Het is alsof de duivel ermee gemoeid is en dat mag je met een titel als The Devil’s Due wel zeker nemen! Ik had wel wat verwachtingen als ik deze voor de eerste keer opstartte want pokeren met roguelite elementen? Ja, dat deed mij meteen aan Balatro denken en die was toch wel erg speciaal te noemen en staat in mijn top 10 van indiegames. Best wat verwachtingen dus al kan je The Devil’s Due niet geheel over dezelfde kam scheren. Benieuwd wat Games People Play met dit concept gedaan heeft? Je ontdekt het in deze review van The Devil’s Due.
Waarom Wel?
Eens een cheater altijd een cheater
Ik vernoemde dus al Balatro, en het heeft hier wel wat elementen van, niet alleen omdat het een roguelite pokerspel is. In The Devils Due speel je namelijk ook in drie verschillende stages en moet je uitdagingen zien te voltooien en op het einde van de rit de hoogste hand leggen. Enkel zo zal je hel’s meest, euhm, bizarre bazen verslaan. De kracht van je pokerhand, zoals een straat, three of a kind etc.., bepaalt hoeveel schade je aanricht. Terwijl de totale waarde van je kaarten ervoor gaat zorgen hoe sterk je verdediging is.
Dit doet mij dus denken aan Balatro, maar waarin dit spel zich wel kan onderscheiden is dat je kan valsspelen. Gooi die spelregels in het hellevuur en verwissel, al dan niet, stiekem je kaarten. Zet jokers in, verdubbel de waarde van je kaarten, hou kaarten achter de hand of saboteer die duivelse tegenstander! Er is zelfs een mogelijkheid om je kaarten in twee te hakken en ze te combineren met een andere. Zo heb je plots een koning en een koningin op één kaart staan, handig voor als je één van de twee mist om je pokerhand compleet te maken. Maar let wel op, speel je te veel vals, dan wordt je tegenstander achterdochtig en leidt dit uiteindelijk tot het falen van het spel.





Een sfeervolle afdronk
De grafische stijl maakt het spel ook heel typerend, vooral de tegenstanders dan. De ontwerpen van deze helse figuren zijn compleet verschillend, van een rokend dametje van plezier tot clowns en ranzige abominaties. De stijl wordt doorheen de UI doorgetrokken, links zie je hoe sterk je tegenstander en jouw hand is. De hoeveelheid leven die je hebt wordt getoond doormiddel van een glas rode wijn, al betwijfel ik of het wel echt rode wijn is, en rechts je relics om vals te spelen. De achtergronden zorgen voor de kers op de taart om de sfeer helemaal compleet te maken. Tot zover maakt de game dus een zeer positieve indruk na al sloeg mijn gevoel helemaal om toen ik enkele potjes gespeeld had.




Waarom Niet?
Als de duivel de kaarten schudt
Want die eerste potjes waren heel gemakkelijk te noemen en geven je een idee hoe je het spel moet spelen. Waarna, ik denk na de vierde baas verslaan te hebben de moeilijkheidsgraad stevig omhoog geschroefd werd. Je eerste spellen zijn simpel, zorg voor een zo sterk mogelijke hand en verlaag de levensbeker van de tegenstander tot nul. Upgrade wat kaarten, koop wat relics bij om vals te spelen en ga weer door. Simpel, makkelijk of gewoon geluk? Ik had het gevoel dat het niets met geluk te maken had maar met dat de tegenstanders nogal wat té gemakkelijk in hun kaarten lieten kijken, pun intended.
Tot ik dus na enkele potjes te winnen een extra moeilijkheid bij kreeg. Om deze keer schade te kunnen aanrichten aan de tegenstander moest ik plots een flush of hoger als hand kunnen leggen. Geen three of a kind, of een straatje nee, meteen een flush. En dit voelde toch meteen aan alsof het spel niet wou dat ik won. Want plots had ik wel het gevoel alsof dit nu volledig op geluk gebaseerd was. Voor degene die niet vertrouwd zijn met pokerhanden, een flush is dat je vijf kaarten van dezelfde soort hebt: harten, klaveren enzovoort. Op eerste zicht gemakkelijk, als je de juiste kaarten in je bezit had. Ook moest ik al opletten en kon ik niet zoveel meer vals spelen waardoor het manipuleren van mijn stapel kaarten ook weer moeilijker ging. Op’t einde van de rit werd ik dus volledig afhankelijk van geluk en eindigde dit ook in een game over. En zoals iedere andere roguelite begin je opnieuw, weliswaar met je upgrades die je gekocht hebt. Dus misschien is er nog hoop aan’t einde van de horizon.
Trailer
Reviews op Pragalicious zijn onafhankelijk. Wij krijgen meestal een reviewcopy van uitgevers, ontwikkelaars of PR-kantoren. Als dat niet het geval is, kopen we de games zelf. De partij die ons een reviewcopy bezorgd, heeft op voorhand geen inzicht in onze reviews. Ze hebben geen invloed op de inhoud en ons oordeel.
Pragalicious wordt ondersteund door affiliate-opbrengsten. Als je op bepaalde links klikt via onze site, kunnen we daar aan verdienen. Zo help je ons deze website te onderhouden en te verbeteren.
Gespeeld op PC (Steam)
Wie aan een roguelite pokerspel denkt, legt al snel de link met de topper Balatro. Toch gooit The Devils Due het over een andere boeg door je letterlijk te laten valsspelen in de hel. Je verwisselt stiekem kaarten, zet jokers in of hakt kaarten zelfs doormidden om de ultieme pokerhand te leggen tegen bizarre bazen. Die unieke valsspeelmechaniek, gecombineerd met de sfeervolle, eigenzinnige grafische stijl en ranzige tegenstanders, zorgt in het begin voor een ijzersterke indruk.
Helaas slaat die positieve vibe na een paar potjes flink om. De moeilijkheidsgraad schiet plots de hoogte in en legt je bizarre regels op, waardoor je door de beperkte ruimte om nog vals te spelen volledig afhankelijk wordt van de kaarten die je trekt. Wat begint als een geniaal strategisch pokerspel, verandert zo in een frustrerende portie geluk.
Pluspunten
- Unieke en leuk valsspeel-mechanics
- Sfeervolle, eigenzinnige grafische stijl en strakke UI
- Bizarre en gevarieerde designs van de helse tegenstanders
Minpunten
- De moeilijkheidsgraad schiet plots omhoog
- Geluksfactor wordt groter dan strategie
Ontdek meer van Pragalicious
Abonneer je om de nieuwste berichten naar je e-mail te laten verzenden.



