“Senua’s Saga: Hellblade 2 is een masterclass in immersie”

Het zijn zeven lange jaren geweest, maar eindelijk is het vervolg op Hellblade: Senua’s Sacrifice hier. Een independent AAA game zoals ontwikkelaar Ninja Theory dit vervolg zelf graag omschrijft. Gemaakt met liefde, aandacht voor detail en vooral met behoud van wat het origineel zo baanbrekend maakte. Senua’s Saga: Hellblade 2 mag zich in het rijtje van allerbeste sequels ooit zetten. Een beleving – ik schrijf hier bewust niet “een game” – die niet voor iedereen zal zijn, maar wie bereid is om opnieuw in een persoonlijke hel te duiken, zal herboren verrijzen. En zal ervaren dat big budget games zowel baanbrekend als origineel kunnen zijn.

Waarom Wel?

Een niet te negeren waarschuwing!

De game start met een dikke vette waarschuwing. Hellblade 2 bevat voorstellingen van psychose waaronder visioenen en het horen van stemmen. En die waarschuwing mag je gerust letterlijk nemen. Senua’s Saga is niet aflatend in het bombardement van zijn spelers. Maar daarover later meer.

Deze sequel kwam, net zoals het origineel, tot stand in samenwerking met professionals die werken in de psychiatrie en dan weet je dat het er intens gaat aan toegaan. Alsof het uitroepteken nog niet groot genoeg was bevat de game ook expliciet geweld, trauma, dood, terreur, verbranding, verdrinking, claustrofobische scenes en thema’s rond het verlies van kinderen.

Ik herhaal nogmaals, dit is geen game voor jonge kinderen. Net zoals in Australië hangt er in België een 18+ label aan en dat is meer dan nodig.

Hoe gaat het in godsnaam met Senua?!

We openen de game met Senua, vastgebonden aan de mast van een schip. Van de verteller komen we te weten dat ze zich vrijwillig heeft laten opsluiten. Ze is er namelijk op gebrand om eens en voor altijd af te rekenen met slavenhandelaars die haar dorp teisteren. Maar uiteraard loopt er van alles mis. Het schip zinkt en Senua weet ter nauwer nood te ontsnappen. Eens bekomen zal ze het vijandige Hoge Noorden moeten trotseren op zoek naar hulp en een weg terug naar haar dorp. Hellblade II is ontwikkeld op de Unreal 5 engine en jongens, jongens dat is een streling voor het oog. 

Het team van Ninja Theory is voor zoveel mogelijk realisme gegaan en de wereld van Senua’s Saga is gebaseerd op het echte Ijsland. Dankzij de kracht van de Unreal 5 engine ziet deze fictieve wereld er ronduit fantastisch uit. En niet alleen de natuur is indrukwekkend. Net zoals regisseur Robert Eggers het belangrijk vond om exacte replica’s te gebruiken voor het draaien van zijn film The Northman, is de crew van Ninja Theory eveneens voor die gedetailleerde authenticiteit gegaan. Maar gelukkig kan je véél meer met software dan met een videocamera en zo werd Senua’s Saga: Hellblade 2 de beste horrorfilm van het jaar.

Pure onvervalste horror

Het allerbelangrijkste voor de ontwikkelaars van Hellblade 2 was de immersie. Hoe diep krijg je een speler verzonken in een fictieve wereld, met zijn fictieve personages? Ninja Theory is erin geslaagd om die onderdompeling te verheffen tot een angstaanjagende kunstvorm. Zorg er eerst en vooral voor dat je een goeie headset hebt. De kracht van de game zit hem naast het grafische aspect in zijn auditieve kwaliteiten. Vanaf het begin word je als speler platgewalst met de Senua’s gedachten. Dankzij spacial audio beurtelings in het linker- of rechteroor.

Als een wilde rivier beuken haar twijfels, vragen, angsten, woede op de oevers van je onderbewustzijn. En het was pas na een goeie twee uur spelen dat ik besefte hoe paranoïde Senua’s gedachtestroom mij maakte. Over diepgaande immersie gesproken zeg. Maar het is niet alleen griezelig op audiovlak. Senua komt oog in oog te staan met ronduit weerzinwekkend schepsels. Het soort dat je alleen terugvindt in de verdorven geesten van Stephen King en Clive Barker. Hellblade 2 gaat je ongetwijfeld de stuipen op het lijf jagen.

Sacrifice versus Saga

Je hoeft de eerste game niet gespeeld te hebben om met deel twee aan de slag te kunnen maar het helpt wel natuurlijk. Gamers die een Game Pass hebben, raad ik dan ook ten zeerste aan om eerst Sacrifice te spelen. Daar heb je niet meer dan een goeie 8 uur voor nodig. Waar Sacrifice nog inzette op bepaalde game elementen zoals puzzels, zijn die in Saga tot een minimum beperkt en volledig herwerkt om, opnieuw, maximale immersie te creëren.

Ook de combat, die nogal clunky was in deel één werd volledig herwerkt en staat, ra ra ra, vooral in het teken van volledige onderdompeling in de harde wereld en het intense verhaal. Elke zwaardslag voelt zwaarwichtig. Maar combat is niet de hoofdbrok van de game. Dat is Senua en haar strijd met zichzelf en met haar bikkelharde realiteit.

Waarom Niet?

Een interactieve film of een game?

Naar het einde toe van mijn eerste playthrough stelde ik me de vraag of je Senua’s Saga: Hellblade 2 eigenlijk wel kan labelen als een videogame. Alle elementen die een speler zouden kunnen doen vermoeden dat hij aan het gamen is, zijn uit de deze sequel gehaald.  Er zit geen HUD in, geen commando-prompts.

Maar ook geen hints, of een map. De hele game is gemaakt om je als speler volledig onder te dompelen in de geest van Senua. Van het ene op het andere moment voel je je hulpeloos en waardeloos. Verdwaald en wanhopige op zoek naar een houvast om vast te klampen, om daarna te transformeren in een roekeloze krijgster. Senua maakt als personage een herkenbare ontwikkeling door. Iets wat je niet vaak ziet in videogames.

Maar net zoals de eerste paragraaf sluit ik deze review graag af met een waarschuwing. Wie zich verwacht een aan ‘normale’ AAA-game gaat ongetwijfeld teleurgesteld zijn. Traditionele gamers gaan Hellblade bekijken als een videogame en dat is het niet. Het is véél meer. Senua’s Saga is een beleving. Een onderdompeling van het zuiverste soort. Wie met die bril naar deze sequel kan kijken zal verzinken in een wereld die helaas voor vele onder ons dagelijkse realiteit vormt.

Trailer

---