“Resident Evil: Death Island doet meer dan eens denken aan één van de beste actiefilms ooit: The Rock”

Twee jaar na Infinite Darkness brengt Capcom/Sony opnieuw een geanimeerde Resident Evil film uit. Het verhaal speelt zich af tussen Resident Evil: Vendetta en voor RE7. Ditmaal is er een gek op gebrand om het T-Virus te verspreiden via drones. Kan het team de wereld redden in Resident Evil: Death Island? Dat lees je in deze review.

Waarom Wel?

Toplocatie

Resident Evil: Death Island speelt zich af in San Francisco meer bepaald op het voormalige gevangeniseiland Alcatraz. Het simpele verhaal zorgt er voor dat alle hoofdrolspelers op één locatie belanden. Vandaar ook de toepasselijk titel natuurlijk. Chris Redfield, Jill Valentine, Rebecca Chambers, Claire Redfield en natuurlijk ouwe getrouwe Leon S. Kennedy: allemaal zijn ze op zoek naar dezelfde snoodaard. Dat blijkt Dylan Blake te zijn, een ex-Umbrella wetenschapper die ternauwernood kon ontsnappen uit Racoon City. Met een voorliefde voor Russische roulette en een wraakzuchtig plan om de wereld te vernietigen lijkt hij de geknipte slechterik voor een nieuw Resident Evil verhaal. Zijn drones zijn namelijk in staat om doelbewust hun slachtoffers te besmetten. En dat blijkt nu net slecht nieuws voor de leiders van de vrije wereld.

Top CGI

Ooit was er een tijd waarin CGI-animatie tenenkrommend slecht was. En dat is helemaal nog niet zo lang geleden. Het is onmogelijk om te vergeten hoe Warner Bros. probeerde om de Mission Impossible snor van Henry Cavill weg te werken. Het resultaat was lachwekkend slecht. Death Island zet geen enkele misstap. De CGI is van hoog niveau en dat merk je vooral aan de facial animations. Ze zijn nog niet van het niveau van echte mensen, maar we zijn maar een paar jaar verwijderd van echte acteurs te vervangen door hun CGI-tegenhangers. De actie rolt vloeiend over het scherm en aan hoog tempo. Haar blijft iets lastig om weer te geven in CGI, de hele cast lijkt soms slechte pruiken te dragen, net zoals in de games.

Waarom Niet?

Dylan Blake

De slechterik van dienst is Dylan Blake en dat is een ronduit saaie piet. Zijn motivatie is bedenkelijk en visueel ziet hij er oninteressant uit. Hij lijkt wel een broer van Albert Wesker, een overigens veel betere booswicht. De geforceerde poging om zijn achtergrondverhaal te verbinden met de eerste Racoon City outbreak voelt vooral onnodig aan. En zijn onophoudelijke exposition, de nood om zijn plannen uit de doeken te doen, zuigt alle tempo uit een al heel korte film. Dat werkt in een game maar niet in een film.

Geen film wel cut scenes

Het personage van Dylan Blake staat symbool voor het feit dat Death Island in essentie geen film is maar wel een samenraapsel van cut scenes. Het zou me dan ook niet verbazen dat het concept ooit begon als pitch voor een Resident Evil game. En dat had het eerlijk gezegd ook beter gebleven. Er wordt te weinig gebruik gemaakt van het medium film en te veel verder gebouwd op wat de games al veel beter doen.

Trailer