Wie DON’T NOD zegt, zegt story-driven games. Denk maar aan titels als Remember Me, Life is Strange of Vampyr. Hun nieuwste telg, Aphelion, past alvast perfect in dat rijtje. Of de game ook op andere vlakken hoge punten scoort ontdek je in mijn Aphelion review.
Waarom Wel?
Het verhaal is typisch Don’t Nod Entertainment
In Aphelion kruip je in de ruimtepakken van ESA-astronauten Ariane Montclair (Ari voor de vrienden) en Thomas Cross. De aarde is weer om zeep en dus moeten zij op zoek naar een bewoonbaar alternatief in de ruimte. Na een crash storten ze neer op Persephone, een bevroren planeet aan de rand van ons zonnestelsel. Alsof die crash nog niet erg genoeg is raken ze ook van mekaar gescheiden. En dus beginnen ze elk aan hun lijdensweg, lees overlevingstocht op zoek naar mekaar en naar antwoorden. Want ja beste vrienden, uiteraard is er meer aan de hand.
Twee speelbare personages zorgen voor afwisseling qua gameplay
Zowel Ari als Thomas zijn speelbaar. Ze hebben een duidelijk verschillende gameplay. Ari is fysiek sterk en haar delen van het spel zijn meer op actie gericht, met de nadruk op klimmen, klauteren, springen en slingeren. En dat werkt trouwens verbazend vlot. Ari beweegt vlot en soepel over het scherm alsof ze nooit iets anders gedaan heeft.
Bij Thomas draait het meer om survival, puzzels en exploratie. Ook daar is een reden voor, maar die ga ik niet spoilen. Wel hebben ze één gemeenschappelijke vijand wat het geheel een beetje een Alien/The Thing vibe geeft.
Hou rekening met je scanner om de juiste route te bepalen, en elementen in de omgeving te spotten waar je rekening mee moet houden, of die je op het juiste pad houden. Hou zeker je zuurstofmeter in de gaten en EM-scanner voor anomalieën. Ook die laatsten hebben een belangrijke rol en kunnen soms paden openen. Maar hoe je het ook draait of keert: het resultaat is een strakke, lineaire sci-fi adventure die je vooral meesleurt met sfeer en verhaal.
Door af te wisselen tussen Ariane en Thomas blijft het tempo fris en voelt de relatie tussen beide personages geloofwaardig aan.
Audiovisueel netjes gepresenteerd
De grafische presentatie is top. De ijzige sneeuwlandschappen, inclusief bevroren meren, geisers en lawines, allemaal in beeld gebracht door de filmische camera en het geluidsontwerp maken van elke klim en elke sprong een mini-setpiece. Ook de beide personages zien er levensecht uit. Het geluid, voice acting en soundtrack voegen hun steen bij aan het afkruiden van het geheel. Let trouwens op details zoals het ESA-logo op hun uniform met daar rond alle vlaggen van de lidstaten. Helder en perfect afgewerkt. Of de weerkaatsing van de zon en de landschappen in het vizier van hun helm. De knappe tussenfilmpjes, vergezeld van de juiste muziek, breien het emotionele verhaal mooi aan elkaar.
Waarom Niet?
Lineair als de pest
Zoals hierboven verteld is Aphelion een zeer lineaire game. Dat is voor sommigen, en in het bijzonder voor fans van pure verhaalgedreven single player games een zegen, maar voor anderen een vloek. Zoek je veel vrijheid, loot, builds of een lange endgame, dan zit je hier verkeerd. Verwacht dus ook geen open spelwereld die je vrij kan verkennen. Maar als je een sfeervolle, cinematische sci-fi adventure wil die je in een paar avonden (ik speelde hem uit in 10 uur) uit kan spelen, dan is Aphelion een sterke aanrader.
Traag en weinig tot geen actie
Verwacht geen schiet-elementen of andere harde actiemomenten in Aphelion. De enige momenten waarop je hartje sneller gaat bonken is wanneer je Alien: Isolation-gewijs, lees stealth, iets (ik spoil niet wat) moet ontwijken als je wil overleven. Je merkt dan dat Aphelion liever spanning suggereert dan echt uitdagend voor de dag komt, wat voor actiefans te weinig (of zelfs saai) kan zijn.
Trailer
Gespeeld op Xbox Series X via Game Pass
Aphelion is wederom een typische Don’t Nod game. Of je verorbert het verhaal met veel smaak, of je vindt er geen ruk aan. Ikzelf hou wel van hun aanpak en vond de game, en in het bijzonder het verhaal lekker. Op het vlak van gameplay hink ik op twee benen. Enerzijds ging Ari haar klimwerk me op den duur wel vervelen (ook al was het bij momenten wel plezant en uitdagend) en anderzijds vond ik Thomas’ gameplay wel toffer. Maar door telkens op tijd te wisselen tussen beide personages werd het nooit frustrerend. Kort samengevat: hou je wel van korte lineaire single player games met een goed verhaal en een stevige scheut scifi, dan is Aphelion iets voor jou. Hou je daar niet van, blijf dan ver weg uit de buurt van Aphelion.
Pluspunten
- Grafisch een prachtige game
- Emotioneel verhaal
- Knappe cinematics
- Twee personages zorgen voor afwisseling qua gameplay
- Lage prijs
Minpunten
- Lineair
- Weinig tot geen actie
Ontdek meer van Pragalicious
Abonneer je om de nieuwste berichten naar je e-mail te laten verzenden.
