“Het idee achter SCUM zit goed, maar de uitvoering laat te wensen over”

De laatste keer dat ik SCUM had opgestart was in 2018, bijna 7 (!) jaar geleden. Aan m’n playtime te zien op Steam heb ik toen iets van een 3 uur gespeeld met twee vrienden, maar van wat ik me er nog van herinner werd geen van ons allen echt wild van wat we toen zagen in de Early Access-versie. Maar goed, m’n Steam-bibliotheek puilt uit van de Early Access-titels (shout-out naar kameraad Robain die me steeds kon overtuigen tot aankoop, love ya!) die ik een kans gaf, maar die a) nooit de 1.0-launch haalden of b) me gewoonweg niet konden blijven boeien, dus eentje meer of minder, maakt niet uit. Groot was dus m’n verbazing toen Praga me vroeg om de 1.0-versie van SCUM te spelen en te reviewen. Ik had net wat Dune: Awakening achter de kiezen en was compleet in overlevingsmodus, dus deze survival game kon er nog wel bij. En wat doet iemand die tracht te overleven? Die houdt z’n avonturen bij in een dag- of logboek, tiens.

Waarom Wel?

Liefste dagboek

Mijn naam is Nariwari, een gevangene in oranje jumpsuit die net letterlijk uit de lucht komt vallen, geboeid en al. Ik werd gedropt vanuit een vliegtuig op een eiland waar m’n medegevangenen en ik moeten vechten om te overleven, tot groot jolijt en entertainment van een televisiekijkende meute. Moest ik zelf achter de tv hangen, dan zou ik het een ongelooflijk coole premisse vinden voor een videogame, maar vandaag, al stenen verzamelend in een verschroeiende hitte, zie ik er zelf de fun nog niet van in.

De AI-robotstem, die naar eigen zeggen nog in Early Access-fase zit, helpt ook niet. Met haar gezaag had ik in geen tijd al het hout kunnen verzamelen om die fucking pijlen te maken. Maar goed, ondertussen heb ik een geïmproviseerde zak gemaakt, heb ik wat water gedronken gedistilleerd uit planten én ben ik bewapend met een crappy speer, een stenen mes en een boog met 4 houten pijlen. Ik volg de elektriciteitslijnen en zie in de verte een eerste dorpje. Come at me, bro.

Bro

Ik haat bro. Terwijl ik in elk hoekje, kastje en postje voor m’n leven op ‘E’ klik, word ik plots langs achter opgeschrikt door een ‘bro’. Of een ‘puppet’, zoals ze op het eiland blijkbaar genoemd worden. Het zombie-achtige karikatuur beweegt houterig m’n kant op en ik probeer hem op afstand te houden met behulp van m’n houten speer. Dat lukt, al moest ik wel 8-9 keer in z’n navel prikken. Epische loot had hij niet, dus trek ik verder het dorpje in op zoek naar de loot of a lifetime.

Ik merk dat een architect hier steenrijk moet geworden zijn, want elk huis heeft quasi dezelfde indeling, structuur en inrichting. Moest je me gezegd hebben dat het hier gaat om een nieuwe woonwijk in ons pittoreske Vlaanderen, ik zou je geloofd hebben. En de Crocs die ik onderweg vind, zouden dat alleen maar bevestigd hebben. Maar goed, ondertussen ben ik uitgerust met een broek vol gaten (dat is nog altijd in, zeker?), een kinderrugzakje met een motor op, ongetwijfeld de meest gore Crocs die ik had kunnen vinden en een zijden hemd. Ik vraag me af of de kijkers punten kunnen geven op m’n fit.

Waarom Niet?

Bro heeft nog een bro…

Ik probeer het gezaag van de AI-stem – ik noem ze even voor het gemak ‘Karen’ – niet teveel aan m’n hart te laten komen, maar ergens vind ik het wel welletjes om me steeds te commanderen. Ondertussen ben ik al enkele uren druk aan’t overleven, heb ik ergens wat oude cornflakes verorberd, nog wat oude wijnflessen gevonden die ik in één trok naar binnen heb gekapt en wil ik gewoon eindelijk wat vette zaken meemaken op dit zonnige kuteiland.

Maar die AI-stem blijft me maar in hopeloos ingewikkelde interfaces en menu’s sturen, waar er veel te veel info bij mekaar gepropt staat. Komt daar nog bij dat ik ondertussen nog door een andere bro ben aangevallen, eentje van het plompere type, en die had óók nog een kameraad bij die een pak sneller was. Ik heb nipt kunnen winnen, maar ben wel gereduceerd tot een bloedspons. Ons Karen geeft aan dat ik het bloeden moet stelpen met vodden.

Well, no shit, Karen. Ik weet niet wat voor gigantische wonden ik heb, maar ik heb wel alle 5 (!) vodden (en minstens 25 muisklikken in die fucking menu’s) nodig om het bloeden te doen stoppen.

Dokter

Om herhaling van dergelijk scenario te vermijden doe ik even m’n meest intelligente hoedje op en duik ik vol motivatie nogmaals in de menu’s. Want op wat moet ik hier eigenlijk allemaal letten tijdens mijn overlevingsavontuur? Op veel. Héél véél. Blijkbaar riskeer ik hier op het eiland blaren, infecties, uitputting, honger, dorst, vergiftiging, misselijkheid, bloedingen, kneuzingen én gebroken botten.

En ondertussen moet ik ook nog letten op mijn stoelgang en mijn health en stamina points. Dat zijn enorm veel zaken die ik in mijn achterhoofd moet houden en waarmee ik geconfronteerd kan worden mid-fight. Dat voelt aan als het ene karwei na het andere om eerlijk te zijn. Zo plezant en actierijk is het tot nu toe nog niet geweest hier op m’n prison island.

Och hier, Karen zit weer in m’n oor. Zeg het ‘s. Ah, eindelijk goed nieuws! Blijkbaar krijgt iedere gevangene 500 dollar op zijn of haar rekening. En die kan ik spenderen in één van de vier grote steden met behulp van een bankkaart. Een bankkaart die in m’n oranje jumpsuit zit. De oranje jumpsuit die ik 4 uur geleden tot vodden heb gereduceerd om het verlies van nog meer liters bloed tegen te gaan… Fuck you, Karen.

Outposts

Ik heb dan wel geen bankkaart, en bij uitbreiding geen geld, om te gebruiken, maar ik kan me er best wel iets bij voorstellen dat in zo’n grote stad meer te zien en te doen valt. Dus voilà, ’t is een stevige trek, maar bij deze heb ik nog wat bij om te knabbelen en drinken, heb ik een gloednieuwe speer en stenen mes, en een goeie dosis pijlen in m’n jute zak. Als een groot uitgevallen Hobbit op Crocs neem ik de benenwagen naar de dichtsbijzijnde stad.

Onderweg kom ik weer een puppet tegen, eentje die nog in het leger heeft gediend. Zijn outfit is jammer genoeg niets waard, het blijkt met plakband aan mekaar te hangen en minder defense te voorzien dan het zijden hemd dat ik aan heb. Ik weet niet of het komt door die onnozele logica of door de fles wijn die misschien wat zurig smaakte, maar ik begin hier m’n ziel uit te kotsen. Geen levende ziel in de buurt die m’n dieptepunt waarneemt, enkel ik en m’n schaamte.

Ik ben halverwege als plots Karens zeemzoeterige schijtstem me meedeelt: over 10 minuten dropt er een pakket in m’n buurt. Eerlijk is eerlijk: dat voelt best spannend aan. In zeven haasten, en de allerlaatste meters in stealth, begeef ik me naar de drop spot.

Countdown

Het wordt nog spannender wanneer ik het pakket, zo groot als een container, zie, omgeven door puppets. Eén voor één schakel ik er uit, tot ik me een weg kan banen IN de box. Ik zie er een timer van 14 minuten aftellen. Waarschijnlijk geeft de container haar geheimen en loot prijs wanneer die op nul staat. En dus doe ik m’n dagboek open om bovenstaand relaas neer te pennen. De klok staat ondertussen op 4 minuten, ik hoor het gereutel van die fucking puppets langs alle kanten, maar ze zien, ruiken of horen me momenteel niet. Hoort het bij de lore of is de AI van de NPC’s gewoon oliedom, ons Karen mag het weten.

Ik bedenk me plots dat m’n zelfgemaakt zakje nog vol rommel steekt. Duct tape, een fles mosterd (essentieel als je wilt overleven!), shotgun ammo (maar geen shotgun te zien), wat kleine steunen… Een mens zeult wat mee als ‘m in survival modus zit. Anderhalve minuut nog en het begint ouwe wijven te regenen. De bliksem licht de binnenkant van de container op, de bijbehorende donder overstemt het gekreun en gerochel van de puppets buiten. Een lichtpuntje tijdens deze hele ervaring, want qua sfeer is dit wel top. Tot Karen weer haar bek opentrekt: “je kan regenwater verzamelen en gebruiken als drinkwater”. Ja, merci, Karen. Ik zal het onthouden moest ik hier levend uit deze situatie geraken.

BAM. Ik hoor een luide metalen doffe klik en zie dat er nog 30 seconden op de timer staan. Tiens, wat vroeger, maar misschien wordt deze plek over een halve minuut overspoeld door NPC’s. Dus ik moet me haasten, de kluizen zijn open! Ik vind meteen power drill. Een elektriciteitscomponent. Batterijen. Waar zijn die fucking wapens die ik nodig heb??!!!

Gebroken

Ik probeer er het maximum uit te halen en ga naar de volgende van de in totaal zes kluizen. Ik open kluis drie en zie in het inventory menu een icoontje dat lijkt op een wapen… M’n gezicht licht op en ik wil het uitschreeuwen van jolijt… BANG!!! In de plaats daarvan schreeuw ik het uit van de pijn nadat de hele container letterlijk in m’n gezicht ontploft. Blijkbaar was de aftelklok er dus eentje met explosieve gevolgen… Ik krijg een respawn-scherm te zien en kan enkel kiezen voor random respawn, want da’s de enige optie die ik kan betalen, en vooraleer ik het goed en wel besef val ik weer uit de lucht, geboeid.

M’n parachute gaat nogmaals automatisch open en BAM!!! Geen explosie deze keer, maar een hevige smak à la George of the Jungle, waardoor ik een tiental meter naar beneden val en beide benen breek. In de gutsende regen, want jawel, het stormt nog steeds, mank ik verder… en besef ik dat dit avontuur nog niet het cijfer 1.0 verdient. Een game net zo gebroken als mijn twee benen en waarbij een simpele patch me niet voldoende lijkt te zijn.

Trailer

Gespeeld op PC

5 Middelmatig

Het idee achter SCUM zit goed, maar de uitvoering laat te wensen over. De game is zeker niet zo actievol als de launch trailer doet uitschijnen en dat is op zich niet erg, maar de systemen waarmee je in-game te maken krijgt voelen zo hard aan als een karwei, dat de moed je verder in de schoenen zinkt, naarmate je meer en meer tijd in het spel investeert. Komt daar nog bij dat de animaties niet soepel zijn, de menu’s absolute horror zijn, net als het moeten ‘onderhouden’ van je personage en dat het grafisch ook niet bijster indrukwekkend is. Zelfs op een high-end GPU zijn er framedrops. En dat is jammer, voor alle duidelijkheid, want de survival game-markt is al verzadigd met troep en deze SCUM is daar hoegenaamd geen uitzondering op.

Pluspunten

1. Bij momenten heel sfeervol dankzij weerseffecten
2. Heel toffe premisse (eiland vol gevangenen = tv-show)

Minpunten

1. Grafisch ondermaats
2. Ongelooflijk ingewikkelde systemen om je personage te onderhouden
3. Overvolle menu’s
4. Houterige animaties
5. Generische wereld
6. Framedrops op een high-end pc? Shame!