Dune: Awakening, ontwikkeld door Funcom als een survival‑MMO op Arrakis, wekte bij mij als Dune-fan hoge verwachtingen. De wereld van Frank Herbert als dynamische sandbox, compleet met zandstormen, sandworms, en complexe klasse-mechanics. Zelf duwde ik als Trooper mijn eerste stillsuit aan en worstelde met een droge keel en vochtmeter. Na zo’n 20 uur gameplay is de vraag: levert Awakening wat het belooft?
Waarom Wel?
Zandwormbedreiging
In de verraderlijke dunes trekken de monsterlijke zandwormen zich er niets van aan waar je bent. In mijn speelsessies vond ik mezelf vaak midden in een spice-run: bij elke stap voelde ik het zand trillen. Eén moment stond ik te prutsen met mijn sandbike bij een crashsite, dan hoorde ik een dreun en zag ik de kop van Shai‑Hulud boven de horizon uitsteken.
Resource‑druk
Al vanaf het begin ben ik non-stop bezig met water, stillsuit-reparaties en het beheren van voedsel. Constant houdt de al dan niet aanwezigheid van water je alert, zeker midden in een zandstorm; je oren gaan dicht, je zicht vervaagt, en je voelt je hartslag in je helm. Ook een heat-stroke bij daglicht is veel voorkomend: ik moest in de schaduw duiken of direct een shelter bouwen. Ze onderstrepen hoe ongenadig en vreemd deze wereld is.
Immersieve strijd als Trooper
Met de Trooper, één van de vier mogelijke classes, ervaar je de kracht van demolitie en mobiliteit. Met de grappling hook (Shigawire Claw) sluip ik over zandduinen en glip ik achter flanken van vijandelijke kampen, ideaal om een disruptor-geweer op strategische afstand in te zetten. Bijvoorbeeld, een vijandelijke patrouille negeert me volledig totdat ik ze opblaas met een granatensalvo, waarna de grappling hook me razendsnel uit hun bereik haalt. Elke klasse heeft unieke skilltrees. De Trooper combineert Gunnery, Tactical Tech en Suspensor Training.
Waarom Niet?
Sterk grind‑gerichte progression loop
Toenemende herhaling: verzamelen, craften, quests, een repetitieve grindloop. Oké, ergens wel eigen aan een survival game… Telkens dezelfde resources nodig voor base‑upgrade of gear. Voor pure PvP‑fans of base‑builders misschien prima, maar als je op verhaal hoopt wordt het eentonig.
Solo‑ervaring is minder boeiend
Hoewel je perfect alleen kunt spelen, zul je snel vastlopen of veel grind tegenkomen. Uiteindelijk koos ik voor solo missions, en miste ik strategische support: ik moest vaak wachten op cooldowns van skills en voertuigen, wat solo het tempo serieus vertraagt.
Lijkt op ‘Conan Exiles met Dune‑saus
Terechte kritiek is dat Dune: Awakening de gameplay‑loop van Conan Exiles recycleert, maar dan zandwormen en spice‑economy toegevoegd. Basisconstructies lijken erg op eerdere Funcom‑titels, zonder dat er eigenlijk al te veel moeite is gedaan voor echt iets nieuws te tonen.
Trailer
Gespeeld op PC
Dune: Awakening is een geslaagde mash-up van MMO, survival en Dune IP. De spanning van zandworm‑encounters, de zinderende survival‑druk en faction‑systemen maken dat de beleving goed zit. Maar combat, vooral op melee vlak, voelt incompleet. De grind is serieus, zeker voor solo‑spelers. Voor Dune‑fans en survival‑liefhebbers is er veel om van te genieten, maar verwacht je niet aan een prachtige oase, eerder een woestijn vol belofte.
Pluspunten
- Intens survivalgevoel
- Duidelijke progressiestructuur
- Faction‑systeem
- Aparte skills & gadgets
Minpunten
- Houterige melee‑combat
- Grind-loop
- Solo‑beleving minder vloeiend en traag
- Te veel Conan Exiles‑invloeden
Ontdek meer van Pragalicious
Abonneer je om de nieuwste berichten naar je e-mail te laten verzenden.
