“Civilization VII ondergaat een onvolmaakte, maar nodige evolutie”

Als fervent strategiefan heb ik me helemaal ondergedompeld in Civilization VII, en ik kan zeker stellen dat dit deel wél buiten de lijntjes durft kleuren. Er worden risico’s genomen met nieuwe gameplay elementen, iets wat wel eens mag bij een franchise die al 35 jaar bestaat. Of deze risico’s ook goed uitpakken, lees je in deze review van Civilization VII. 

Waarom Wel?

Leiders met een eigen sausje

De grootste verandering is hoe leiders en beschavingen werken. Leiders hebben nu vaste vaardigheden die over alle tijdperken heen gelden, maar ze krijgen ook aanpasbare perks via een level-systeem. Hoe meer je met een leider speelt, hoe meer traits je ontgrendelt. Speel je bijvoorbeeld vaak met Jeanne d’Arc? Dan krijg je religieuze bonussen die haar tot een heilige krijger maken. Het geeft een RPG-gevoel zonder dat het overdreven wordt.

Tijdperksysteem is een game-changer

Beschavingen veranderen dynamisch per tijdperk. Start je bijvoorbeeld als Rome in de Oudheid, dan krijg je culturele en militaire bonussen. Maar wanneer je naar het Ontdekkingstijdperk gaat, moet je een nieuwe beschaving kiezen. Dit zorgt voor strategische spanning: een dominante vroege beschaving kan later struggelen, terwijl underdogs net kunnen opflakkeren. Het is een risicovol maar lonend systeem dat het spel onvoorspelbaar houdt.

Het wisselen van beschaving per era vind ik  geniaal. Elke eeuw voelt zo als een nieuw hoofdstuk. Start je als de Vikingen in de Middeleeuwen om daarna naar Japan te switchen voor het Moderne Tijdperk? Dat voelt als een strategische puzzel waar je uren op kunt kauwen. Geen gesukkel meer met één beschaving die na 2000 jaar plots  out of place aanvoelt. 

Steden bouwen zonder stress

Civilization VII hertekend het stadbeheer met een splitsing tussen stedelijke en landelijke tegels. Je kunt dorpen stichten om territorium en grondstoffen te claimen, maar die hebben geen productiecapaciteit, alles qua gebouwen moet je er met goud kopen. Stedelijke tegels huisvesten districten en geven hogere opbrengsten.

De split tussen stedelijke en plattelandstegels komt als geroepen voor perfectionisten als mijzelf. Geen gedoe meer om elk hoekje van de kaart vol te proppen met districten. Dorpen voor uw patattenvelden, steden voor uw wolkenkrabbers,…

Dorpen kun je later upgraden tot volwaardige steden, zoals je hoofdstad. Dus je gebruikt dan best afgelegen dorpen als grondstoffenbronnen om vervolgens de investering te wagen om ze tot machtige steden te maken. Het systeem vereenvoudigt de late-game rompslomp van het steden management.

Het tijdperksysteem voelt aan als een nieuw begin. Van de Oudheid naar het Ontdekkingstijdperk ontgrendel je zee reizen, terwijl  de Moderne Tijd geavanceerde oorlogsvoering introduceert. Je momentum stopt bij elke overgang: oorlogen pauzeren, en beschavingen resetten hun bonussen. Dit helpt achterblijvers, maar kan frustrerend zijn als je domineert.

Visueel een knaller

De art style is een mix van Civilization V’s realisme en Civilization VI’s cartoonachtige flair. Het resultaat is een kaart die leeft. Dorpen gloeien onder een amberkleurige zon, met rookpluimpjes boven hutten en ezelskarren op dirt roads. Zeilen van galeien wapperen realistisch in de wind, en oceaangolven breken tegen kliffen met schuimende details. In het Moderne Tijdperk zie ik dan weer dat de steden barsten van de neonreclames en vliegtuigen die strepen door de lucht trekken.

Waarom Niet?

Waar zijn mijn barbaren?!

De barbaren zijn verdwenen; in de plaats staan onafhankelijke stadsstaten op de kaart. Deze groepen kun je bevrienden met diplomatieke macht (passief verdiend per beurt) of veroveren. Een bondgenootschap geeft unieke bonussen (cultuur, wetenschap, enz.), en genoeg invloed kan hen zelfs vreedzaam annexeren. Vijandige stadsstaten kunnen wel militaire actie vereisen. De AI concurreert om deze bondgenoten, vooral op hogere moeilijkheidsgraden, wat een dynamisch diplomatiek slagveld creëert. Een verfrissende shift, al zullen warmongers het oude geplunder missen.

De balans is soms zoek

Hoewel het systeem vernieuwend is, voelt het soms als een resetknop op uw momentum. Net bezig met een epische veroveringstocht? Pech…era verandert, en uw legers staan plots te niksen. Iets wat mij meer dan eens overkwam tijdens het spelen voor deze review van Civilization VII.

Zoals in elke Civilization-game zal het enkele updates duren voor het spel echt helemaal top zal zijn. Sommige perks zijn te machtig. Karel de Grote’s dubbele cavalerie? Die rijdt zo door uw verdediging als een warm mes door boter. Andere beschavingen, zoals de Inca’s in het Moderne Tijdperk, voelen dan weer aan als een lege zak chips; veel beloftes, weinig inhoud.

Trailer

---