“Obsession is één van de beste horrorfilms van de laatste jaren”

YouTubers veroveren het cinemascherm. Volgende week komt Backrooms van Kane Parsons in de Vlaamse bioscopen (de man heeft als Kane Pixels meer dan 3 miljoen abonnees). In tussentijd is zijn collega Curry Barker (meer dan 1 miljoen abonnees met het kanaal “that’s a bad idea”) een ware hype aan het creëren met Obsession, zijn eerste volwaardige film. Lees er alles over in mijn filmreview van Obsession.

Gedraaid op 20 dagen, met een budget van minder dan 1 miljoen dollar en ondertussen al de 150 miljoen dollar gepasseerd aan de wereldwijde box office. Faut le faire.

Is de hype terecht?

De vraag die zich dan ook stelt: is de hype terecht? Het antwoord: absoluut! Obsession is één van de beste horrorfilms van de laatste jaren en profiteert nu van een voorbeeldige marketingcampagne. Positief onthaald in september 2025 op het Filmfestival van Toronto en vanaf dat moment werd de spanning richting de release in mei 2026 alleen maar opgebouwd. Nog meer respect verdient Curry Barker als je weet dat hij niet de makkelijkste weg gekozen heeft om te scoren met een horrorfilm. Lees: geen voorspelbare en veelvuldige jump scares en een scenario dat zich geleidelijk opbouwt.

Het verhaal

Het verhaal: Bear, een schuchtere winkelbediende, is al heel lang verliefd op Nikki, maar de vis bijt niet jammer genoeg. Zelfs als ze de pap in de mond geeft, durft Bear niet toe te geven. De oplossing dient zich aan onder vorm van een “one wish willow”: een wensstok die éénmalig en voor altijd een wens in vervulling doet gaan. Je hoeft geen drie keer te raden welke wens Bear kiest, en de gevolgen zijn vanaf dan niet te overzien.

Ster van de film is de relatief onbekende Inde Navarrette, die de rol van Nikki speelt. Van nuchtere, wat ironische “hard to get girl” tot obsessieve en totaal geflipte “Freaky Nikki”: Navarrette bezit het volledige spectrum. En hoewel zij van alle personages veruit het meeste kleur kon geven aan haar acteerprestatie, zet ze de rest van de cast toch redelijk in de schaduw. Al is Michael Johnston als sociaal incapabele Bear ook uitstekend gecast.

Conclusie

Zelf moest ik regelmatig terugdenken aan die andere horrorverrassing Get Out uit 2017. Ook die film bouwt mooi op, gebruikt niet te veel horrorclichés en vooral: heeft een boodschap. Ook in Obsession staat die centraal en zijn de horrorelementen secundair. Vanuit het standpunt van een hopeloos verliefde slungel kan de wens naar een soort opgelegde liefde nog enigszins begrijpelijk zijn, maar het wordt al snel toxisch en vernietigend voor alle partijen. In tijden waarin over de manosfeer en incels films, series en docu’s gemaakt worden is een film als Obession absoluut relevant.

Deze filmreview werd ingestuurd door J.V., aka Nonkel Film