“Resident Evil: Requiem brengt alles waarvan we houden binnen de franchise”

Stel je voor dat je in een huis leeft waar elke deur met een zotte puzzel van drie missende stukken werkt en al je huisgenoten die stukken achter valse deuren, geheime ingangen en in het nest van lugubere monsters in je kelder leggen. Ik zou snel mijn verhuisdozen halen. In Resident Evil vinden we dit echter geweldig. De iconische horrorreeks is de laatste jaren aan volle kracht aan het knallen met nieuwe pareltjes en prachtige remakes. Kan Resident Evil: Requiem – het negende hoofddeel – het recente rijtje aan toppers vervoegen?

Waarom Wel?

Samen apart

Nadat delen zeven en acht ons het verhaal van nieuwkomer Ethan Winters brachten, geeft Capcom ons voor deel negen niet één maar twee protagonisten. Grace, een jonge FBI-agente (en de dochter van Alyssa Ashcroft uit Resident Evil: Outbreak) is nieuw. Leon S. Kennedy is de veteraan van de reeks die elke fan doet schreeuwen van plezier. Dit duo staat voor een nieuwe “samen-apart” nachtmerrie die hen in contact zal brengen met een luguber verleden.

Het verhaal van Grace start wanneer ze enkele vreemde overlijdens dient te onderzoeken die haar terug naar het hotel brengen waar haar moeder vermoord werd. Het duurt niet lang vooraleer ze zichzelf in de problemen werkt. De gameplay met Grace is zoals die van Resi 7 en Resi 8: dit is enge, trage en sfeervolle survival horror waarbij je altijd een beetje achterop hinkt. Grace is hoorbaar doodsbang en met recht en reden. De omgevingen, geluiden, vijanden en schaduwen zijn allemaal heerlijk sfeervol en ijzingwekkend. De trend van de vorige delen wordt vlekkeloos verdergezet.

Leon zet al snel de achtervolging in om Grace te redden. Helemaal in lijn met Resident Evil 4 en de remake daarvan zijn Leon zijn delen actiegericht. Er is zelfs geen sprake meer van enige opbouw richting actiefestijnen. Leon is meteen aan het knallen als een gek, deelt karatetrappen uit voor z’n plezier en hakt erop los met z’n nieuw melee wapen. Nog voor je “ooh nee, daar is weer zo’n kettingzaag” kan zeggen heb je ze zelf vast en scheur je zombies doormidden. De gore in deze RE is van een ander niveau. Ook als je later in de game terugkeert naar eerdere gebieden, blijven de met bloed doordrenkte muren zoals jij ze hebt achtergelaten. Iemand een dweil bij? Dat kruipt in het behang, hoor!

Twee games in één

Grafisch is deze Requiem een zeer knappe game. De audio is zo mogelijk nog knapper en houdt je bij Grace op de tippen van je tenen en bij Leon vol adrenaline. De afwisseling qua speelstijlen is ook zeer goed gevonden. Je krijgt als het ware twee games in één. Deze titel bevat beide stijlen waarmee Resident Evil zo geliefd is geworden. Je kan voor het eerst ook kiezen welk camerastandpunt je prefereert. Standaard speel je met Grace in first person en met Leon in third. Zo voelt het ook het meest logisch aan, al moest ik mezelf soms inhouden om Grace niet ook naar third te zetten om het iets minder eng te maken. (Geen nood, ik heb mezelf in toom gehouden.)

De storyline begint ditmaal relatief simpel en ontvouwt zich zoals we van Resi gewend zijn stelselmatig als een veel groter iets. Ik ga verder niks prijs geven, het is veel te lekker om alles zelf te weten te komen. Weet gewoon: Capcom deelde zelf meerdere “No Spoilers!”-posts op z’n socials en ze hebben dat zeer terecht gedaan.***

Dood maar niet dom

Naast de vertrouwde gameplay mechanics zoals het craften van items en inventory management zijn er ook enkele nieuwe zaken. Grace kan geïnfecteerd bloed verzamelen om kogels en andere zaken te craften (hoe dat chemisch juist in z’n werk gaat blijven ze ons schuldig). Leon kan aanvallen parryen en is duidelijk een ervaren rot in het zombie-slachten. Hij spuwt heerlijke oneliners en krijgt de ene na de andere bad-ass benarde situatie voorgeschoteld.

De zombie-AI is nog strakker dan bij vorige games. Weg zijn de hersenloze zombies die gewoon op je afstrompelen. Vele vijanden hier gaan af op geluid, kijken even om als je te snel achter hen sluipt en weten in welke hoekjes ze moeten zoeken. Je krijgt het gevoel écht gestalkt te worden. Sommige zombies behouden ook delen van hun menselijkheid. Zo heb je zingende entertainment-dames die we liever niet op onze schoot krijgen (hun gil is dodelijk) en een chef wiens stoofpotje toch geen Michelinster gaat krijgen.

Er zijn nog redelijk wat andere coole zaken die ik niet benoem omdat, opnieuw, het veel leuker is als je deze zelf ontdekt. Wie van Resident Evil houdt, kan op twee oren en een gemuteerd derde oor slapen dat deze game élke jeuk die je hebt gaat wegkrabben. Het zit er allemaal in. 

Waarom Niet?

Is het nu (al) terug aan mij?

Er zijn bijster weinig momenten in Requiem waarbij ik me niet ten zeerste heb geamuseerd. Deze intrigerende en meeslepende achtbaanrit hield me constant geboeid. Het enige dat ik als enigszins storend ervaarde, is de afwisseling tussen Grace en Leon. Grace neemt een veel grotere hap uit het eerste deel met enkele flarden Leon ertussen, waarna het tweede deel het zwaartepunt de andere kant uitgooit.

Ik had het leuker gevonden als ik consistent doorheen de game elk uur eens afwisselde. Nu zal je soms meerdere uren met één karakter spelen, met een kwartiertje de andere ertussen gefoefeld. Gelukkig is geen van beiden superieur aan de ander qua spelplezier en presteren ze beiden op een bijster hoog niveau.

Trailer

---