“Dune: Part Two blies me helemaal van mijn sokken”

Wat heb ik uitgekeken naar Dune: Part Two! In 2021 werd ik letterlijk van mijn sokken geblazen van de visuele pracht die Denis Villeneuve neer wist te zetten met Dune. Het was toen even schrikken dat op dat moment een vervolg nog niet zeker was. Gelukkig ging filmhuis Warner Bros. snel overstag en kunnen alle Dune-fans vanaf eind februari naar de bioscoop voor deel twee. Ik mocht eerder deze week al naar de persvisie in de IMAX-zaal in Brussel en stapte met een brede glimlach terug buiten.

Ik besef maar al te goed dat niet iedereen het met mij en BrunoB eens is dat Dune dé scifi-film van 2021 was. Toen ik de film ging kijken met vrienden vond het merendeel de film simpelweg saai. Een mening die ik wel kan begrijpen, want héél veel gebeurde er niet in Dune. Het was vooral kennismaken met de setting en genieten van de visuele pracht.

Het is dan ook logisch dat al wie geen fan was van de eerste film, Dune: Part Two zonder verpinken mag laten passeren. Want we krijgen, gelukkig, véél meer van hetzelfde.

Over de details van het verhaal ga ik het in deze review niet hebben. Maar spoilers 100% vermijden is niet evident. Wil je volledig spoilervrij naar de bioscoop? Dan raad ik je toch aan om niet verder te lezen.

Waarom Wel?

De toekomst van Arrakis en het universum

In Dune: Part Two volgen we opnieuw Paul Atreides (Timothée Chalamet) terwijl hij zich verder innestelt in de wereld van de Fremen. Daarin wordt hij begeleidt door zijn Chani (Zendaya) en zijn mentor Stillar (Javier Bardem). Deze laatste begint steeds meer en meer te geloven dat Paul de zogenaamde Lisan al Gaib zou zijn.

Paul zint in eerste instantie vooral op wraak op de familie Harkonnen die verantwoordelijk was voor de vernietiging van de Atreides-familie. Maar er borrelt véél meer boven het oppervlak van Arrakis en een oorlog lijkt onvermijdelijk. Zowel tussen de verschillende facties als binnen enkele belangrijke families.

Schitterende sterrencast

Opnieuw heeft regisseur Denis Villeneuve een ware karrenvracht aan topacteurs weten te strikken voor dit vervolg. Zo is zijn Stellan Skarsgard (de waanzinnig groteske Baron Harkonnen) en Rebecca Ferguson (ma Atreides) opnieuw van de partij. Ook zij spelen trouwens een belangrijke rol in het verhaal van deze Dune: Part Two.

Maar er zijn ook een pak nieuwkomers zoals de geweldige Christopher Walken als de Emperor en de bijna onherkenbare Austin Butler als de geschifte Feyd-Rautha. Stuk voor stuk zetten ze topprestaties neer en zorgen ze ervoor dat het een waar genot is om naar Dune: Part Two te kijken.

Visueel pareltje

Maar niet alleen de acteurs stelen de show. Ook de prachtige vergezichten, stilistische sets en waanzinnige special effects zijn om duimen en vingers van af te likken. Ik zou letterlijk elk frame uit Dune: Part Two op een poster kunnen afdrukken en niemand zou er problemen mee hebben om deze in zijn woonkamer op te hangen. Elke seconde is een lust voor het oog.

Zelfs de kostuums die je te zien krijgt zijn stuk voor stuk kunstwerken. Van de vuile, rommelige gewaden van de Fremen tot de stilistische kledij van de Harkonnen. Voor elk van deze stukken zouden de makers een Oscar moeten krijgen. Je ziet duidelijk opnieuw de hand van de regisseur en dat zorgt ervoor dat deze film opnieuw een spektakel is.

Van m’n stoel geblazen

Ook het sounddesign is waanzinnig. De film kan op het ene moment prachtig stil en ingetogen zijn. Zo kreeg ik kippenvel van een kleine ventilator op de helm van een van de Harkonnen-strijdkrachten die op zoek waren naar Fremen. Zo stil en toch zo’n krachtig moment. En dat terwijl vijf minuten later de hel los barst en je overdonderd wordt door de knallen en bombastische muziek.

Die muziek is opnieuw van de hand van meestercomponist Hans Zimmer. Hij heeft zich ook nu overklast en zorgt met deze score voor een perfect huwelijk tussen de visuele en auditieve stijl.

Ik geef daarom nog één gouden tip mee: ga Dune: Part Two zéker in de bioscoop kijken. En bij voorkeur in IMAX-formaat. De film werd speciaal in dit formaat gefilmd en het is écht overdonderend om hem op die manier te beleven.

Waarom Niet?

Van de hak op de tak

Ja, ik werd letterlijk van m’n sokken geblazen van Dune: Part Two. Als ik dan toch moet zoeken naar minpunten, zijn het voor mij toch kleine details die me negatief opvielen. Niet meteen een minpunt, maar wel een grappige vaststelling. Wanneer Zendaya in beeld is, kijkt ze altijd bedenkelijk en fronst ze haar wenkbrauwen. Het hoort natuurlijk bij haar personage, maar eens ik erop begon te letten, werd het best grappig.

Ook het verhaal springt naar mijn mening iets te veel van de hak op de tak. Belangrijke aspecten in het verhaal worden soms iets te snel voorbij geserveerd, terwijl ‘pietleutige’ gebeurtenissen te veel aandacht krijgen. Het zorgt ervoor dat ik af en toe de draad kwijt was en even in mijn geheugen moest teruggraven wat er een half uur geleden gebeurd was.

Want ja, ook met zijn 166 minuten is deze Dune: Part Two een stevige zit. Bij de pinken blijven is dus de boodschap.

Trailer

---