“Outcast: A New Beginning is een intrigerende adventure game”

In 1999 was de Belgische ontwikkelaar Appeal zijn tijd ver vooruit. Het lanceerde met Outcast een van de eerste action-adventure games in een open wereld. Zo waren ze twee jaar sneller dan GTA III. De reacties waren positief, maar de ontwikkeling van een echt vervolg ging de prullenmand in toen de ontwikkelaar failliet ging. In tussentijd verscheen er een remaster in 2014 én een remake in 2017. Maar het was wachten tot nu op de échte opvolger: Outcast: A New Beginning.

Het mooie is dat ontwikkelaar Appeal nog steeds op en top Belgisch is. Al zijn ze ondertussen wel onderdeel van THQ Nordic. Een deel van het ontwikkelteam werkte nog mee aan de eerste game, waardoor er heel wat kennis over het verhaal en de lore van Outcast in dit vervolg zit.

Waarom Wel?

Een nieuw begin

In Outcast: A New Beginning kruipen we, net zoals in de eerste game, in de huid van Cutter Slade. Hij is een ex-Navy SEAL en belandt op mysterieuze wijze in de wereld van Adelpha. Wat de reden is waarom je daar terechtkomt, is in het begin onduidelijk. Maar wat wél snel duidelijk wordt, is dat Cutter hier niet voor de eerste keer komt. Hij besluit op pad te gaan en komt zo in aanraking met de plaatselijke bewoners, Talan genaamd.

Zij zien Cutter als een soort messias of Ulukai die gestuurd is door de Yods om de wereld van de Talan te redden. Want na enige tijd wordt duidelijk dat de wereld wordt geterroriseerd door robots die door de mensen daar gedropt zijn om de resources van Adelpha te winnen. Je besluit de lokale volkeren te helpen in de hoop dat zij jou terug naar huis kunnen sturen. Niet meteen een bijster verrassend of origineel verhaal, maar het is er wel eentje dat op een of andere manier blijft fascineren.

Fascinerende wereld

Dat fascineren doet de wereld van Adelpha zelf ook. Het is een prachtig, uitgestrekte wereld van zo’n 8 km². De fauna en flora variëren van dicht beboste jungles, sneeuwlandschappen tot prachtige hemelse stranden met fel blauw water. Grafisch zien de omgevingen er bij momenten levensecht uit en is het een waar plezier om ze te doorkruisen.

Om dat te doen ben je in het begin vooral aangewezen op je benenwagen, maar al snel krijg je een jetpack op je rug. Hiermee kan je makkelijker grotere hoogtes overwinnen. Maar het wordt pas écht leuk wanneer je upgrades begint te installeren. Denk daarbij aan de mogelijkheid om laag over de grond te zweven. Het moment dat ik de glider-upgrade installeerde ging er zelfs een nieuwe wereld van vrijheid open. Het is fantastisch om op een grote berg te klimmen om zo dan naar je volgende doel te vliegen. De ontwikkelaars zeggen niet voor niets dat ze The Legend of Zelda als inspiratiebron hebben gebruikt.

Echte vrijheid

Een van de pijlers waar de ontwikkelaars enorm fier op zijn, is de vrijheid die je van bij de start van Outcast: A New Beginning hebt. Na een korte tutorial word je vrijgelaten in de wijde wereld en is het aan jou om je pad te kiezen. Kort samengevat komt het erop neer dat je enerzijds de zeven verschillende volkeren van Adelpha moet verzoenen met elkaar én dat je tegelijkertijd de Invaders moet verslaan. Hoe en in welke volgorde je dat doet, maakt niets uit. Je zou het verhaal altijd en overal moeten kunnen volgen. Al is dat niet helemaal waar, maar daarover later meer.

Ook je quests kan je in verschillende volgordes oplossen. Je krijgt per gebied of stam een soort honingraat waarin je verschillende paden terug vindt. Deze zijn met elkaar gelinkt, maar het is aan jou om te kiezen welke opdrachten je eerst voltooid. Bovendien moet je soms wachten tot bepaalde taken door de Talan zijn uitgevoerd. Zoals bijvoorbeeld het brouwen van een drankje. Dan kan je bijvoorbeeld naar een andere stam gaan om in tussentijd dan voor hen opdrachten uit te voeren. Deze gaan van het verzamelen van bizonachtige schapen en het vangen van gigantische muggen tot het escorteren van een vliegende rups met olifantenhoofd. Het klinkt allemaal wat overweldigend. En dat is het soms ook in het begin. Maar na een tijd wordt het je helemaal duidelijk.

Ook je wapens kan je zelf naar wens upgraden. Al moet je wel eerst de nodige onderdelen vinden in kampen van de Invaders. Het leuke is dat je geen groot arsenaal op zak hebt, maar telkens twee ‘menselijke’ wapens die je naar wens kan aanpassen. Zo vond ik upgrades die me Health teruggaven, een scherpschuttersvizier en een mod die verschillende kogels tegelijk schoot. Je vindt sowieso wel iets dat bij jouw speelstijl past.

Meer dan genoeg te doen

In Outcast: A New Beginning valt er ontzettend veel te beleven naast de standaard quests. Dat is altijd gevaarlijk en deed me soms met weemoed terug denken aan Immortals Fenyx Rising. Op elk moment kan je wel een kleine zijquest starten, een vijandelijke basis aanvallen, een Essence Shrine ontdekken of gewoon vrij de wereld verkennen.

Het is dan soms wel moeilijk om het overzicht te bewaren. Maar gelukkig kan je snel van de ene kant van de wereld naar de andere teleporteren. Daarvoor moet je echter wel eerst zogenaamde Daokas openen. Deze vind je meestal in de buurt van een stad en moet je activeren door een steen terug te halen uit een van de vijandelijke basissen. Dat is soms best pittig, maar het is wél de moeite waard.

Waarom Niet?

Chaotisch verhaal

Hoewel er ontzettend veel te doen is en de wereld mijn mond bij momenten deed open vallen, liep ik regelmatig tegen de frustratiemuur. In de eerste plaats omdat het verhaal, dat de vele quests met elkaar moet linken, kant noch wal raakt. Ik moet toegeven dat ik me niet meteen meer herinner wat er in de eerste game 25 jaar geleden gebeurde. Daar speelt de game bij momenten wel op in door Cutter Slade regelmatig te laten zeggen dat hij een NPC ‘precies van ergens kent’. Da’s misschien best grappig bedoeld, maar bij mij werkte dat averechts en had ik het gevoel dat ik iets miste.

Dat flashbacks te pas en te onpas worden afgespeeld, helpt ook niet om gestructureerd een verhaal te vertellen. En zeker niet wanneer Lehaz op de meest irritante momenten met nieuwe quests of verhalen op de proppen komt. Ik kan niet op twee handen tellen wanneer ik bijna een missiedoel bereikte, en ze mij dringend moest bellen.

Wispelturige besturing

De besturing van Slade is ook niet altijd zoals het moet zijn. Bij de exploratie van Adelpha, zorgt dat niet meteen voor een probleem. Alleen als je de snelheid met je Jetpack écht opvoert, wordt het soms wat lastig. Maar wanneer je plots heel veel vijanden rondom je hebt, is het moeilijk om de focus te houden omdat de besturing soms tegenwerkt. Dit is ook wanneer je een van de Tempels betreedt en je platformgewijs een licht moet volgen.

Meer dan eens misrekende ik mijn afstanden omdat de camera net niet goed mee werkt en daardoor het dieptezicht fout zit. En ja, ik snap dat je realisme wil steken in het beklimmen van trappen. Maar het is écht irritant dat de snelheid drastisch naar beneden gaat wanneer je bergop gaat. Hierdoor had ik het gevoel dat de game haperde of moeite had met het renderen.

Technisch wankel

Dat gevoel was niet altijd onterecht. Want Outcast: A New Beginning heeft niet de meest standvastige framerate. In Quality Mode aan 30 fps viel het nog best mee. Maar wanneer je op 60 fps wil spelen in Performance Mode, zakt de framerate meermaals naar onder in drukbevolkte gebieden. Dit probleem werd al serieus verbeterd tijdens mijn reviewperiode, maar helemaal opgelost is het zeker niet.

Andere zaken die ook nog opgelost moeten worden bij toekomstige patches zijn de vele bugs. En dan bedoel ik uiteraard niet de vele insecten die de wereld bevolken. Het lijkt er namelijk op dat vijanden soms moeite hebben met het juist detecteren van ondergronden en balustrades. Meermaals schrok ik me rot omdat er een romp naar me zat te schieten of dat een robot vast zat in een balustrade. Gelukkig nooit game brekend, maar foutjes zijn foutjes.

Ook zijn er veel verschillen in de character modellen. Zo ziet Cutter Slade er niet altijd even goed uit. De lipsync is een drama en de conversaties soms frustrerend gedetailleerd. Dat komt omdat er een heel specifieke woordenschat gebruikt wordt door de Talan. Die vertalingen vind je wel terug in een overzicht, maar het zorgde bij mij vooral voor afleiding en het skippen van deze magere en oninteressante conversaties. Zo miste ik meteen ook heel wat ‘grappige’ oneliners van Cutter of andere personages.

Trailer

---