“Mandragora: Whispers of the Witch Tree is een bommetje”

Mandragora: Whispers of the Witch Tree is een mondvol. Dat weerhield me er niet van om mijn tanden te zetten in deze indiegame van Primal Game Studio. Het genre is een combinatie van Metroidvania en soulslike. Praga kent me ondertussen goed genoeg om te weten dat deze game ‘in mijn kraam zou passen’. Vol goede moed stapte ik de fantasierijke wereld binnen van Faelduum. Na meer dan twintig uur kwam ik tot onderstaande conclusie.

Waarom Wel?

Tot uw orders High Priest

Ik had ongeveer al drie uur kunnen kennismaken met Mandragora: Whispers of the Witch Tree via de gratis demo. Na deze speelsessie was mijn eerste gevoel meer dan positief. Ik had hier en daar al wat door hoe de mechanics in elkaar, maar over het verhaal wist ik niks. De ontwikkelaars hadden enkele belangrijke taferelen achterwege gelaten waardoor ik bij de start van mijn review opnieuw moest starten. Dat had ik er wel voor over.

Jij bent een Inquisitor die in dienst staat van de High Priest. Je hebt de opdracht gekregen om een heks te zoeken en deze tot bij hem te brengen voor publieke executie. Echter loopt dit niet zoals gepland. De heks overleeft de brute marteling niet, maar terwijl zij richting het hiernamaals gaat, doet ze een laatste poging om jou te beïnvloeden met haar krachten. Dit wordt natuurlijk door iedere dorpsgenoot opgemerkt en de schrik slaat iedereen om het hart.

Natuurlijk ziet de high priest hier de perfecte kans om jou te gebruiken om een andere heks op te sporen. Met je nieuwe krachten ben je van goudwaarde voor hem, maar door deze krachten word je ook beïnvloed door iets mysterieus. Van wie is de stem die plots door je hoofd spookt? Volg je blindelings de orders van jouw high priest verder op? Of slaat je geweten toe, en begin je te twijfelen over wat je aan het doen bent?

Zes verschillende classes

In Mandragora ga je aan de slag als inquisitor. Voor de liefhebbers is er de mogelijkheid om je personage naar eigen wens te pimpen. Geen paniek, want je zal hier geen uren aan verslijten. Er is keuze tussen twee geslachten (man en vrouw), verschillende gezichtsvormen, tatoeages, stem, haarstijlen en -kleuren. Wat wel zeer belangrijk en bepalend is in deze game, zijn de classes.

Je hebt de keuze uit zes verschillende classes. Voor deze speelsessie speelde ik met de Vindicator (Paladin), terwijl ik in de demo met de Nighshade (Rogue) speelde. De andere vier classes zijn Vanguard (Knight), Flameweaver (Battle Mage), Spelbinder (Mage) en Wyldwarden (Druid). Elke class heeft duidelijk zijn goede, maar ook zijn zwakke aspecten. Zoals hierboven vermeld heb ik tot hiertoe ervaring met twee classes. Ik kan jullie vertellen dat ik de verschillen vrij snel opmerkte.

Met de nightshade start je met twee dolken en ligt je focus meer op het gebruik van gif. Deze kwaliteiten kan je gebruiken als je over voldoende combat points beschikt. Door melee aanvallen uit te voeren kan je maximaal vijf punten verzamelen. Je zal opmerken dat het gebruik van je kwaliteiten steeds een aantal punten bedraagt. Met de vindicator start je met een mace, deze beschikt over astral magische krachten. Bij deze class kan je je magische krachten dan weer gebruiken als je beschikt over de juiste relic en over genoeg mana beschikt.

Elke class beschikt ook over zijn persoonlijke Talent Tree. Dit is een skill tree, die heel wat passieve skills activeert voor jouw protagonist. Echter kan je net als in Path of Exile combineren met je skills. Ik zou dit eerder afraden om het overzicht te kunnen behouden. Ook ben ik van mening dat je je personage het best en sterkst kan uitbouwen met je eigen vaardigheden en kwaliteiten.

Metroidvania x soulslike

Mandragora is een combinatie van twee genres. Als ik het in percentages zou moeten verdelen zou ik zeggen dat deze game voor 75 procent Metroidvania is en voor 25 procent soulslike.

Mandragora typeert het Metroidvania genre op gebied van het exploreren van de prachtige level designs in Faelduum. Je komt terecht op heel wat verschillende plaatsen, zoals een moeras, bos, kastelen en andere fantastisch vormgegeven gebieden. Dit dankzij de weergaloze 2,5D sidescrolling die op je scherm getoverd wordt alsof het schilderijen zijn.

Je zal bepaalde gebieden niet kunnen trotseren omdat je dat specifieke item nog niet hebt gevonden. Zo zag ik enkele kisten waar ik helemaal nog niet bij kon komen, door het ontbreken van een grappling hook. Dat wordt dus later terugkomen. Geen nood, want deze game beschikt over een handig hulpmiddeltje. Je kan op de map namelijk markeringen plaatsen zoals een loep of een juweeltje. Zo weet je dat op die desbetreffende plaats nog iets belangrijks ligt.

Soulslike x Metroidvania

Op gebied van Metroidvania slagen ze naar mijn mening met glans, maar wat met het soulslike gedeelte? Iedereen die ervaring heeft met dit pittige genre zal onmiddellijk alle facetten herkennen. Zo verzamel je Essence bij het verslaan van vijanden. Deze kan je aan de verschillende Witch Stones omruilen zodat je je level omhoog krijgt, en sterker wordt. Elk level geeft je recht op een punt in de talent tree. Je zal op bepaalde plaatsen een offer kunnen uitbrengen in ruil voor een extra talentpunt.

Elke witch stone die je vindt, kan dienst doen als fast travel punt, waardoor het op dit vlak makkelijker wordt om naar voorgaande plaatsen te reizen. Natuurlijk mis je dan wel de extra essence van vijanden die zijn teruggekeerd. Dat gebeurt door het activeren van de witch stones. Let wel op want als je sterft en je sterft opnieuw, voor je bij je laatste rustplaats bent geraakt waar je bent gestorven, dan ben je je zuurverdiende essence kwijt.

De bazen komen dichter in de buurt van het soulslike genre. Je mag je verwachten aan pittige gevechten. Je zal op verschillende plaatsen bazen aantreffen, dus niet alleen op het einde van een opdracht. Wanneer het je lukt om een baas neer te halen, krijg je toch weer dat speciale gevoel. Ook de beloningen zijn de moeite. Meestal krijg je een nieuwe vaardigheid, maar dit is niet altijd voor jouw class. Het kan ook zijn dat hij armor, wapens of iets anders belangrijks voor je achterlaat.

Essence is essentieel

Ondertussen weten jullie al dat je je essence kan spenderen aan de verschillende witch stones. Toch zal je na een bepaalde tijd tactischer moeten omspringen met deze middelen. In de eerste uren passeer je dikwijls een scheur op de achtergrond. Na een bepaalde tijd ontvang je een Witch Lantern, deze zorgt ervoor dat je deze scheuren kan openen en op deze manier de Corrupted Portals activeert.

Je kan deze op eigen risico betreden maar wees gewaarschuwd. Bij het betreden van deze corrupted portals, zal je zien dat je onderaan het scherm een extra metertje hebt gekregen. Deze geeft aan, hoelang je in deze afschuwelijke plaats kan vertoeven. Lukt het je om in één keer de uitgang te vinden, en op deze manier een andere plaats te betreden, zodat je je avontuur kan verderzetten? Of blijf je voor eeuwig vastzitten in deze verdorde wereld doordat je je nieuwsgierigheid niet onder controle kon houden?

Gelukkig beschikt de witch lantern ook over zijn eigen upgrades. Hier zal je dus je zuurverdiende essence moeten spenderen, samen met de mandrake root die je geregeld zal aantreffen in Faelduum. Deze upgrades staan bijna volledig in het teken om langer te kunnen overleven in de corrupted portals.

Als laatste hebben we nog de Entropy Essence, deze krijg je enkel door bazen te verslaan. Deze hebben als functie je vaardigheden te versterken. Zo kan ik via de Celestial Hammers, twee hamers oproepen, die in een cirkel ronddraaien. Deze starten op het punt waar ik ze activeer, en maken de cirkel groter. Alles wat in hun pad komt, raken ze met een stevige tik. Wanneer ze terugkeren, kletsen ze tegen elkaar, waardoor ze een energiegolf afvuren. Wanneer ik met mijn held dicht in de buurt sta, krijg ik voor zoveel procent Light Barrier (bescherming). Met een bepaalde upgrade versnellen ze met dertig procent. Deze upgrades kan je wel enkel activeren aan de Altar of Power.

Sfeer!

De voice acting kan ik enorm appreciëren, zeker wanneer je de fluisterende stem in je hoofd hoort. Waar ik zeker fan van ben in deze game is dat de ontwikkelaars geen blad voor de mond nemen. Ik heb geregeld zitten lachen met bepaalde situaties. Zo zal je in je avontuur NPC’s tegen het lijf lopen die zelf wat problemen hebben. Je nodigt ze uit om naar je hub te gaan en daar hun waren aan te bieden. Zo heb je Ulfar the Blacksmith, Shirin the Tailor, Yrsa The Goldsmith en nog een aantal anderen met hun eigen kwaliteiten. 

Je zal snel merken welke NPC het beste bij je character past qua craften van materialen, wapens en armor. Elke NPC stijgt in level doordat je bij hun craft of tijdens je avonturen diagrammen vindt. Zo wordt Gerald Borough the Explorer een heel belangrijke factor. Bij het vinden van map fragments zal hij voor je de map verder onthullen, met alle belangrijke details. Sarcasme staat ook hoog op het lijstje. Dat zal je snel opmerken door de vele gesprekken met zowel vriend als vijand.

Zo kom je op een bepaald moment een vampier tegen die vanaf de eerste minuut aan het liegen is. Hij zit vast in een spinnenweb en vraagt je om hem te helpen. Al snel had ik door dat zijn verhaal niet klopte. Wat er daarna gebeurd, moet je maar zelf ontdekken, maar ik zat echt hard te lachen.

Ik heb ook enorm genoten van de sfeer. Ik bedoel niet alleen de muziek, maar ook wat ze tevoorschijn halen wanneer het stormt. Of wanneer je een spookhuis binnengaat en overal stemmen van kinderen hoort, echt zalig gedaan.

Waarom Niet?

Niet helemaal zonder bugs

Ongeveer een uur of vijftien had ik gespeeld en er was tot dat moment geen vuiltje aan de lucht. Tot mijn personage zichzelf begon te healen met één van mijn magische spreuken. Terwijl ik zelf niks deed, toch handig zou je denken, niet dus. Mijn mana potions gingen er bij de vleet aan. Het enige wat ik op dat moment kon bedenken om het te stoppen was mijn healing spell uitschakelen. Bij het opnieuw inschakelen gebeurde er gelukkig niets, tot hij iets later opnieuw fratsen begon uit te halen en een andere spreuk zonder boe of ba begon te casten. Ik had dit probleem ook een paar keer bij het bekampen van een baas. En ik moet jullie niet vertellen wat de uitkomst was zeker.

Waar ik ook nog wel een opmerking over wil geven is het lettertype dat gebruikt wordt in de menu’s. Dat is echt belachelijk klein. Ik moest soms voor de televisie gaan staan om alles goed te kunnen lezen. En er moet soms wel wat gelezen worden in deze Mandragora: Whispers of the Witch Tree.

Trailer

---