“Neva is net als voorganger Gris een prachtig meesterwerkje”

In 2018 kreeg ik van Praga een mailtje of ik de indiegame Gris wilde reviewen voor 9lives. Enigzins met gemengde gevoelens startte ik de game op mijn Nintendo Switch. Ik was meteen ondersteboven van de gameplay, grafische stijl en emoties die op mij werden afgevuurd. Zes jaar later is ontwikkelaar Nomada Studio er eindelijk met een opvolger. Of Neva ook zo’n diepe indruk op mij wist te maken, lees je in deze review.

Waarom Wel?

Wolfpack

Als je Neva voor het eerst opstart, en je voorganger Gris hebt gespeeld, voel je jezelf meteen thuis. De grafische pracht spat letterlijk van je scherm, zeker nu ik de game op mijn PS5 kon spelen. Maar er zijn ook genoeg verschillen.

In deze game nemen we de controle over een ander personage: een naamloos meisje met een kenmerkende rode jurk. Samen met haar trouwe metgezel Neva, een mythisch wolf/hert-achtig wezen, trekken we op avontuur. Het verhaal begint echter met een best tragische gebeurtenis waarbij Neva’s ouder wordt gedood door duistere krachten. Dit zet meteen de toon voor een emotionele reis door een prachtig maar bedreigde setting.

Een kunstwerkje

Wat Neva echt onderscheidt ten opzichte van andere games is de verbluffende visuele stijl. Ja, ik kan er maar moeilijk over zwijgen, dat zal je nog wel merken in het vervolg van deze review. De handgetekende, aquarel-achtige graphics zijn een ware lust voor het oog en dragen bij aan de melancholische sfeer van de game.

Het coole is dat de game onderverdeeld is in vier grote blokken: de seizoenen. Elk seizoen heeft zijn eigen visuele stijl en herken je meteen. Tijdens de herfst zijn het bruine en gele kleuren die de bovenhand nemen, terwijl in de winter vooral wit en blauw op je scherm verschijnen. Elke omgeving die je doorloopt, van donkere bossen tot heldere open vlaktes, is met zorg en detail ontworpen. Dat toont de fierheid en kunde van de ontwikkelaars uit Barcelona.

Ook de muziek greep mij, net zoals bij Gris, meermaals bij de keel. Opnieuw is Berlinist verantwoordelijk voor de soundtrack en dat kan ik alleen maar toejuichen. Deze past naadloos bij de emoties die opgeroepen worden tijdens het spelen van Neva.

Met getrokken zwaard

Het grote verschil met voorganger Gris is dat er in Neva nu ook combat zit. Verwacht echter geen diepgaande gevechtscombo’s, maar een stijlvolle mechanic. Aanvallen ontwijken en op het juiste moment toeslaan is de sleutel tot succes tegen de duistere wezens die de wereld van Neva bedreigen. Het is een welgekomen toevoeging en zorgt voor de nodige afwisseling in de gameplay.

Verder combineert de gameplay klassieke platformelementen met puzzels die opgelost moeten worden. Je zal dus heel wat moeten springen, lopen én vechten om je door de verschillende seizoenen te spartelen. Daarbij krijgt ons hoofdpersonage hulp van Neva’s unieke mogelijkheden om obstakels te overwinnen en vijanden te verslaan.

Waarom Niet?

Puzzels te makkelijk

Neva had me net zoals zijn voorganger Gris vanaf de eerste minuut weer in zijn greep. De prachtige omgevingen en relatief laid back gameplay zorgen voor een unieke sfeer. Toch zal dit zeker niet iedereen aanspreken. De game is relatief traag en daar moet je natuurlijk voor zijn. De gevechten voegen gelukkig genoeg uitdaging toe en dat is zacht uitgedrukt. Ze kunnen namelijk best pittig zijn!

Helaas kan dat niet gezegd worden van de puzzels die je af en toe krijgt voorgeschoteld. Die zijn relatief simpel en hadden naar mijn mening ook wat uitdagender mogen zijn. De grootste moeilijkheid ligt volgens mij bij het vinden, en bereiken, van alle verborgen items. Na een kleine zeven uur rolden de credits van Neva voor deze review over mijn scherm. Dat mocht wat mij betreft wat langer zijn, maar het is alleszins wel al dubbel zo lang als Gris.

Gameplay

---