“Don’t Scream is een geweldige horrorgame die je paranoia maakt”

Het plezantste feest van het jaar staat voor de deur. Don’t Scream is dan ook ideaal om in de sfeer te komen van Halloween. Digital Cybercherries waarschuwde me vooraf dat ik zo stil mogelijk moest zijn tijdens het spelen. De titel verraadt het volledig natuurlijk. Of ik veel geschreeuwd heb tijdens het schrijven van deze review leest u hieronder.

Waarom Wel?

Creepy AF

De game geeft niet veel context. Ik werd gedropt in een bos met een zaklamp en daar moest ik het mee doen. Met een bang hartje ging ik als volleerde padvinder op tocht. De HUD geeft 31 oktober 1993 aan. Het personage in het spel vond het een goed idee om net op deze datum een wandeling te maken in een verlaten bos. Je kan verschillende richtingen uitgaan die vrij te kiezen zijn. Waar je naartoe gaat maakt niet zoveel uit want elke locatie is even eng. Het gekraak en soort gefluister in je oren zijn één ding, maar het constante gevoel dat er iets of iemand dichtbij is maakt echt de sfeer in de game.

Daar zit de catch, je zaklamp gaat niet eindeloos mee. Digital Cybercherries verplicht je om op verschillende locaties batterijen te gaan zoeken. Enkele leuke sightseeing plekken die ik tegenkwam waren een supermarkt in het hol van Pluto, een kerkhof en een boerderij. Beetje cliché maar het werkte wel bij mij. Naast batterijen vond ik ook enkele audiotapes met enkel maar gekraak. Een beetje raar maar wel ideaal in deze setting. Het blijft ook constant mysterieus, zonder doel ging ik op zoek naar weinig of geen antwoorden.

De game ging vorig jaar al in early access maar bij full release zijn er heel wat dingen aangepakt. Zo is het herspelen van een sessie nooit hetzelfde aangezien je telkens ergens anders begint in het horrorbos. Daarnaast is de gameplay veel vlotter dan in early access, komen jumpscares veel frequenter voor en is de omgeving ook niet je allerbeste vriend. Ik las dit voor ik aan de game begon en de moed zonk mij nog meer in de schoenen.

Zwijgen is goud

De tweede catch in de game is het gebruik van je microfoon. Tijdens mijn gezellige wandeling door dit sprookjesbos gebeurden er allerlei willekeurige dingen. Dode duiven die opeens uit de lucht vallen of lijken aan het plafond die plots lijken te bewegen zijn enkele voorbeelden. Stil blijven tijdens jumpscares was dus onbestaande en de optie om te grijpen naar een pamper was niet ver weg. De ontwikkelaar verbiedt het om te schreeuwen of te roepen. Wanneer dit wel het geval is wordt de timer terug op 18 minuten gezet en mag je helemaal opnieuw beginnen.

Nog een kleine sidenote om zeker te vermelden: wanneer je stil blijft staan wordt de timer ook stopgezet. Constant bewegen is dus een must om de sessie heelhuids (of niet) door te komen. Jumpscares zijn totaal random en gebeuren niet enkel op de eerdergenoemde locaties. Ook op een pad of tussen de bomen ben je zeker niet veilig. Het ‘niet schreeuwen’ element is zeker niet uniek en werd in nog andere games gebruikt. Toch vind ik dit een meerwaarde in Don’t Scream. Je bent zo gefocust om stil te blijven en tegelijkertijd kan er iets op je afstormen, of geschreeuw in de verte te horen zijn. It gets me everytime!

Waarom 18 minuten? Geen idee maar het is een ideale tijdspanne om genoeg te griezelen en proberen te overleven. Het spel wordt gespeeld in ware VHS-stijl met die rauwe filter van videotapes gemaakt in de nineties. Je speelt ook vanuit een first person perspectief waardoor alles veel benauwder voelt en de horror nog meer binnenkomt. Indien je erin slaagt om de 18 minuten vol te maken krijg je het aantal scares te zien dat je hebt overwonnen. Qua gore ook geen gebrek want bijna iedere locatie lijkt alsof The Creeper uit Jeepers Creepers op bezoek is geweest. De eerste horror villain die in mij opkwam trouwens. Eender welk ander horroricoon zou de locaties ook zeker zo achterlaten. No disrespect naar mijn homies Jason, Freddy of Michael.

Waarom Niet?

Gillen voor gebruik

Voor je aan de slag kan met een sessie van Don’t Scream dien je te schreeuwen. Niet echt letterlijk schreeuwen maar de meter die bij je microfoon staat in het rood laten gaan. Beetje overbodig in mijn ogen, zeker als je de vrouw des huizes of je kinderen niet wil wakker maken voor dat je nog maar begonnen bent. Extra frustrerend is dat sommige achievements niet vrijgespeeld werden, terwijl ik net met een paar eieren in mijn broek het bos getrotseerd heb. Zeker na een early access hadden ze dit toch zeker kunnen oplossen vind ik.

Niet voor hartlijders deze Don’t Scream! Door de willekeurige jumpscares sloeg mijn hart meermaals over. Ik weet niet of het de bedoeling was van de ontwikkelaar om spelers gedesoriënteerd te laten geraken. Ik liep meermaals door het bos zonder een locatie te zien voor geruime tijd. Gelukkig zijn de jumpscares er nog om je in tussentijd van animo te voorzien. Daarnaast miste ik ook een verhaal in de game. Geen context alleen maar tapes waaruit je weinig of niets kunt opmaken. Ik zocht een link tussen de locaties en tapes maar kon er mijn brein niet om winden. Ergens jammer want een verhaal geeft toch wat meer doel aan een game.  

Trailer

---