“Dreadout 2 is ondermaats”

Vier jaar na de release op Windows en twee jaar na te zijn verschenen op console brengt de Indonesische videogame ontwikkelaar Digital Happiness de sequel op Dreadout naar de Nintendo Switch. Of dat een geslaagde port is geworden, lezen jullie in onderstaand review.

Waarom Wel?

Linda is terug

Erg interessant om deze review mee te openen, is het verhaal achter ontwikkelaar Digital Happiness. Een kleine gamestudio die dankzij crowdfunding hun eerste game konden maken: Dreadout. En ondanks de weinig lovende kritieken werd de game wel 1 miljoen keer gedownload en dat is dan weer iets héél unieks voor een kleine onafhankelijk ontwikkelaar uit Indonesië.

Linda Meilinda, wat een grappige naam trouwens, het belangrijkste personage uit deel 1 is opnieuw van de partij in Dreadout 2.  We treffen haar in verlaten school. Ze is het slachtoffer geworden van een uit de hand gelopen grap van haar medestudenten. Ze voerden namelijk een duister ritueel uit dat een stelletje wraakzuchtige duivels oproept en zo gaan de poppen opnieuw aan het dansen.

De game is losjes gebaseerd op een Indonesische urban legend. Je kan de ziel van een persoon stelen door er een foto van te nemen. Deze premise is letterlijk gestolen van de Fatal Frame games. Wat Dreadout 2 ontbreekt aan verhaal maakt het wel ruimschoots goed met zijn beklijvend sfeertje.

Creepy setting en geweldige geluidseffecten

Hoewel de locaties niet de meest originele zijn maak de game er wel goed gebruik van om zijn spelers de stuipen op het lijft te jagen. De muziek zwelt op de juiste momenten aan en er gaat een constant dreiging uit van de demonen. Je ziet ze trouwens vaker niet dan wel waardoor de spanning nog meer wordt opgedreven.  Het is vooral in het geluidsdepartement dat Dreadout 2 hoog scoort. Niet alleen is de muziek waardig om een blockbuster film te scoren, het is vooral het angstaanjagende stemmenwerken of beter het gekrijs van de bovennatuurlijke vijanden die het haar op je armen zullen doen rechtop staan.

Flashen, puzzelen en hakken!

De gamepley van Dreadout 2 bestaat uit drie elementen. Het eerst omvat Linda’s GSM-toestel , de IrisPhone (een makkelijk manier om copyrights te omzeilen). Die gebruikt de jonge studente om een foto te nemen van de kwaadaardige geesten en verbant ze met een druk op de flash terug naar het geestenrijk. Kon ik zo makkelijk mijn baas maar verbannen… In het tweede gameplay-element sla je aan het puzzelen. Geen breinbrekers maar wel het soort eenvoudige raadsels die eruit bestaan om een sleutel te vinden of een obstakel te verwijderen. Ook hier niks wereldschokkends.

Het derde element is het meest vernieuwende voor de game. Zo kan Linda nu gebruiken maken van wapens om zich te verdedigen tegen haar spectrale tegenstanders. Helaas voelt de combat log aan en dat is niet het enige onderontwikkelde aspect aan DreadOut 2.

Waarom Niet?

Kleine ontwikkelaar, kleiner budget

Laten we allemaal bevestigen en bekennen dat we enorm verwend zijn als die hard gamers. Nog nooit waren er zoveel games te onzer beschikking op zoveel verschillende platformen. Het lijkt wel of er elke dag ergens een AAA-game verschijnt. De hype wordt vlot aangezwengeld, vaak maanden soms jaren op voorhand. Digital Happiness is een kleine ontwikkelaar met overduidelijk een klein budget en dat is te merken in alle details van de game.  De combat is nooit vlot, het verhaal rammelt aan alle kanten en we hebben het allemaal als een beter gezien in bijvoorbeeld Fatal Frame.

Hebben zulke kleine studio’s dan niet het recht om games te maken of nog erger zijn ze gedoemd om te falen? Er is zeker een markt voor de fans van J-horror maar Dreadout 2 zal helaas weinig nieuwkomers overtuigen om de game op te pikken. Het geheel barst van het potentieel maar raakt nooit uit de middelmatigheid.

Switch port is niet goed

Niet alleen is de game inhoudelijk ondermaats ook op technisch vlak valt het allemaal te mager uit. De Nintendo Switch met zijn beperkte hardware is niet het juiste platform om deze game te brengen. De omgevingen zien er flets en onduidelijk uit. Al zou je kunnen beweren dat dit het horrorgenre ten goede komt. De game mist op alle vlakken budget en laat dat nu net iets zijn wat Digital Happiness niet heeft.

Tel daar nog eens bij dat je game op een goeie 4 uur uitspeelt, wat letterlijk een avondsessie is voor de meeste onder ons en dan blijft er weinig over om DreadOut 2 aan te raden.

Trailer