“Wie houdt van horror games mag Amnesia: The Bunker niet overslaan”

Ik heb de slechte gewoonte, of voor sommige koelbloedige helden de goeie gewoonte, om horror games in het midden van de nacht te spelen. Het versterkt namelijk de ervaring. De wereld slaapt, het is donker buiten én binnen en de vermoeidheid kruipt stilletjes in je kleren. Amnesia: The Bunker is erin geslaagd om mij de stuipen op het lijf te jagen en dat is niet makkelijk. Of deze game kan tippen aan de top horror releases van 2023? Dat lees je in deze scary review.

Waarom Wel?

Alien: Isolation tijdens WW1

Je kruipt in de huid van Henri Clément, een Franse soldaat gestrand in de loopgraven aan het front. De kogels vliegen hem om de oren en vriend en vijand schreeuwen het uit. Wanneer het mosterdgas zijn neusgaten prikkelt, ruikt hij dat de tijd rijp is om te schuilen. Henri duikt een ongure bunker in. Wat hem daar echter te wachten staat is erger dan een comedy-special van Geert Hoste.

The Bunker neemt de beproefde formule van het fantastische Alien: Isolation en giet er een Wereld Oorlog 1 saus over. De xenomorph wordt vervangen door een onheilige kruising tussen een mol en een rat. Een gemeen én bloeddorstig beest dat zich door tunnels onder de bunker verplaatst van kamer naar kamer. Dat gaat gepaard met een afgrijselijk geritsel gemengd met een onheilspellend gegrom. Vergelijkbaar met de kreten die Margriet Hermans slaakt wanneer ze klaarkomt, het soort geluid dat door merg en been snijdt.

Open wereld in gesloten bunker

Ontwikkelaar Frictional is geen onbekende in het horrorgenre. De afgelopen decennia stonden onder andere het uitstekende SOMA garant voor een huiveringwekkende ervaring. En het was alweer drie jaar geleden dat Amnesia: Rebirth het levenslicht zag. Met The Bunker behouden ze de kernelementen van de vorige games: de bijna uitzichtloze hulpeloosheid, de beperkte ammo en de intense gameplay. En terecht. Waarom veranderen wat zo goed werkt? Bij Frictional doen ze er zelfs nog een schepje bovenop. Voor het eerst word je als speler in een open-world gedropt. Weg met het lineaire aspect van de vorige games en welkom aan de free roam. Je gaat en staat waar je wil in de bunker en dat zorgt voor een héél andere beleving.  Dat donkere hol wordt je speelveld. Je doel is om te ontsnappen, maar hoe je dat doet, wordt niet langer bepaald door de ontwikkelaar. De vrijheid ligt volledig bij jezelf. *klikt met tong: Noice!

Eén grote puzzel

The Bunker is een speeltuin, weliswaar één waar een beest inzit dat je aan stukken wil scheuren. De spanning is constant en je krijgt nauwelijks ruimte om te ademen. Het is overigens de eerste Frictional game die je een pistool in de hand duwt. Kogels zijn echter even zeldzaam als Stadium Events voor de NES (google dat maar eens). Elk schot telt dus, missen is geen optie. Bovendien kan je dat akelige beest niet doden met kogels, alleen maar afremmen.  Je kan je schietijzer dus beter elders op richten, zoals op één van de vele sloten in de game.

Want in essentie is The Bunker één grote puzzel. En de hints tot de oplossing vind je in de talrijke documenten verspreid over de verschillende kamers. De game is geenszins innovatief op dat vlak. Sinds de hoogdagen van de eerste Resident Evil games weten we ondertussen dat je aan elke hendel dient te trekken en dat cijfercodes altijd verborgen zijn op moeilijk te bereiken plaatsen. Wat de Bunker mist aan originaliteit maakt het ruimschoots goed aan onvervalste spanning. Er is echter nog wel ruimte voor verbetering. Vooral de gameplay laat hier en daar te wensen over.

Waarom Niet?

Erg kort

Wat is een redelijke duurtijd voor een game die je onophoudelijk in de stress duwt? Voor de ene is vijf minuten al te veel. Ja ik kijk naar jou Resident Evil 7: Biohazard in VR! Voor de andere is twintig uur nog niet genoeg. Amnesia: The Bunker klopt af op een goeie zes uur en eerlijk gezegd is dat te weinig. Zeker als je weet dat er wat herhaling in de game zit – daar later meer over – dan voelt dat te kort aan. Er is ook weinig reden om de game te herspelen. Eens je de oplossing van de puzzels kent, is de uitdaging eraf. En in vergelijking met SOMA, een game die je kon kloppen op een goeie tien uur en Rebirth op een dikke negen, voelt zes uurtjes wel héél mager aan. Dat is DLC-terrein. 

Te veel backtracking

“Backtracking”, een woord dat ik sinds de eeuwwisseling niet meer gebruikt heb. Ooit was er een tijd waarin backtracking de normaalste zaak van de wereld was en toen werd iedereen dat grondig beu. Ontwikkelaars vonden dingen uit als fast travel. In The Bunker ga je non-stop circuleren tussen vier verschillende gebieden centraal verbonden door je save room. Dat wil zeggen dat er toch aardig wat backtracking in de game zit en dat voelt erg verouderd. En dat maakt dat een relatief korte game toch gevuld wordt met oninteressante momenten. Daarbovenop laat de level design hier en daar wat te wensen over.

Er is geen auto-save, je slaat je progressie op in de centrale hub en ook daar knelt de spreekwoordelijke combat boot. Want als je in de heat-of-the-moment vergeet om te saven dan word je wanneer je het loodje legt, helemaal terug gekatapulteerd naar je laatste save. En wanneer je zo een uur aan gameplay verliest dan wordt niet alleen alle fun uit The Bunker gezogen, ook alle spanning is weg. Want je moet slaafs herhalen waar je het afgelopen uur mee bezig was. Sterven in Amnesia: The Bunker had een andere aanpak nodig.

Zielloos

Het grootste gemis zijn daadwerkelijke personages. Je leert soldaat Henri amper kennen en kan er dus ook weinig sympathie voor opbrengen. In vorige Frictional games werd er zwaar ingezet op de interactie met andere personages, dialogen komen ook de duurtijd ten goede trouwens. Maar om het claustrofobische effect van de game te benadrukken zijn er geen echte andere personages aanwezig. Sure, er zijn een paar NPC die snel het loodje leggen maar een soort van communicatie-officier die in je oor praat of een andere soldaat die opgesloten zit in de bunker had de game een meer emotionele connectie kunnen geven. The Bunker mist op dat vlak ziel en pit.

---