“The First Descendant heeft heel wat potentieel”

The First Descendant is een, zoveelste zou je kunnen zeggen, free to play looter shooter. En eentje die overduidelijk de mosterd haalde, en links en rechts wat ging ‘pikken’, bij games als Destiny en Warframe. De reveal trailer tijdens Summer Game Fest trok wel meteen onze aandacht. Maar is die aandacht terecht?

Waarom Wel?

Unieke heroes

De heroes van het spel zijn Descendants, en die zien er wel cool uit. Bovendien hebben ze elk hun specifieke eigenschappen waardoor ze uniek zijn. Ook hier heb je de bekende rolverdelingen, zijnde Tank, Support en DPS. Elk hebben ze hun eigen skills en exclusieve equipment. Zo heb je bijvoorbeeld Lepic, die granaten gebruikt als main damage en waarvan zijn ability een tactical prostetic arm.

Met die prothese arm kan je kogels infusen met fire damage of schiet je concentrated Arche af die meteen veel schade doen. Laten we het, om het makkelijk houden, een ultimate ability noemen. Iedere Descendant voelt, en speelt, hierdoor anders aan, met eigen unieke skills en attributes gaande van vuur, bliksem, ijs tot poison.

De gunplay is degelijk

Laat mij direct zeggen dat de guns niet top zijn. De feeling is er wel. Ze voelen niet allemaal hetzelfde aan en sommige, zoals een shotgun of sniper, voelen weldegelijk iets zwaarder aan dan pakweg een smg of assault rifle. Het doet mij enorm denken aan Anthem, waar ik de gunplay ook wel geestig vond.

En dat brengt me dus bij de vijanden, waar wel het een en het ander over te zeggen valt. Zo lijkt het alsof de AI letterlijk gekopieerd is van Destiny. Bijvoorbeeld in The First Descendants zijn er vijanden als de ‘Follower Shield Bearer’ die even lomp bewegen als de Cabal en ook een shield dragen waar je, net zoals in Destiny, het midden moet raken om ze uit te schakelen.

Naast de Vulgus zijn er verschillende andere facties en vijanden in Ingris, elk met hun eigen agenda en doelen. Spelers moeten strategisch omgaan met deze verschillende groepen, bondgenootschappen vormen, en tactieken gebruiken om hun vijanden te verslaan.

En toch heeft de game “iets”

Het is mogelijk om alleen, met vrienden of met willekeurige mensen te spelen en dit in een lobby met maximum 4 personen. Wanneer je in een zone wilt landen kan je dit publiekelijk doen als je met willekeurige mensen wilt spelen. Of je kan ook kiezen om dit op private te zetten zodat je ofwel solo ofwel enkel met vrienden kan knallen in Ingris. Dit gaat ook wel vlot, ook met willekeurige mensen. Hier heb ik nooit, buiten de dag van de launch, lag of andere technische problemen gemerkt.

Ingris is een wereld die ooit werd bewoond door een vredige beschaving totdat deze werd aangevallen door kwaadaardige krachten. Deze krachten, bekend als de Vulgus, brachten chaos en vernietiging. En die vernietiging is weldegelijk te zien in de verschillende zones waarin je rondloopt. Van ruïnes van oude beschavingen tot uitgestrekte wildernissen en woestijnen. Hier zit er dus wel een goede variatie in. Al vind ik de startlocaties zoals Kingston wel de minst mooie. De meeste zien er goed uit, al heb ik niet het gevoel dat ze leven. Buiten de vijanden voelen de omgevingen nogal leeg aan.

Waarom Niet?

Microtransactiefestijn en grinden tot de zon opkomt

Dat er microtransacties zitten in een free-to-play game is ergens wel logisch. Maar de hoeveelheid is enorm. Van Descendants die je in plaats van te grinden kan kopen tot skins en materials. Alles is letterlijk te koop in het spel. Dat je de grind wil ontlopen door de characters te kopen snapte ik eerst niet. Want dat is toch net een beetje het doel van het spel? Grinden om zo een nieuwe Descendant vrij te spelen.

Maar de grind in dit spel is te overduidelijk aanwezig. Je moet al tal van uren grinden om materials te verkrijgen om zo sterkere bosses op te roepen. Eens je die verslaan hebt kan je 1 type fragment kiezen dat je nodig hebt om een Descendant te unlocken. En dan heb je ook nog eens in-game coins nodig die je krijgt door quests te completen. Geen probleem, moesten deze quests ook niet nog eens oersaai zijn.

De sleur van een Descendant

En dat brengt mij dus bij het volgende in deze review van The First Descendant: de story quests en semi open-spelwereld. Een goede story in een looter shooter is meestal zeldzaam. Dit is ook bij The First Descendant het geval. Het verhaal heeft potentieel maar wordt niet goed uitgewerkt. De story missies zijn wel leuk om te doen maar helaas worden die vastgezet achter herhalende side quests. Verdedig een bepaalde locatie terwijl er waves van vijanden op je afkomen. Of plant bommen op twee locaties terwijl er, alweer, waves van vijanden naar je toelopen. Deze missies worden snel saai terwijl er achter deze sleur wel leuke story missies zitten.

Elk deel van de map moet je unlocken door 100% te halen. Dit doe je door deze side quests te doen. Eens je alle side en story quests gedaan hebt kan je door naar het volgende deel van de map. Elk deel heeft ook steeds dezelfde side quests, waardoor alles snel als een sleur gaat aanvoelen. En da’s zoals alles in het spel jammer, want ik voel wel potentieel maar daar blijft het ook bij.

Too much too soon

Het spel gooit ook meteen heel wat info naar je hoofd waardoor alles nogal ingewikkeld wordt. Nu, eens je zelf wat door de items gaat, mods op je wapens zet en dergelijke, wordt alles wel vanzelf duidelijk. Maar ik heb nog net geen instructieboekje moeten bovenhalen. De manier van wapens of je character aanpassen lijkt trouwens heel hard op Warframe. Waardoor je, als je Warframe gespeeld hebt, met alles wel net iets sneller weg bent.

Het spel test wel ook je snelheid in het lezen van ondertitels. Zo is er in de main hub een training bot die je allerhande tips meegeeft. Heel erg handig moest het niet zijn dat de ondertitels na 2 seconden verdwijnen. Afgaan op wat hij zegt kan je ook niet want met enkele beep boop geluiden is het alsof je naar R2-D2 aan het luisteren bent.

Trailer

---