“De remake van Dead Space is een kunstwerk dat het origineel respecteert én op elk gebied verbetert”

Met veel schrik & twijfels begon ik aan de remake van Dead Space. Waarom in godsnaam een remake uitbrengen van een quasi perfecte game uit 2008 die vandaag nog steeds z’n griezelig mannetje kan staan? Het zou enkel afbreuk kunnen doen aan de Dead Space-legacy, dacht ik eerst. Ik ben enorm blij dat ik ongelijk had.

Waarom Wel?

Disclaimers

Laat me starten met 2 disclaimers die trouwe lezers van onze site en luisteraars van onze podcast wel al zullen weten. Disclaimer één: ik ben een nogal vrij grote Dead Space-fan. Het is m’n favoriete gamereeks en het origineel is voor mij de beste game ooit gemaakt. Ook deel twee staat enorm hoog. Deze remake had dus (niet enkel voor mij) héél grote ruimteschoenen om te vullen.

Disclaimer twee: ik ben geen grote fan van remakes. Ik heb veel liever volledig nieuw materiaal en vind dat oudere toppers in alle eer in die tijdsgeest mogen blijven. Vaak is een remake of remaster een melkkoe voor publishers die gegarandeerd geld oplevert. Maar jongens toch, wat is deze remake met liefde, overgave en pure klasse gemaakt.

Veel meer dan het noodzakelijke

Publisher Electronic Arts ga ik geen grote dankjewel geven om Dead Space (eindelijk) nieuw leven in te blazen. Ze waren in de eerste plaats degenen die de reeks kapot maakten met onrealistische verwachtingen en negatieve aanpassingen. Wat ze wél geweldig hebben gedaan is developer Motive gekoppeld aan deze remake. Motive heeft de taak met ere op zich genomen en véél meer dan het noodzakelijke gedaan.

Dead Space is een iconische horrortitel die in 2008 het survival horrorgenre opnieuw uitvond en naar een hogere standaard bracht. De sfeer was ongezien, audiovisueel was de game z’n tijd vooruit. De gameplay zat strak, het verhaal was meeslepend en de minimalistische HUD vernieuwend. De gruwelijke creaturen, constante ongemakkelijkheid en claustrofobische atmosfeer waren een schot in de roos.

Al deze elementen van het akelige eerste avontuur van ingenieur Isaac Clarke zijn intact gebleven. De muziek zorgt voor koude rillingen, de graphics zijn opnieuw van het hoogste niveau. Motive heeft elk aspect van het origineel gerespecteerd én gemoderniseerd waar nodig. Isaac is niet langer een stille protagonist maar spreekt, wat enkel toegevoegde waarde heeft.

Heerlijke pletsen

Grafisch ziet de game er geweldig uit op elk aspect. Vooral de necromorphs hebben een heerlijke bloederige upgrade gekregen. Elk schot brengt zichtbare schade toe, bebloede lappen vlees bengelen ritmisch mee en ingewanden pletsen heerlijk op de grond. De lange corridors en donkere hoeken van de USG Ishimura hebben er nog nooit zo goed uitgezien. Lichteffecten, schaduwen en overgangen doen kwijlen.

Dead Space blijft een ietwat houterige game qua speelstijl maar het zit gewoon goed in elkaar. De third person actie wordt nooit té chaotisch zoals bij bijvoorbeeld The Callisto Protocol wél het geval was. Deze remake doet elke taak die een remake heeft perfect, en daarmee is nog maar het halve verhaal verteld.

Een grotere gruwelwereld

Motive heeft Dead Space niet enkel perfect getransfereerd naar 2023. Het heeft ook heel wat zalige zaken toegevoegd. Zo is de Ishimura groter dan ooit met heel wat nieuwe ruimtes en bestaande ruimtes die vergroot zijn. Het speelt als één grote wereld waarbij je niet langer constant de tram moet nemen aan het begin en einde van elk hoofdstuk.

Er zijn ditmaal ook een aantal volledig nieuwe zijmissies. Die graven dieper in op het verhaal, zijn betekenisvol en brengen je naar eerdergenoemde nieuwe gebieden. De achtergrond van Nicole, de vermiste vriendin van Isaac, wordt onder andere mooi uit de doeken gedaan.

Een andere vernieuwing is de intensity director. Deze AI zorgt er voor dat elke speelervaring anders is. In elke kamer kunnen op andere momenten nieuwe vijanden opduiken. Je bent dus nooit écht zeker wat er te wachten staat, ook niet bij een tweede playthrough.

Vers vlees voor iedereen

Circuit breakers zijn ook nieuw. In sommige kamers zal je de bedrading moeten aanpassen om de nodige deuren te openen, maar welke functie offer je daarvoor op? Snijd je de luchttoevoer af en geef je jezelf een strakke tijdsdruk, of zet je alle lichten af en vertrouw je enkel op jouw flashlight? Dat laatste brengt de horror naar een nog hoger niveau.

Alle verschillende wapens zijn niet langer te koop via de in-game shop maar liggen verspreid doorheen het ruimteschip. Dit is een heerlijke manier om ook voor terugkerende anciens de ervaring vers te houden. De volgorde waarin je ze vindt is ook lekker alternatief. Zelfs als ervaren ingenieur had ik het gevoel constant verrast te worden in vertrouwd gebied.

Waarom Niet?

Backtracking

Zeker het eerste deel van de storyline van Dead Space durft vaak terug te vallen op fetch quests. Isaac is nu eenmaal de ingenieur van de crew en krijgt dus heel wat vervelende taakjes. Daarbij zit ook wat backtracking dat anno ’23 wat achterhaald is. Zeker met de sidequests erbij kom je op heel wat gebieden meer dan twee keer.

Gelukkig is de game van zo’n niveau dat ik overal wel duizend keer zou willen komen. Ik ben nog steeds sceptisch ten opzichte van remakes maar Motive toont aan dat ze wél een absolute meerwaarde kunnen bieden. Resident Evil 2 is van de troon gestoten als beste remake op de markt.

---