“Banishers: Ghosts of New Eden is de beste single player game van het moment”

Een action-adventure game, afgekruid met wat RPG-elementen en op temperatuur gebracht met een steengoed single player-verhaal? Daar mag je me altijd voor wakker maken. Als je me dan nog vertelt dat de koks van dienst Don’t Nod (Life is Strange en Vampyr) en Focus Entertainment (A Plague Tale) zijn, dan heb je me helemaal te pakken. Laat Banishers: Ghosts of New Eden maar komen!

Waarom Wel?

Het verhaal staat centraal

Banishers: Ghosts of New Eden brengt een pakkend liefdesverhaal met een donker kantje. Twee zogenaamde banishers, huurlingen-geestenjagers, genaamd Antea Duarte (vertolkt door de Britse actrice Amaka Okafor uit de Netflix-serie Bodies) en Red mac Raith (wat heeft die kerel een heerlijk Schots accent) komen in 1695 terecht in de Amerikaanse kolonie New Eden waar ze de zware taak hebben om een kwaadaardige en onheilspellende vloek op te heffen.

Belangrijk om mee te geven is dat het koppel smoorverliefd is op mekaar. Maar mooie liefdesliedjes duren niet lang… (Meer vertel ik niet om niks te spoilen) Dit alles vindt plaats in een uitnodigende verkenbare maar lineaire open-wereld in een derde persoonsperspectief gecombineerd met RPG-systemen, omgevingspuzzels en gevechten.

Single player-verhaal pur sang

Banishers wordt echt gedreven door het verhaal, en er is weinig tot geen ruimte om hiervan af te wijken. Weet echter dat ik van bij het begin meteen ‘gepakt’ was en dat ik wilde doorspelen om te weten hoe het verhaal van Red en Antea zou aflopen. Dat wil ook zeggen dat ik doorheen de game heel wat conversaties gevoerd heb, à la Life is Strange zou ik bijna durven zeggen, en dat die conversaties op basis van de keuzes die ik maakte en de vragen die ik stelde, het verhaal een bepaalde richting uitstuurde.

Maar die keuzes waren niet altijd eenvoudig… Ergens in het begin moet je namelijk een zeer belangrijke en alles bepalende keuze maken die de rode draad zal vormen doorheen het verhaal. Ik stelde me dan ook vaak de vraag of ik wel de juiste keuze gemaakt had, en hoe die keuze een invloed zou hebben op mijn gezworen eed. Of bestaat er misschien geen juiste keuze?

Complementair duo

Het samenspel tussen Red en Antea deed me op heel wat vlakken ook denken aan een ander duo uit de stal van Focus Entertainment, namelijk Amicia en Hugo uit A Plague Tale. Hiermee wil ik bedoelen dat ze mekaar perfect aanvullen, en aanvoelen. Red is namelijk de man van de actie die het in combat situaties en de ‘echte wereld’ moet hebben van zijn zwaard, fire bane en musket. (Let op die animatie bij het herladen) Hij kan ook op muren en rotsen klimmen, aan een touw afdalen en fysieke elementen gebruiken bij het oplossen van puzzels.

Antea daarentegen staat dan weer haar mannetje in de spectrale wereld. Eens Reds bane ring turkoois gaat stralen schakel je met de driehoekstoets meteen over naar Antea. Zij kan dan verborgen hints vinden, door mist zien, met Outburst openingen creëren, onzichtbare sporen spotten, spectrale webben verwijderen van kisten en spectrale puzzels (bijvoorbeeld het overbruggen van grote afstanden over een afgrond) oplossen, waarbij ze Red dus een handje helpt. Maar later daarover nog meer.

Variatie in combat

Die unieke samenwerking trekt Don’t Nod ook door in de combat. Zoals ik al zei haalt Red uit met zijn zwaard, fire bane en musket. Hij beschikt over lichte en zware aanvallen, dodges en blocks, en zijn musket (die hij na elk schot moet herladen waarbij je dus kwetsbaar bent) en zijn fire bane. Daarbovenop heeft hij nog een speciale banish move die hij kan gebruiken als het metertje vol is. Antea daarentegen beschikt dan weer over spectrale gaven en doet meer schade aan bezeten tegenstanders. In tegenstelling tot Red heeft zij geen gezondheidsmeter maar beschikt ze over spirit points die je moet opbouwen via Reds aanvallen. Dit zorgt voor een unieke wisselwerking in combat.

Mijn tactiek was vaak de volgende: bij gevaar (Reds bane ring flikkert dan oranje) schakel ik meteen over naar Antea. Met Leap storm ik op de tegenstander(s) af waarbij ik meteen meer schade doe. Eens Antea’s spirit points opgebruikt zijn, schakel ik over naar Red om de job af te maken, en weer spirit points te verzamelen. Die heb ik immers nodig om Antea’s ethereal attacks te kunnen gebruiken. Zijn de tegenstanders bijna dood, dan switch ik weer naar Antea om ze met haar Outburst AOE af te maken. Zeker handig bij meerdere tegenstanders tegelijk.

De tegenstanders variëren van gewone geesten en wolven tot bonewalkers en ander ondood (geen zombies) en knokig gespuis. Geef een spectral trouwens niet de kans om een lijk over te nemen want dan moet je hem twee keer doden. Daarbovenop krijg je nog te maken met grotere bedreigingen zoals Scourges, minibazen,…

Ik wil hier ook graag even meegeven hoe vlotjes dit alles verloopt, gaande van het aanvallen en locken van de tegenstander tot het switchen tussen beide personages. Dit niet alleen in de combat maar ook bij het oplossen van puzzels of het gewoon verkennen van de omgevingen.

Lichte RPG-elementen

Banishers: Ghosts of New Eden heeft ook RPG-elementen in huis. Geen The Witcher- of Diablo-toestanden maar eerder à la Assassin’s Creed Mirage. Ze zijn er wel om je speelstijl aan te passen en kleur te geven, maar niet echt diepgaand. Maar ze voegen wel dat tikkeltje extra toe natuurlijk.

Zoals in elke RPG valt er loot (wapens, gear, resources, geld,…) te rapen en moet je natuurlijk grondstoffen verzamelen. In dit geval diverse planten en stoffen, leder, paddo’s, diverse metalen, spectral dust, enzovoort. Je kent het wel. Deze heb je niet alleen nodig om je wapens, gear en outfit te upgraden maar ook bij het uitvoeren van Rituals en/of Manifestations. Deze grondstoffen vind je in de omgeving, verborgen kisten of door het neerhalen van tegenstanders. Over kisten gesproken, je zal ook schattenkaarten vinden met hints naar een, euhm, verborgen schat. Altijd de moeite.

Verwacht ook geen uitgebreide skill tree. Zoals gezegd hebben beide personages hun eigenschappen en kan je deze een bepaalde richting uitsturen. Dit gaat van meer schade toebrengen of minder schade incasseren tot het verdienen van meer spirit points.

Belangrijk om weten is dat je enkel kan upgraden en je skill tree (Evolution) kan beheren aan Shelters. Dit zijn kampvuren die je zelf moet ontdekken en het vuur moet aansteken voor je aan de slag kan. Je kan hier ook rusten en fast travellen tussen verschillende Shelters. Rusten heeft ook een invloed: de tijd gaat vooruit, tegenstanders en resources respawnen en je decoction charges (health packs) vullen zich opnieuw aan.

Haunting Cases!

Waar ik echter echt fan van ben in deze game zijn de Haunting Cases. Bij het doorkruisen van de vervloekte spelwereld bezocht ik verschillende, afwisselende locaties. En die werden allemaal bevolkt door interessante en goed uitgewerkte personages met eigen verhalen en onderlinge verbanden. Ik moet hier echt wel toegeven dat ze bij Don’t Nod ervaren verhalenvertellers in huis hebben.

Het spreekt voor zich dat inwoners van een vervloekt land zelf te maken hebben met een of meerdere vloeken, zogenaamde Haunting Cases. Door middel van gesprekken, het verzamelen van hints (via documenten bijvoorbeeld) en het zoeken naar sporen in de omgeving moest ik de oorzaak van de haunting achterhalen. Ik ga niets spoilen van die verhalen zelf. Deze worden allemaal netjes bijgehouden op een overzichtelijk scherm zodat je deze te allen tijde kan raadplegen. Weet echter dat het allemaal mini verhaallijnen zijn binnen de algemene verhaallijn, die daarbovenop goed uitgewerkt zijn en plezant om te doen.

Twee opvallende zaken hier: Antea kan Echo’s opsporen (verhalen of gebeurtenissen uit het verleden) die extra info opleveren. En Red kan Rituals starten. Dit zijn Harkening (het oproepen van echo’s uit het verleden), Make Manifest (geest of spectre oproepen) of Summon Scourge (en dan heb je prijs) of Void waarbij je naar een spectrale wereld reist. Geloof me gerust wanneer ik je vertel dat deze Echo’s en visioenen van de gruwelijke ondergang van dorpelingen bijdragen aan de creepy en vaak ongemakkelijke toon die Banishers de hele tijd doorzet. En dan moet het moeilijkste nog komen, namelijk een keuze maken…

Morele dilemma’s

Eens je Haunting Case er opzit is het tijd om een conclusie (Intend) te trekken. Wie of wat, dus mens of geest, ga je Banishen (naar de vergetelheid sturen zeg maar), Ascend (op een mooie manier richting hemel sturen simpel gezegd) of Blamen (schuldig verklaren en ter dood veroordelen).

En hier beste vrienden zal het meer dan eens knagen, of pijn doen aan je eigen hart. Zoals gezegd zweer je in het begin van het spel een eed, en die eed wordt bij elke Haunting Case op de proef gesteld. Heb jij de ballen om een onschuldige of iemand waarvan je voelt dat hij eigenlijk wel gelijk heeft te Blamen of te Banishen om je aan je eed te houden?

Ik heb alleszins heel vaak getwijfeld of ik wel voor die ene keuze zou gaan, en me daarna afgevraagd of ik het wel bij het rechte eind had. Maar dit alles heeft een effect op het einde van het verhaal, dus denk twee, drie, vier of meerdere keren na voor je een besluit neemt. En een save herinladen heeft geen zin aangezien je pas bij de eindcredits te zien krijgt wat het resultaat van je keuze was! De smeerlapjes verdorie!

Audiovisueel netjes verzorgd

Audiovisueel heb ik niet te klagen over de game. De vele diverse omgevingen zijn netjes uitgewerkt. Zo hoor je in het bos de wolven huilen en de vogeltjes fluiten. Riviertjes klateren in de bergen en watervallen storten zich naar beneden. Hoor ook hoe de sneeuw kraakt bij het stappen en de sneeuw aan je lijf en kledij blijft plakken. De personages, alsook hun tegenstanders, bewegen zich vlotjes door de omgeving. Dit zowel bij het klimmen of het afdalen aan een touw als in combat situaties.

Waar ik vooral kippenvel van kreeg was de audio bij de Echo’s. Mensen die doodsangsten uitstaan of aan stukken gereten worden door wolven, het huilen en smeken om genade, lijven die uit mekaar gerukt worden, … Ik weet niet hoe ze die audio hebben opgenomen, maar het doet iets met een mens. Je kan je die situatie haast levensecht voorstellen, gewoon door het geluid te aanhoren.

Ook grafisch ziet het er allemaal goed, lees netjes en verzorgd, uit. Uiteraard geen God of War of Spider-Man 2-toestanden, maar het spel, de personages en de omgevingen mogen zeker gezien worden.

Waarom Niet?

Kleine tekortkomingen

De game bevat tal van kleine mankementjes. Twee personen kunnen nog steeds niet tezamen door een deur. En wanneer de ene in de weg staat van de andere is het ook ambetant. Red kan wel op muren en rotsen klauteren, maar een klein kiezeltje of een tak is voldoende om hem te doen haperen of aan de grond te nagelen. Ook die verdomde onzichtbare muur speelde me meer dan eens parten.

Wat ik ook erover vind, is dat wanneer Antea met Red in de buurt een conversatie aangaat, Red er niets beters op vindt dan te flexen, te geeuwen of vliegen te vangen. (Echt waar!)

En ik zeg het nogmaals: er zijn heel veel conversaties, lore en boeken/documenten te lezen die extra vlees aan het verhaal breien. Ik vond dat niet erg, maar heel wat mensen zullen vinden dat dit de gameplay gaat vertragen of onderbreken.

Gameplay

---