dan weer niet. Aan de cozy look van de game ligt het zeker niet, maar wel aan de features voor mij.
Niet enkel de timing van m’n aanvallen was cruciaal, ook bepaalde keuzes in deze roguelite waren onherroepelijk de oorzaak van het einde van mijn run. Na iedere wave/groep vijanden had ik de keuze wat mijn beloning ging zijn in de volgende ruimte. Het constante dilemma van m’n levensbalk terug op te vullen of toch die ene aanval sterker maken hing als een zwaard van Damocles boven m’n hoofd. Over zwaarden gesproken: jouw twee zwaarden Honzashi en Wakizashi vormen de fundering van jouw twee gekozen personages (Tsurugi en Kagura).
Voor elke run kon ik aanduiden wie ik als Tsurugi (tank), en wie ik als Kagura (support) meenam op avontuur. Mijn favoriet was Bampuku. Een groot maar schattig personage die met zijn AoE aanvallen een mooie portie schade aanrichtte maar tegelijkertijd voldoende afstand kon houden van vijanden. Ik merkte dat elk personage totaal verschillend is qua karakter en qua aanvallen. Geen enkele run is hetzelfde en dat droeg ook bij tot het verder grinden zonder verveeld te geraken.
Deepdive into a Journey
Ik moet mezelf corrigeren want ik noemde deze game een roguelike in mijn preview. De game is in feite een combinatie van roguelike en roguelite. Ten eerste heb je Shinju Village, die fungeert als centrale hub waarin ik mijn drops kon spenderen aan betere wapens, spells of upgrades voor personages. Het is een simpel concept maar één dat werkt. Ga op een Journey, vergaar zoveel mogelijk ores en currency en spendeer deze aan allerlei dingen. De constante vraag om te grinden is een gemakkelijke techniek om een game te doen werken en dat is in Towa ook het geval. Al is dat bij elke run niet altijd het geval.
De variatie aan vijanden vond ik redelijk dun bezaaid maar qua bossfights kwamen er wel redelijk wat verschillende dingen op me af. Een octopus op een groot vlot of een wezen die constant portalen gebruikte om aan te vallen zijn twee voorbeelden uit het aanbod. Nog een reden waarom deze game meer neigt naar een roguelite is de progressie van de personages. Als ik stierf tijdens een run moest ik vrede nemen met het permanent verlies van buffs (voor die run), maar mijn vergaarde ores en currency bleven wel behouden. Doorheen de runs kom je op allerlei plekken in en rond de vallei om de Magaori te verdrijven. Langs stranden en gebieden die met sneeuw bedekt zijn tot tempels met Azteekse invloeden. Al mocht het net iets meer zijn op vlak verschillende gebieden.
Waarom Niet?
Te veel blablabla
De soundtrack in de game is geweldig en werd gecomponeerd door Hitoshi Sakamoto. De stemmen van de personages doorheen de runs zijn wel een irritatie. Er wordt net iets te veel gezegd “the sword is dull” of “time to change sword”. Niet bevorderend voor de concentratie tijdens een Journey. Geef mij gewoon de geweldige soundtrack zonder meer en ik ben een tevreden man.
Nog te veel blablabla
Tussen runs door kwam ik terug in de hub terecht en dan volgde er altijd een ellenlange dialoog. Geen probleem dat dit even duiding geeft aan het verhaal met een kort gesprek, maar in Towa is het soms wel te veel van het goede. Ik wil gewoon mijn zuurverdiende loot spenderen en mijn personages sterker zien worden.
