“Bloodhound wil imponeren zoals Doom en Painkiller, maar…”

Wat is er lekkerder dan met een machete wat demonen fileren of met een kettingzaag en
vlammenwerper wat krankzinnige cultleden flamberen en in mootjes hakken? Weinig
kan eraan tippen, als je ’t mij vraagt. Klassieke bad-ass first person shooters zoals Doom en Wolfenstein hebben een speciaal plaatsje in mijn hart en dat van duizenden andere gamers. Bloodhound belooft ode te brengen aan dit genre met z’n eigen bloeddorstig, schietgraag verhaal. Bring it on, denk ik dan!

Waarom Wel?

Brutaal bloederig

Bloodhound is het eerste project van de studio KNF Productions. Het is duidelijk een liefdesbrief aan de klassieke shooters van de jaren ‘90 én de moderne varianten daarvan (met vooral games zoals Doom en Metal: Hellsinger die een duidelijke inspiratie vormen). Meer hoef je alvast niet te zeggen om mij enthousiast te krijgen.

Bloodhound is een single player avontuur waarbij de focus ligt op snelle, bloederige, gore en flitsende combat. Het is brutaal qua actie en levert ook een goede uitdaging voor de doorwinterde FPS-fans. Als Tempelier neem je het op tegen een demonische cult die niet barst van het vredelievende gedachtegoed. De gameplay is vingervlug en uitdagend. Je gaat heel old school met een health bar en power ups te werk.

De artiest in Magere Hein

De campagne bestaat uit 5 verschillende levels die je naar gevarieerde, enge locaties brengen waar je heel wat vijanden de dood mag injagen. Elk level eindigt ook met een boss fight in gekende fashion. Groter, goorder en viezer: zo hebben we het graag. Als kers op de taart beleef je dit alles op een instrumentale metal-soundtrack van de band Sons Of Amon.

Je gaat de monsters en cultleden te lijf met tien verschillende wapens waaronder een bazooka, kruisboog en kettingzaag met vlammenwerper erop. Het bad-ass level is duidelijk van belang geweest voor de makers en het amusementsniveau zit hierdoor ook mooi hoog. Moorden in zo’n games doe je toch altijd met een soort van flair waardoor het bijna kunst wordt. (Wie voelt zich in Doom bijvoorbeeld nooit eens een artistieke Magere Hein?)

Het blijft belangrijk om te onthouden dat Bloodhound geen Triple A titel is. Je zal grafisch dus niet meteen van je sokken worden geblazen, al ziet het er zeker ook niet gruwelijk uit. Helaas zijn er wel wat andere zaken die de bloeddorstigheid temperen.

Gameplay

Waarom Niet?

Dat was niet raak, dénk ik?

Met een minimalistisch verhaal is op zich niks mis. Kijk maar naar Doom die dit meesterlijk uitvoert. Bloodhound kiest voor cutscenes die kijken zoals een comic strip en geen dialoog bevatten. Het heeft wel iets, maar is veel meer verwarrend dan dat het iets duidelijk maakt. Enfin, voor het verhaal kom je hier niet, dus dit kan je vrij makkelijk door de vingers zien.

Iets moeilijker door de vingers te zien is de twijfelachtige gameplay. Alles gaat vliegensvlug maar da’s niet altijd goed. De hit detection laat het vaak afweten waardoor rake schoten niets lijken te doen. De gunplay is enorm basic maar niet bijster lekker. Het houdt je niet enorm lang verbonden met het geheel.

Dof en in mijn rug

De sounds van de geweren klinken enorm dof en zorgen er ook voor dat alles gedempt wordt (precies létterlijk, bijna). De game is enorm lineair en basic: je gaat van corridor tot corridor en krijgt een lading vijanden op je gesmeten. Als dat is wat je zoekt, des te beter, maar verwacht níks meer.

Vaak krijg je een plotse invisible wall voorgeschoteld en mag je meteen beginnen knallen, maar de enemy placements zijn enorm goedkoop. Je wordt con – stant in je rug geschoten door vijanden die net gespawned zijn.

Op deze manier voelt Bloodhound vaak oneerlijk moeilijk aan. Veel tactiek kan je niet opbrengen tegen vijanden die pas tevoorschijn komen als je met je rug naar hen staat. De metal soundtrack maakt alles wel wat extra badass, maar diezelfde deuntjes op repeat heb je ook wel al gehoord nog vooraleer het eerste level uitgespeeld is.

Trailer

---