“The Bridge Curse 2 is een tof Halloween tussendoortje”

Griezelen in oktober is op gamevlak geen probleem. The Bridge Curse bracht ons het verhaal van een universiteit in Taiwan waar het duchtig durft te spoken. In het tweede deel besluiten enkele studenten om daar een film over te maken. Kan niet foutlopen, toch? Gelukkig voor ons horrorfanaten wel dus. The Bridge Curse 2 is eng, maar is het ook bangelijk goed?

Waarom Wel?

Klokslag twaalf uur

The Bridge Curse 2 valt binnen de categorie survival horror. Een genre waarmee we de voorbije jaren al deftig zijn doodgeslagen. Geen wapens, enkel een beperkte bron van licht en voornamelijk schuilen en vluchten zijn de aanwezige tactieken. Games als deze moeten het qua originaliteit vooral hebben van hun insteek, locaties en verhaal. The Extrication volgt een crew van studenten die gaan filmen in Wen Hua University, waar je best niet rondloopt na middernacht.

Vanaf klokslag twaalf uur verandert de school in een bezeten gebouw dat de zielen van diegenen die er ooit stierven opsluit. En naarmate meer mensen hun dood kennen door de geesten, des te meer er ronddwalen. Lief en vriendelijk zijn die niet. Qua sfeer zit je met de paranormale verschijningen van een Paranormal Activity, de opgesloten sfeer (en bizarre liften) van Grave Encounters en lugubere monsters die enorm creatief gemaakt zijn.

Op de foto met de geesten

Qua gameplay mag je deze vergelijken met de Outlast-reeks plus een typisch Aziatische toets en wat elementen vanuit de Fatal Frame-games. (Een foto trekken waar dan plots een geest op verschijnt? Het blijft me koude rillingen bezorgen.) Toch bevat The Extrication hier en daar wat humoristische toetsen, waardoor dit ook geen hardcore horror is. Puzzelen en ontdekken doe je constant en de meeste puzzels zijn puik gevonden.

De schrikmomenten liggen vrij ver uiteen maar de sfeer is wel grotendeels geslaagd ongemakkelijk. Daar heeft vooral de soundtrack mee te maken die alles steeds akelig houdt. De Wen Hua campus is mooi opgedeeld, knap aangekleed en een toffe locatie om te verkennen. Het verhaal bevat knappe elementen van griezelige Taiwanese folklore. Er zit genoeg vlees aan dit bot. Maar het knabbelen verloopt niet altijd even lekker.

Waarom Niet?

Slappe spanningsboog

Het verhaal van dit tweede deel is goed gevonden al zij het wat cliché. Zeker de geforceerde mopjes en stuntelige plot points heb je allemaal wel al eens eerder gezien. De acteerprestaties en lip sync zijn van een bedenkelijk niveau (en niet op de schattige manier zoals een old school Resident Evil dat heeft). Soms duren cutscenes echt véél te lang en zetten ze het tempo tot een slakkengang en de spanning tot een minimum.

De spanningsboog geeft snel af en de tweede helft van deze game sleurt je minder mee. Wel blijven de monsters interessant maar ook al is dit een korte game (vijf à zes uur), dan nog lijkt ze iets te lang aan te slepen.

Saai sluipen

Het sluipen en verstoppertje spelen met de lokale griezels is ook niet bijster speciaal. Je mag héél wat fout doen en gezien worden vooraleer je écht in de problemen raakt. Ook hier is het vaak wat lang wachten tot ze weggaan of je die ene deur of gang in kan duiken. Wanneer ik stierf was dit dus niet door de uitdaging, maar veeleer door m’n eigen ongeduld. Geesten hebben alle tijd van de wereld, ik niet.

Trailer

---