Er is dan wel minder zwaartekracht in de ruimte, de beslissingen die we moeten nemen vallen nog steeds even zwaar. Supermassive Games is terug met een meeslepende, filmische horrorgame. Directive 8020 neemt ons mee naar de sterren. In hun gekende stijl serveren ze ons een ijzingwekkende ervaring vol coole gruwel en keuzestress. In de ruimte hoort niemand je schreeuwen maar we proberen toch te roepen of je deze game in huis moet halen of niet. Ontdek het in onze Directive 8020 review.
Waarom Wel?
No time to cry
En of ze een succesformule gevonden hebben. Bij Supermassive zijn ze het intussen gewend om story driven pareltjes af te leveren die evenredig schoon en akelig zijn. We krijgen vaak geheel nieuwe werelden om te ontdekken. Directive 8020 brengt sci-fi met een crew wiens taak het is een nieuwe planeet te ontdekken waar de mensheid mogelijks terecht kan. We gaan niks spoilen maar aangezien dit een horrorgame is, mag je weten dat niet alles van een leien dakje verloopt.
In de hoofdrol ditmaal zien we Lashana Lynch die je kent van “No Time To Die” en “Captain Marvel”. De acteerprestaties zijn weer puik en ook de sfeer zit goed. Dankzij de setting denk je meteen richting games zoals Alien: Isolation en Dead Space. Met mooie muzikale tonen en een constante spanning van wat er te wachten staat ben je zelden op je gemak. Da’s de bedoeling. Ook grafisch is alles puik en vallen vooral de mooie (en vaak getraumatiseerde) gezichtsexpressies op.
Keerpunten
Nieuw in Directive 8020 zijn de “Turning Points”. Voor het eerst kan je cruciale beslissingen terugspoelen als je niet tevreden bent met de uitkomst. Wat mij betreft druist dat in tegen de hele opzet van de games maar anderen zullen dit geweldig vinden. Voor de diehard fans zoals mij, geen nood: er is ook de setting om dit helemaal af te zetten. Live and die by your choices!
Het verhaal wordt soms non-lineair gebracht met timejumps die alles extra mysterieus maken. De keuzes in je verleden bepalen je toekomst maar vreemd genoeg ook omgekeerd. Met een kleine acht uur krijg je lange scènes maar zal je ook heel vaak zelf aan het spelen gaan. Directive 8020 bevat veel gameplay en focust daarbij vooral op stealth. Er zijn heel wat monsters te ontwijken en kleine puzzels op te lossen. De puzzels zorgen zelden voor frustratie, andere zaken helaas wel.
Waarom Niet?
Waar willen we naartoe?
Na het succes van Until Dawn in 2015 begon developer Supermassive Games met de The Dark Pictures-reeks. Deze soortgelijke filmische horrorervaringen staan garant voor spannende scenario’s, coole en enge taferelen, intense beslissingen en verregaande gevolgen. Met tientallen verschillende scenario’s en eindes controleer jij het lot van je karakters. Sinds 2019 kregen we jaarlijks een nieuwe Dark Picture voorgeschoteld, tot het na het vierde deel stropte. Met heel wat jaren vertraging krijgen we nu eindelijk Directive 8020, de vijfde telg in de reeks.
Enfin, ís het eigenlijk wel nog de vijfde telg? Supermassive lijkt niet geheel zeker wat ze willen aanvangen met de reeks. De vorige titels droegen allemaal “The Dark Pictures” in de naam, maar tijdens de productie van deze telg werd die ineens zonder waarschuwing weggelaten. Eigenlijk krijgen we nergens vermelding van de reeks die ooit deze game aankondigde. Enkel bij het opstarten krijg je heel vluchtig “A Dark Pictures Game” te zien.
Verder zijn de gelijkenissen weg. Er is geen Curator meer. Acteur Pip Torrens stierf maar er zijn nog acteurs die een soortgelijke rol op zich kunnen nemen, lijkt me. Wat een heerlijk eerbetoon had het ook kunnen zijn als de dood van de curator verwerkt zat in de game? De huisstijl is stilistisch anders en zelfs de vertrouwde online co-op mode is (voorlopig) afwezig. Dat laatste is bijna grof, want heel wat delen lijken gemaakt voor twee online spelers. Er blijft veel hetzelfde maar er verandert dus ook heel wat.
Goed geventileerd
Da’s niet per se negatief al durf ik claimen dat het ontbreken van The Curator écht wel afdoet aan de ervaring. Er is ook meer gameplay dan ooit aanwezig wat voor meer controle zorgt maar de stealth secties voelen van begin tot eind allemaal hetzelfde aan. Ook gebeuren er vaak cruciale events waar ik het gevoel heb een zegje te willen doen maar vreemd genoeg krijg ik daar dan niét de optie om mee te beslissen. Zo lijkt het duidelijk dat Supermassive niet helemaal weet waar het naartoe wil met de reeks, en welke ervaring het wou afleveren met deze titel.
Verder zijn er naast de vele geslaagde filmische momenten ook wel wat flauwere passages. Het aantal benauwde ventilatieschachten waar je door moet is niet op twee gemuteerde handen te tellen. Vele monsters zijn (zeker in de eerste uren) gewoon echt niet zo eng. De laatste uren slepen je goed mee maar met wat je daarvoor moet doorgaan zullen er zeker spelers zijn die zo ver helaas niet raken.
Trailer
Gespeeld op PlayStation 5
Directive 8020 is een oké ervaring in een reeks die kampt met een identiteitscrisis. Supermassive lijkt zelf niet goed te weten waar het naartoe wil met The Dark Pictures en dat merk je. Naast een knap verhaal met enkele zeer sterke laatste uren krijg je ook eentonige stealth-stukken en minstens vijf ventilatieschachten teveel om door te kruipen. Het sterke acteerwerk en een goeie spanningsboog staan tegenover het verliezen van ijzersterke huisstijl-elementen en het voorlopig ontbreken van een online co-op mode. Ook voor de toekomst van deze franchise is het wat angstig bibberen.
Pluspunten
- Sterk acteerwerk, coole setting
- Mooie spanningsboog
- Goed verhaal
- De vertrouwde formule werkt nog steeds
- Sterke laatste uren
Minpunten
- Eentonige stealth-stukken
- Ventilatieschachten overal
- RIP The curator
- De huisstijl van The Dark Pictures is deels weg
- (Voorlopig) geen online co-op
Ontdek meer van Pragalicious
Abonneer je om de nieuwste berichten naar je e-mail te laten verzenden.
