“Armored Core VI: Fires of Rubicon’s balans tussen plezier en uitdaging zit goed”

Vehicular mecha-combat: het is een genre waar we niet elke maand een grote release in zien. Armored Core blijft een niche, zelfs bij z’n eigen developer. From Software staat vooral gekend voor de Souls-reeks en alle uitspringers daarvan, maar Armored Core gaat al héél lang mee. Sinds 1997 bestaat de reeks al, een volle 12 jaar voor de eerste Demon’s Souls. Tijd dus om de robot volledig los te laten en Rubicon 3 te veranderen in één grote schroothoop!

Waarom Wel?

Jouw unieke mech

In Fires Of Rubicon kruip je in de huid van een expert piloot die een Armored Core te besturen krijgt. Je dropt illegaal op de planeet Rubicon 3 met enkele jobs op je to-do-lijstje. De ultieme beloning is een nieuw leven, al lijken er genoeg geheimen in het luchtledige te hangen. In ieder geval: er zijn veel, zelfs héél veel mechanische vijanden die het verhaal al snel naar de achtergrond meppen.

Jouw Armored Core is een metalen vechtmachine die volledig aanpasbaar is naar jouw smaak. Customization is meteen een van dé positieve punten van AC6. Voor elke arm en schouder kan je een apart wapen kiezen. Je hoofd heeft een eigen functie en er zijn verschillende krachten om mee te jongleren. Dankzij een overvloed aan kleuren en decals ziet elke mech er uniek uit.

Metalen muilperen 

AC6 is dan wel geen soulslike, toch is sterven absoluut deel van het proces. Elke missie kan je tactisch op verschillende manieren benaderen. Deel van de opdracht is dus jouw terrein en vijanden leren kennen. Na enkele (gefaalde) runs kan je jouw uitrusting aanpassen tot een mélange die perfect bij je missie past. Er zijn wel checkpoint en health upgrades dus je zal niet constant schreeuwen van frustratie, maar een makkelijke game is dit ook zeker niet. Af en toe was er een gilletje tijdens m’n sessies.

De gameplay van Armored Core is heerlijk als alles samenkomt. De momenten waarop je die ene boss eindelijk verslaat doordat jouw nieuwe rocket-aanval perfect z’n muilbakkes indeukt zijn goddelijk. Op andere momenten is de learning curve zeer stijl, mede door de vele combat opties. Uiteraard treur ik niet omdat ik veel opties heb, maar het is een uitdaging om die “perfect fit” te vinden.

Respect your roots and evolve

AC6 vindt het wiel van z’n reeks of genre niet opnieuw uit. Gelukkig hoeft dat ook niet, omdat we niet zo heel vaak met dat wiel in aanraking komen. Er zijn geen gigantisch opvallende nieuwigheden maar alles loopt gewoon gesmeerd. Plus: AC5 is al 11 jaar oud, dus logischerwijze zijn alle upgrades hier een gevolg van het meegaan met de tijd. Iets dat From Software bij bijna al z’n games mooi koppelt: evolueren én je kern behouden.

Naast de story mode die ongeveer 15-20u tijd inneemt is er ook de arena mode. Hier kan je offline én online terecht voor intense gevechten. Het is de ideale plaats om te blijven experimenteren met coole gadgets. Grafisch is deze game op PS5 gewoon oké. De mechanische stijl geeft een constante industrial metal-vibe, iets dat ook qua audio mooi doorkomt. Maar de vibe is niet aan één stuk door positief.

Waarom Niet?

Is het hier te doen?

De grafische pracht werd voor mij vrij snel “flou” omdat heel wat omgevingen er gelijkaardig uitzien. Soms zit je in de sneeuw, dan weer in de droogte, maar telkens bots je op gigantische, mechanische constructies. Ik werd zeker niet weggeblazen door de grafische pracht, maar het doet genoeg.

De openheid van de levels is mooi maar zorgt er ook voor dat je soms op kalere delen komt. Vaak overviel me het gevoel “Moét ik eigenlijk wel hiér zijn?”. Bij gevechten tegen meerdere vijanden kan het soms best chaotisch worden, wat ergens normaal is.

Jammer genoeg ging het, zeker bij het ontwijken van inkomende aanvallen, iets te vaak fout en kwam ik achter bepaalde objecten te zitten of schokte de camera mee, waardoor het overzicht wegviel. Op PS5 heeft de framerate soms moeite om mee te zijn.

Mag ik ook iets zeggen?

Immersie is sowieso een struikelblok voor deze game. De eenheid tussen mens en machine werkt voor mij niet optimaal. Vooral de half gebakken manier van storytelling is hier medeplichtig aan. Anno 2023 mogen we toch echt wel meer verwachten dan enkele text-on-screen verhaaltjes gekoppeld met saaie presentaties van stilstaande beelden.

De missiestructuren bevatten genoeg variatie, maar voelen vaak aan als fetch quests. Jouw personage heeft weinig input in deze wereld. Het is een saai, blanco blad dat precies wat met zich laat sollen. Een mechanische bad ass AC geeft je blijkbaar veel kracht, maar niet per se een zegje in het grotere geheel.

---