“Onimusha 2: Samurai’s Destiny is een verdienstelijke remaster”

Het is verwonderlijk dat het Capcom bijna 25 jaar heeft gekost om een remaster uit te brengen van Onimusha 2, een game die door velen anno 2002 werd omschreven als de perfecte sequel. Samurai’s Destiny was beter, grootser en epischer dan zijn voorganger. Maar loont het nog de moeite om deze aan te schaffen in 2025? Dat lees je hier in onderstaande review!

Waarom Wel?

Een sequel met een nieuw hoofdpersonage

Tegen ieders verwachtingen in nam Capcom in 2002 de beslissing om het hoofdpersonage uit de eerste Onimusha game niet te laten terugkeren. SHOCKING! In plaats daarvan kiezen ze voor Jubei Yagyu, een personage gebaseerd op Yusaku Matsuda: een gekende Japanse acteur uit de jaren 70 en 80. In Vlaanderen enkel bekend van de ondergewaardeerde film noir Black Rain met in de hoofdrol Michael Douglas en geregisseerd door niemand minder dan Ridley ‘Gladiator’ Scott.

Jubeii is een Japanse strijder uit op wraak. Tijdens zijn omzwervingen neemt hij het op tegen een demonenleger geleid door duistere krijgsheer Nobunaga Oda, de man verantwoordelijk voor het uitmoorden van zijn clan. Jubei ontdekt dat hij een connectie heeft met demonische krachten genaamd Oni en deze laten hem toe om Oda’s leger te verslaan. Uiteraard hoeft hij dat niet alleen te doen en wordt hij bijgestaan door een kleurrijk stel rebellen. Deze remaster wijzigt niks aan het originele verhaal maar voegt wel een aantal verbeteringen toe.

What’s new?!

Uiteraard kan een remaster niet zonder de nodige verbeteringen. Zoals typische voor dit soort herwerkingen zijn de graphics opgewaardeerd naar 16:9 formaat en HD. Daarnaast werden er ook twee nieuwe moeilijkheidsgraden toegevoegd: “Easy” voor spelers die vooral interesse hebben in het verhaal en “Hell mode”, waarin je van één klap sterft, voor de gekken die van een extreme uitdaging houden.

Ook de galerij heeft een update gekregen, zo zijn er 100 extra kunstwerken toegevoegd en kan je inzoomen op al dat moois. De soundtrack werd eveneens toegevoegd en die telt 43 songs, goed voor meer dan 1,5 uur aan muziek.

Daarnaast is de auto-save ook aangezet en kan je wapens swappen zonder telkens in de menu te moeten gaan. Herinner je je die tijd nog? Jezus dat was irritant! Ook kan je nu de cutscenes skippen.

Het is het standaardpakket dat bij een remaster hoort. Niet meer en niet minder.

Gameplay blijft hetzelfde

Aan de gameplay van Onimusha 2 werd niets gewijzigd. De videogame draait nog steeds op het Resident Evil controler schema en dat is niet abnormaal sinds beide games uit de Capcomstal komen. Combat bestaat uit hack’n slashen met 3 verschillende wapens. Waarvan de hamer nog steeds mijn favoriet blijft. Ik roep steevast: HAMMERTIME wanneer ik een boss mol. Ondanks dat je met vier kompanen op pad gaat, zijn geen van hen speelbaar. Je kan ze wel geschenken geven in ruil voor healing herbs of potions (nog een verwijzing naar Resident Evil).

Ook de erg plezante schuifpuzzels zijn dezelfde gebleven en die blijven wonderlijk goed passen in het oude Japan. Maar zoals bij alle remasters stel ik me de vraag: had deze er wel moeten komen? Daarover meer in de “Waarom Niet?”.

Waarom Niet?

Wat is dat toch mat al die remasters?

Een remaster brengt me als reviewer altijd in een moeilijk parket. Langs de ene kant is het een kans voor een nieuw publiek om een oudere game te ontdekken. Langs de andere kant voelt het vaak aan als platte commerce. Iets in de zin van, hoeveel geld kunnen we hier nog uitpersen. Daarnaast is het ook niet eenvoudig om dat soort heruitgebrachte videogames te reviewen want vaak schieten ze tekort in vergelijking met huidige games. Kan je die wel toetsen aan de moderne standaarden? Want in het geval van Onimusha 2, spreken we wel over een game die ouder is dan vele lezers van deze review. De vraag die steeds door mijn hoofd spookt is dan ook: waarom maakt Capcom hier geen remake van? Zoals de ronduit fantastische Resident Evil remakes? Gebaseerd op een oude game maar wel met een volwaardige moderne upgrade, gemaakt voor current gen consoles.

Het helpt me ook niet om games te spelen zoals Final Fantasy VII Intergrade en Rebirth. Die zijn echt van absolute topkwaliteit en bewijzen dat bestaande IP’s zich er perfect toe lenen om ‘nieuwe’ games te maken. *zucht. Wat is het leven van een games reviewer toch hard. In onderstaande probeer ik jullie een genuanceerd beeld te geven.

Niet meer van deze tijd

Ah nee, het speelt zich af in het Edo tijdperk jongen! (sorry voor deze slechte mop) Het eerste dat opvalt aan Samurai’s Destiny is dat het een game is die hopeloos verouderd is. Op zowat alle gebieden. Het verhaal stelt niet veel voor en wordt op een verwarrende manier verteld. De motivatie van de personages is niet altijd even duidelijk en de Engelstalige voice acting, typisch voor die periode, is ronduit slecht, lachwekkend en heel stereotiep.

De controls zijn overgenomen van de Resident Evil games en hebben dus die typische wat houterige bewegingen maar voelen niet helemaal onbeholpen aan. Het grootste probleem zit hem in de camerastandpunten en dan vooral hoe die eindeloos switchen en al heel snel beginnen aanvoelen als een extra vijand. Bewegen van ruimte naar ruimte zorgt steevast voor een wissel van camerastandpunt, erg irritant wanneer je net een vijand probeert te verslaan. Dit had zonder twijfel bij de verbeteringen moeten zitten.

Daarnaast mist de game ook vooral iets waar we ondertussen allemaal aan gewoon zijn geworden en dat zijn hints. Eindeloos zoeken naar een oplossing voor een voordehandliggend probleem kan echt niet meer in dit gezegende jaar 2025. Een voice over of tip om snel verder te kunnen is niet langer overbodig. Het is een must.

Eén van de andere zaken die me frustreerden en die daar nauw bij aansluiten is het gebrek aan missie-updates. Hoe vaak gebeurt het niet dat je de game een paar dagen laat liggen of zelfs een paar uur. Ergens kunnen lezen wat je nu net aan het doen was is dan echt wel noodzakelijk. Dit mist Onimusha 2 volledig.

Remaster of moderne game?

Dan beland je dus als reviewer bij het uiteindelijke vraagstuk: beoordeel je deze game als een remaster of beschouw je dit echt als een game die gereleased wordt in 2025? Het antwoord is veel complexer dan je zou vermoeden en hangt volledig af van je eigen standpunt. Voor mij was Onimusha 2 een leuke game in 2002, maar is het dat veel minder in 2025. Er dringt zich ook de vraag op: voor wie is deze game gemaakt?

Fans van JRPG’s of Resident Evil-achtige videogames kunnen beter hun centen elders uitgeven. En wie de game ooit speelde rond de eeuwwisseling heeft mogelijk geen zin om voor een goeie 12 uur opnieuw zijn buidel leeg te schudden. Onimusha 2 geeft een inkijk in een periode uit de gamegeschiedenis die gekenmerkt werd door cinematografische games en in die optiek is het een verplicht te spelen game voor iedereen die interesse heeft in retrogames. Maar als je deze tegen het licht houdt van een moderne game dan schiet hij schromelijk te kort.

Trailer

---