Metal Eden presenteerde zich via trailers al snel als een soort van DOOM x Ghostrunner-achtige game, waar wij alvast niet weigerachtig tegenover stonden. Een vleugje sci-fi met vlotte gameplay zou het begin van een succesverhaal moeten worden, maar bleek dat ook na een handvol uur het geval te zijn?
Waarom Wel?
Ouderwets knallen
Ontwikkelaar Reikon Games windt er geen doekjes om en presenteert Metal Eden als een razendsnelle first-person shooter waarin stilstaan je ondergang betekent. Spek naar onze bek, want dit soort spelvertier kunnen we steeds smaken. Met een rifle als basiswapen (inclusief verdomde cooldown) ga je level na level de strijd aan met een reeks vijanden, waarna je telkens (verhaalgewijs) nieuwe wapens vrijspeelt. De pistol, shotgun, elektrisch vuurwapen en meer zorgen voor een aangename afwisseling om alle type vijanden neer te kunnen halen.
Hoe meer ‘Dust’ je ook doorheen het spel weet te verzamelen, hoe sneller je ook elk vuurwapen van de nodige upgrades zal kunnen voorzien. Zo zal je na verloop van tijd al wallrunnend vijanden met zware schilden zonder problemen kunnen uitschakelen, om vervolgens hun Core uit te rukken en deze te consumeren voor een welverdiende vuitslag of als bom te gebruiken en meerdere vijanden te doen sneuvelen.
Meer inhoud dan je zou verwachten
Metal Eden draait immers rond een reddingsoperatie waarbij jij als supergeavanceerde ‘hyper unit’ genaamd Aska de dystopische monolitische stad Moebius mag trotseren om er de vele mysteries bloot te leggen. Wat ooit een nieuwe wereld voor de mensheid moest worden, is uitgedraaid in een corrupt experiment waar het Internal Defence Corps voor de nodige weerstand zorgt.
Robots met elk een eigen ‘Core’, die in alle groottes zullen opduiken. Gelukkig moet er niet alleen geschoten worden, maar biedt elk level (er zijn er 8 in totaal van om en bij het half uur, afhankelijk van de gekozen moeilijkheidsgraad) telkens andere objectieven. Aska zal zo ook Vulcan, de ondergrondse wereld van Moebius trotseren, en kan zich sneller voortbewegen op zijn Metroids door – jawel – een bolvorm aan te nemen.
Waarom Niet?
Identiteitscrisis
Begrijp ons niet verkeerd, Metal Eden zal menig shooter-fanaat weten te overtuigen door diens vinnige gameplay en geheimzinnig sci-fi wereldje, maar het mist een eigen identiteit. Het is moeilijk om tegenwoordig origineel uit de hoek te komen, maar toch slagen heel wat games daar in. Hetzij via bepaalde vernuftige gameplay-elementen, hetzij via een goed doordacht verhaal (inclusief uitmuntend stemmenwerk).
Je hoeft het warm water niet opnieuw uit te vinden, maar toch heeft Metal Eden een identiteitscrisis. Het springen, wallrunnen en grapplen doet me teveel denken aan Ghostrunner, het schieten zelf is DOOM (of zelfs Quake/Unreal Tournament door de springplatformen) maar dan zonder brutale finishers en het rondbollen door Vulcan doet me dan weer aan Metroid Prime denken. Dat is allemaal niet slecht, al mist Metal Eden iets om er volledig zijn eigen ding van te maken.
Trailer
Gespeeld op PlayStation 5
Ik heb me geamuseerd met Metal Eden door het vele schietwerk en hoe vlot ik elk level kon doorspelen. Alleen mist de game net dat tikkeltje extra om zich een volledig eigen identeit aan te kunnen meten. Het doet met andere woorden te hard zijn best om andere grootheden uit het genre te kopiëren.
Pluspunten
- Lekker knallen
- Wapens upgraden
- Bevredigend op hogere moeilijkheidsgraad
Minpunten
- Het verhaal
- Mist eigen identiteit
