“GreedFall: The Dying World is te ambitieus en voelt onafgewerkt aan”

GreedFall: The Dying World is een narratieve RPG die zich drie jaar vóór het origineel afspeelt. Een origineel dat ik, ja Wolnir ik zeg het nog eens, graag uitgespeeld heb. Deze keer kruip ik echter niet in de huid van een kolonist maar van een inheemse bewoner van Teer Fradee. Een heel ander perspectief dus dan in de voorganger. Of ik me thuis voelde in deze nieuwe omgeving lees je in mijn review van GreedFall: The Dying World.

Ook hier weer de bemerking dat de game, net als Styx: Blades of Greed, wordt uitgegeven door NACON, en die mannen zitten in vieze papieren zo blijkt. Gelukkig heb ik al een idee wat mij te wachten staat want ik kon vorig jaar aan de slag met de early access versie. Daar lees je alles over in mijn hands-on preview. Ik schreef toen dat de game potentieel had, maar dat er nog veel werk aan de winkel was. Heeft de noeste arbeid van Spiders intussen iets opgeleverd? Om er zeker van te zijn dat ik niets mis ben ik helemaal opnieuw begonnen met de game.

Waarom Wel?

Een verhaal vol intriges

In GreedFall: The Dying World kruip je niet in de huid van een kolonist, maar van een inheemse bewoner van Teer Fradee. Je groeit op tussen eeuwenoude tradities, verbonden met de aarde en de geesten van het eiland. Samen met je jeugdvrienden zet je je eerste stappen richting het pad van de Doneigad, hoeders van kennis en wijsheid. Maar die toekomst wordt brutaal afgebroken wanneer kolonisten uit Gacane toeslaan. Jij en je metgezellen worden gevangengenomen en tegen je wil naar het oude continent gebracht.

Wat je te wachten staat is een strijd om te overleven in een wereld die wordt verteerd door ziekte, religieus fanatisme en politieke intriges. Het verhaal deed me zowat denken aan de verhalen van Cortez en zijn Conquistadors die hetzelfde deden met de Maya’s en de Azteken. Veroveren, ziektes meebrengen en slavernij. En daarbovenop is er de mysterieuze Malichor-plaag die overal woekert, aangevuld met de nodige intriges, verraad, eigenbelang en corruptie. Waarmee ik maar wil zeggen dat als er één ding goed is uitgewerkt aan deze game, dat dit het verhaal is.

Eén voor allen, allen voor één

In de game ontmoet je acht verschillende companions waarvan je er telkens drie kan meepakken op je avonturen. Elk van die companions heeft zijn eigen stijl, skills, attributes en politieke achtergrond. Check dus goed bij elke missie welke mensen het beste passen bij je doelstellingen. Je inventory staat ook ter beschikking van de hele groep.

Iedereen kan wapens, gear en potions putten uit de gemeenschappelijke pot. Ook kan je ze elk afzonderlijk levellen en specifiek uitbouwen zodat ze perfect in je team passen, en bij je speelstijl. En uiteraard moet je die onderlinge relaties onderhouden en uitbouwen. En die relaties kunnen soms heel ver gaan. Wink, wink…

Met maximaal drie companions tegelijk en uitgebreide uitrustings- en skillkeuzes wordt teammanagement al snel complex. Voor RPG-veteranen is dat een plus, maar casual spelers kunnen dit als te veel beheerwerk ervaren. Het kampvuur is ook van de partij. Hier kan je craften, rusten, armor en levensbalk bijvullen en je inventaris beheren. Ook kan je hier je party samenstellen of ontbinden, met de personages praten, enzovoort. Je kent het wel als je een RPG-fanaat bent.

Tactical orders

Wie aan een actie-RPG denkt, die denkt natuurlijk aan actievolle combat. Al is dat niet meteen wat je geserveerd krijgt in deze zogenaamde actie-RPG. De combat kreeg namelijk een extreme makeover ten opzichte van het origineel. Voor mij was het alvast even wennen. Weg is de simpele actie-aanpak van het eerste deel. In de plaats komt een tactische real-time combat met actieve pauze, geïnspireerd door bijvoorbeeld een Dragon Age: Origins en Knights of the Old Republic.

Zo kan je tijdens gevechten de actie pauzeren, het slagveld analyseren, orders geven aan je team en slim gebruikmaken van positionering, skills en omgeving. Spiders voorziet bovendien drie combat-profielen. Dat zijn Tactical voor volledige controle, Focused voor spelers zoals ik die liever alles zelf in handen hebben en Hybrid voor een evenwichtige mix.

Ik koos voor Focused want als ik turn-based wil gaan, dan kies ik wel voor een Clair Obscur, Baldur’s Gate 3 of Final Fantasy game om er een paar op te noemen. In Focused modus kan je eenvoudig tussen de personages switchen met je D-pad. Ik liet mijn hoofdpersonage Vriden tanken, en hield een ranged fighter op de achtergrond en een support healer dicht in mijn buurt. Uiteraard was het toch even wennen, eerlijk is eerlijk.

Maar ik moet ook zeggen dat mijn buddies goed hun plan trekken in de combat (al hield ik ze wel goed in de gaten qua health enzo), acteren ze autonoom en kan ik ze eenvoudig overnemen met de D-pad om hun afzonderlijke skills te gebruiken of een potion toe te dienen. En de inventory is voor de hele groep, zorg dus dat je voldoende gear en potions mee hebt of gecraft hebt.

Bij de combat kan je kiezen uit light en heavy aanvallen, aangevuld met de nodige skills. Je verdient XP door missies te doen en tegenstanders te verslaan. Met die punten kan je elke companion zijn skills, gear, wapens en attributes aanpassen.

Nogmaals, het is voor mijn geen actie-RPG pur sang, het duurt even voor je het onder knie krijgt en het zal voor sommigen een struikelpunt zijn. Hoe jij daar tegenover gaat staan, kan ik niet bepalen. You like it, you hate it of je leert er zoals ik mee omgaan.

Ook hier weeral stommiteiten in de AI. Wanneer ik een tegenstander aanval die zijn geweer op mij richt, dan blijft die gewoon herladen en schieten op mij. Ook al sta ik voor zijn neus op hem in te hakken. In plaats van zoals bijvoorbeeld in Nioh 3 naar zijn handwapen te switchen. Gekjes toch?

Waarom Niet?

Bugs à volonté

Op het vlak van bugs, glitches en andere grafische oneffenheden is er niets veranderd ten opzichte van de early access versie. Zien die mensen dat zelf niet? In de beginfase was het al meteen prijs… Ik had een enemy tegenover mij die voortdurend pirouettes aan het draaien was. Dit terwijl zijne maat van links naar rechts over het scherm liep. Probeer die maar eens te raken met uw zwaard. Ook de animaties van de personages, gezichtsuitdrukkingen, haar en hun fancy gebit, lipsync, de manier waarop ze lopen en vechten is om te huilen. Zelfs springen over een boomstronkje of over een rots kruipen kunnen ze niet.

Had Spiders drie maanden extra gekregen in early access, en de eerdere feedback ter harte genomen, dan was dit misschien een ander verhaal geweest. Maar ja, Nacon heeft centen nodig. Ik begrijp niet dat de ontwikkelaars dit zelf niet zien wanneer ze het spel testen.

Wazegtem: Yecht Fradí

Net als in de early access versie krijg ik de kriebels van dat irritante inheemse taaltje, genaamd Yecht Fradi. Is het nu zo moeilijk om mij de keuze te laten om zelf mijn taal te kiezen? Telkens als die personages spreken zit ik de ondertitels te lezen waardoor mijn aandacht van het speelveld verdwijnt. Voor mij neemt dat de immersie weg omdat ik zo misschien/waarschijnlijk belangrijke elementen op het scherm mis. En het strafste van al? Die gasten kunnen dus wel Engels he! Want later in de game is het bye bye brabbeltaal, en spreken ze zelfs onderling Engels. Spiders en Nacon mogen die zelf verzonnen taal dan wel uniek vinden, ik vind er persoonlijk niets aan. Sorry beste taalkundigen die aan dit project hebben meegewerkt.

De algemene audio, inclusief de muziek klinkt goed en is erg sfeervol en aangenaam. De soundtrack van Olivier Derivière schakelt vlot tussen orkestrale grandeur en meer natuurlijke klanken, afhankelijk van waar je je bevindt.

En ik zeg het toch, misschien als enige in de hele gaming wereld: Monthy Python’s Life of Brian. Ik schreef het ook al in mijn preview. Dat bekakte Engelse accent van The Bridge Alliance doet me zo hard denken aan de films van Monthy Python. Zoek de scene op YouTube eens op rond Biggus Dickus, en je weet meteen welk Engels je te wachten staat.

Trailer

---