In de indiegame The Knightling kruipen we in de alles behalve heldhaftige huid van een eenvoudige schildknaap. Hij gaat op zoek naar zijn vermiste mentor, Sir Lionstone. Met alleen een legendarisch schild op zak baant hij zich een weg door de uitgestrekte landen van Clesseia om de onverwachte held te worden. Een interessante start, maar is dit genoeg om de game boeiend te houden?
Waarom Wel?
Een schattige kleurrijke wereld
De wereld van Clesseia is visueel prachtig weergegeven en zit vol met schattige personages. Zo hebben alle bewoners van Clesseia een helm, masker of zak op hun hoofd, dit geeft het spel extra karakter. Ook maakt dit het de developers makkelijker want met zo’n zak over je hoofd ben je dus moeilijker verstaanbaar. Het is dus ook geen wonder dat alle personages met een gedempt stemmetje praten, geld uitgespaart dus voor deze kleine developer.
In en rondom de stad Clesseia word je niet zo au serieux genomen, niemand gelooft je verhaal van wat er met Sir Lionstone gebeurd is. Enkel je jeugdvriendinnetje Gynni, en om de andere bewoners te overtuigen van zal je dus sterk uit je schoenen moeten komen. Je lost hun problemen op door monsters te verjagen om zo toch een tikkeltje van hun vertrouwen te winnen.
De introductie van The Knightling en hoe het zijn wereld brengt is magnifiek en heeft een sterke basis om aan je avontuur te starten: De beginnende ridder die op zoek gaat naar zijn verdwenen mentor met niets anders dan een schild. Een schild met speciale krachten en ook het enige wat overblijft van je mentor. De eerste uurtjes zijn zit echt wel goed maar eens je avontuur buiten de muren van Clesseia start, is dit ook het begin van de miserie.
Waarom Niet?
De queeste in niemandsland
Het contrast kan niet groter zijn. Hoe goed de start en basis van The Knightling is, hoe slechter het wordt eens je echt op zoek gaat naar Sir Lionstone. In Clesseia bruist het van de levendigheid: quests om de bewoners te helpen, je ziet mensen werken op velden en ga zo maar voort. Kortom, hier zit leven in deze kleurrijke stad. Maar eens je de buitenmuren verlaat kom je terecht in een soort niemandsland.
Geen side quests meer, geen levendige wereld vol met verrassingen en ontdekkingen. Enkel een kale, lege wereld tussen jou en Sir Lionstone, god weet waar die zich bevindt. Misschien vondt hij zijn eigen leefwereld ook te saai en is hij hiervoor gevlucht, wie zal het zeggen? Jammer dus, zeker omdat ik mij in de eerste uurtjes echt geamuseerd heb. Een goed ridderverhaal heeft toch net die avonturen nodig? Quests om hulpeloze mensen te helpen, naam maken zodat je de geschiedenisboeken ingaat en chants over al je heldhaftige gevechten. Niets van dat dus in The Knightling, een erg gemiste kans. En dit is lang niet het enige probleem dat het spel heeft, ik had namelijk heel wat last van framedrops die het soms heel lastig maakten om vijanden te parryen.
Trailer
Ontdek meer van Pragalicious
Abonneer je om de nieuwste berichten naar je e-mail te laten verzenden.
