“Donkey Kong Bananza is een leuke platformgame met iets te veel issues”

Toen Nintendo de Switch 2 aankondigde, had ik al mijn hoop gezet op het langverwachte vervolg van Super Mario Odyssey. Die hoop gaat nog even in de koelkast. In de plaats daarvan schotelt Nintendo ons een nagelnieuwe Donkey Kong-game voor. Alsof het mijn leed zou verzachten, werd deze game ontwikkeld door hetzelfde team als Super Mario Odyssey. Of Donkey Kong Bananza op Switch 2 effectief een geslaagde game is, ontdek je in deze review.

Waarom Wel?

Een onafscheidelijk duo

Het verhaal van Donkey Kong Bananza draait om een nieuwe dreiging in de jungle. Een mysterieuze snoodaard heeft een zeldzame en waardevolle edelsteen gestolen: Banandium, een banaanachtige kristal met immense kracht. Deze schandalige diefstal zet Donkey Kong aan tot een groots avontuur waarin hij steeds dieper afdaalt in de lagen van de planeet. Elke laag serveert ons een unieke wereld met eigen vijanden, puzzels en omgevingen, van lavagrotten tot ondergrondse jungles.

Tijdens zijn avontuur krijgt Donkey Kong hulp van Pauline. Zij is in feite de jongere versie van het iconische personage uit de originele Donkey Kong-arcadegame. Ze reist mee op zijn schouder en fungeert als gids en metgezel. Het leuke is dat zij in tegenstelling tot andere personages een volledige voice acting heeft gekregen. Hierdoor kan ze nuttige (en minder nuttige) hints geven over verborgen voorwerpen en gevaren. Naarmate de game vordert wordt duidelijk dat ze meer is dan een simpel meisje. Maar daarover straks meer.

The Kong is back

De opzet van deze Donkey Kong Bananza is het feit dat je de verschillende levels, als je dat wil, compleet met de grond gelijk kan maken. Dankzij de voxel-gebaseerde omgeving kun je muren, vloeren en rotsen kapot slaan. Deze mechanic voelt niet alleen krachtig en bevredigend aan, maar is ook nog eens nuttig. Want de verschillende werelden zitten tot de nok kelder gevuld met collectibles en verborgen Banandium Gems.

Bananza zit vol knipogen naar eerdere Donkey Kong-games. Denk daarbij aan het feit dat je met mijnkarretjes op tocht kan, her en der verspreide tonnen én enkele klassieke 2D-challenges. Het is knap dat het team deze nostalgie heeft weten te combineren met moderne designfilosofieën die we kennen uit Super Mario Odyssey. Elke wereld/laag voelt fris en uniek aan. Je slaat je namelijk een weg van ijskoude toendra’s tot tropische lagunes. Dit alles in combinatie met een erg kleurrijke visuele stijl die bij momenten wel aanvoelt als een sugarrush.

Een ding is zeker. Nintendo heeft héél veel liefde en aandacht gestoken in het creëren van een wereld die uitnodigt tot verkennen. Dat heeft mijn playtime ook ondervonden, want ik heb me bij momenten écht moeten verplichten om te stoppen met zoeken en mij te focussen op het verhaal.

Bananzaaaaaaa

Zoals eerder meegeven werd bij de eerdere presentaties van Nintendo duidelijk dat dé verrassing van Donkey Kong Bananza Pauline is. Zij fungeert namelijk niet alleen als co-op partner, maar ze kan ook via haar zang Donkey Kong transformeren in Bananza’s. Dit zijn in feite dierlijke gedaantes zoals een zebra, struisvogel of zilverrug. Deze Bananza’s zorgen ervoor dat de game een tactisch element mee krijgt waarbij je soms goed moet nadenken welke transformatie je het best gebruikt in welke situatie. Zo kan je met een zebra snel en over breekbare ondergronden lopen en met de struisvogel zweven en grote eieren als bommen naar beneden gooien. Uitdagend wordt dit echter nooit, wees gerust.

Het interessante is dat Nintendo er ook voor gekozen heeft om een skill tree en lichte RPG-elementen toe te voegen aan de game. Wanneer je een x-aantal Banandium Gems hebt gevonden, krijg je een skill point die je mag inzetten. Je kan hierbij kiezen om bijvoorbeeld de levensbalk te vergroten, maar op latere momenten ook je Bananza’s sterker te maken. Zo word je ook nog eens uitgedaagd om op zoek te gaan naar die gouden bananen. Hetzelfde geldt ook voor fossielen en andere collectibles. Want die kan je dan weer inruilen voor kledij (in geval van DK een broek en das) die in bepaalde werelden je skillset een boost geeft door bijvoorbeeld sneller te bewegen in sneeuw of modder.

Waarom Niet?

Overpowerde aap

Heb ik me tijdens mijn 16 uur om deze review te schrijven rot geamuseerd met Donkey Kong Bananza? Absoluut! Is de game even goed als Super Mario Odyssey zoals sommigen op het interweb durven beweren? Absoluut niet! Dat komt omdat deze Bananza wat mij betreft te veel steken laat vallen en bij momenten simpelweg finesse mist. Zeker in de eerste helft van de game.

De Bananza’s zorgen voor een welgekomen twist, maar eigenlijk kan je veel situaties oplossen door de brute kracht van DK te gebruiken. Hierdoor worden je creativiteit en het oplossingsgericht denken naar de achtergrond verwezen. Een mooi voorbeeld is hiervan het gebruik van je Sonar. Deze kan je snel en makkelijk upgraden, zodanig dat je van redelijk ver collectibles kan spotten. Dit zorgt ervoor dat het érg makkelijk wordt en dat exploratie niet echt nodig is. Daarnaast voelen sommige Bananza transformaties ook enorm overpowered aan, vooral in vroege boss fights. Hierdoor is de balans in de gameplay op die momenten helemaal zoek, zeker als je dan de vergelijking trekt met het enorm frustrerende eindbaasgevecht.

En als ik één ding zou mogen veranderen is het de vreselijk irritante animaties wanneer je een gouden banaan vindt. Ik lieg niet als ik zeg dat ik ’s nachts soms wakker schiet terwijl ik “Oooh, Bananaaaaa!” door m’n hoofd hoor gaan. En nog een kleine tip aan Pauline: tof dat je tips geeft, maar wanneer ik OP een banaan sta, hoef je niet telkens te gillen: “Oh, look, a banana!”.

Technisch ondermaats

Hoewel Donkey Kong Bananza tijdens het spelen voor deze review voor het overgrote deel soepel draaide op mijn Nintendo Switch 2, merkte ik toch de nodige haperingen. Vooral tijdens gevechten met veel vijanden, en bepaalde cutscenes zakte de famerate af en toe in. Maar ook in de handheld mode zakt het niveau van de visuals bij momenten enorm in vergelijking met de docked mode. Dit is natuurlijk best logisch te noemen, maar het verschil is op sommige momenten écht wel groot.

Het grootste probleem dat ik heb is dat de gameplay soms té chaotisch aanvoelt. Niet alleen tijdens gevechten was ik de weg écht kwijt, maar ook bij het exploreren van de werelden. Zeker wanneer je door de omgevingen begint te graven, weet de camera niet meer wat doen en draait hij bij momenten alle kanten op. Dat komt volgens mij omdat hij DK wil blijven volgen, maar door de krappe gangen wordt dit gewoon te moeilijk.

Dat is gewoonweg jammer te noemen. Dit is dé game die je als Nintendo op de Switch 2 wil promoten en dan merk je dat op technisch vlak niet alles op punt staat. Of dat volgens gerusten te maken heeft met het feit dat deze game eigenlijk nog bedoeld was voor de eerste Switch zou veel verklaren. Maar de gemiddelde gamer heeft hier geen boodschap aan.

Trailer