“The Creator blijft middelmatig door de vele clichés”

Een sci-fi film die niet uit de Marvel of DC-fabriek komt én die bovendien geregisseerd wordt door Gareth Edwards – de man achter Rogue One – dat lijkt wel een droom. De laatste jaren wordt de cinema overspoeld met sequels en franchisefilms, daardoor is het sci-fi genre vooral gedoemd om weg te deemsteren op internationale streamingdiensten. Kan The Creator fans opnieuw naar de bioscoop lokken? Dat lees je in deze spoilervrije review.

Waarom Wel?

Kunstmatige intelligentie is de vijand van de toekomst

Je leest het hier als eerste: artificiële intelligentie wordt de nieuwe booswicht in Hollywood. Na Mission Impossible Dead Reckoning Part One, waarin Tom Cruise moet afrekenen met een op hol geslagen A.I., is het in The Creator de beurt aan John David Washington als Joshua – en ja dat is inderdaad de zoon van Denzel Washington – om de wereld te behoeden van de ondergang. 

Op de Aarde van de toekomst woedt er een oorlog tussen de mensheid en kunstmatige intelligentie. Als bikkelharde ex-Special Forces agent krijgt Joshua de opdracht om de Creator op te sporen. Dat blijkt een bijzonder getalenteerde programmeur te zijn die, dankzij A.I., een wapen heeft gecreëerd dat de woedende oorlog kan beëindigen maar ook het lot van de mensheid kan bezegelen.

Wat daarna volgt is een typische sciencefiction verhaal dat steelt van de beste genrefilms. The Creator haalt zijn mosterd bij klassiekers als Terminator en Avatar maar ook het geniale Akira en het perfecte Blade Runner.

Knap design, knappere locaties

Als we regisseur Edwards mogen geloven, was het voor hem vooral belangrijk om old school te filmen. Dat wil zeggen op locatie en niet voor een green screen. Iedereen kent ondertussen wel die BTS-foto’s van onder meer Avengers, waarop Josh Brolin met een gek toestel op zijn hoofd staat en zijn gespierd lijf vol witte markers plakt. Op de achtergrond zien we een gigantisch groenscherm. De ploeg van The Creator heeft daarom gekozen om in Thailand te filmen en dat is duidelijk te merken aan het eindresultaat. Dat ziet er veel minder artificieel uit, pun intended.  De prachtige rijstvelden en indrukwekkende bergen worden magistraal in beeld gebracht, de dikke CGI-saus die er daarna wordt overgegoten maakt het geheel alleen maar beter.

Een goeie sf film heeft natuurlijk een aanzienlijk budget nodig. En als we de producer mogen geloven dan was dat 80 miljoen dollar. Wat overigens kan beschouwd worden als een bescheiden budget voor zo’n epische film. Het grootste deel is duidelijk naar de CGI gegaan want die ziet er piekfijn uit. Vooral het design van de simulants, dat zijn A.I. robots, is echt héél knap. Hun oren zijn vervangen door een cilindrisch gat, dat er niet gek uit ziet maar wel erg functioneel en knap ontworpen. Maar het is vooral NOMAD, het aanvalschip van het Amerikaanse leger, dat de show steelt. Een enorm driehoekig schip dat net onder de wolken zweeft en zoals Google Streetview alle terrein scant met een etherisch blauw licht. Dat ding is het summum van high tech.

The Creator slaagt erin om een geloofwaardige wereld neer te zetten. Met een conflict dat vandaag nog fantasie is maar in de toekomst wel eens waarheid zou kunnen worden en dat is ronduit beangstigend.

Waarom Niet?

Melige dialoog en ééndimensionale personages

Ondanks al zijn visuele pracht slaagt The Creator er niet in om boven de middelmatigheid uit te stijgen en dat is vooral te wijten aan de melige dialogen en de onderontwikkelde personages. Een robot die vraagt: “Ga ik naar de hemel?” Het is het soort existentiële vragen die ondertussen uitgemolken zijn en helaas puilt de film uit van dit soort kleffe clichés.

John David Washington (Tenet en BlacKkKlansman) en Allison Janey (Bombshell en I, Tonya), die overigens de rol van slechterik voor haar rekening neemt, doen hun uiterste best maar krijgen erg weinig materiaal om mee te werken. Hun personages worden nooit uitgediept waardoor ze nooit de emotionele impact kunnen creëren waar de film zo hard zijn best voor doet. Hun acteerprestaties zijn dan ook niet veel soeps. Hoewel Washington overduidelijk alles uit zijn lijf perst, is het vooral veteraan Ken Watanabe (Inception, Godzilla) die met een paar doordringende blikken de kijker weet te overtuigen. En Madeleine Yuna Voyles als de jonge Alfie, die met oprechte emoties toch een gevoelige snaar weet te raken.

Voorspelbaarheid troef

Het is vooral een slecht script wat The Creator ervan weerhoudt om een topper te zijn en dat heeft niet alleen te maken met de dialogen, de film is ook voorspelbaar vanaf de eerste minuut. Er zit weinig creativiteit in en bijgevolg ook weinig vernieuwing. Fans van sci-fi films en games zullen erg snel herkennen waar de film naartoe gaat en wat hij probeert te bereiken. Edwards, die ook het script schreef, leent te veel materiaal bij veel betere films en duwt zijn prent zo vol met ideeën waarvoor hij nergens de tijd neemt om er ook maar één goed uit te werken. De onderdrukking van de simulants, het verdriet van Joshua, zelfs het verhaal achter Niramata. Alle interessante zijpistes worden vakkundig overgeslagen.

Het lijkt overigens alsof The Creator door een A.I. werd geschreven. Er zitten zo weinig originele ideeën in, dat het lijkt alsof die robot alle beste sciencefiction films heeft bekeken om er dan een samenvatting van te maken. Met hier en daar wat geforceerde emotie, want een kunstmatige intelligentie zou er inderdaad vanuit gaan dat kijkers zowel moeten kunnen lachen als huilen.

Maar het allerergste is het feit dat The Creator ervoor zal zorgen dat andere sci-fi projecten de vuilbak in gaan. Het is al een wonder dat de film gemaakt werd en hij had de unieke kans om het genre nieuw leven in te blazen. Maar helaas zullen we ook de komende jaren nog opgescheept zitten met spandex pakjes en lichtstokken. Dat is niet noodzakelijk erg, maar variëteit mag en moet er zijn.

Trailer

---