Soms wil een ex-yakuza ook gewoon even van de zon genieten. In Yakuza Kiwami3 (een remake van het origneel uit 2009) volgen we Kazuma Kiryu die probeert een eerlijk bestaan op te bouwen in het Morning Glory-weeshuis. Het klinkt als het perfecte einde voor een actieheld, maar de werkelijkheid is minder idyllisch. Is dit de ultieme remake waar fans op hoopten, of is het vooral een lesje in bezigheidstherapie? Je ontdekt het in deze review van Yakuza Kiwami 3 & Dark Ties.
Waarom Wel?
Vechten met alles wat je tegenkomt
Ik begin m’n review met wat je het meeste gaat doen tijdens Yakuza Kiwami 3 & Dark Ties, vechten! Het combat systeem is geweldig, het vechten voelt vloeiend aan, is snel genoeg en zorgt voor de nodige voldoening wanneer je vijanden rondom je laat rondslingeren. Met je blote vuisten, de Dragon of Dojima, heb je genoeg combo’s om bij iedere aanval uniek uit de hoek te komen. Ook heb je een heat meter die geleidelijk aanvult om zo krachtigere slagen uit te delen om dan te eindigen in een ultieme finisher. Sla je liever met wapens? Geen probleem! Gebruik de Ryukyu Style en vecht met martial arts wapens zoals een tinbe/rochin om bleeding damage uit te delen of kogels te stoppen met behulp van je schild.
Voor ieder wat wils dus, ook het decor moet eraan geloven. Grabbel gerust een stoel, fiets of wat er ook ligt vast en sla of gooi dit richting je vijand. Genoeg variatie om je woede onder controle te houden. Maar toch is niet alles op en top in de combat. Als vijanden je vasthouden is het wachten tot ze je loslaten of je op de grond knikkeren. Dit terwijl je in andere Yakuza games wel de mogelijkheid hebt om als een zot op een knop te rammen om je los te trekken.
Waarom Niet?
Een traag pensioen zonder passie
Iedere story-driven game valt of staat met zijn verhaal, want voor wat hoort wat toch? Dit vind ik persoonlijk erg zwak in deze Yakuza game. Maar laat mij zoals bij ieder verhaal beginnen bij het begin. Yakuza Kiwami 3 is een rechtstreeks vervolg op de vorige twee games. Maar met een handige uitgebreide recap die je geheel vrij kunt bekijken aan het begin van het spel ben je wel mee met het verhaal. Toch zijn het wel wat namen van personages die je meteen voorgeschoteld krijgt. Als je zoals ik nog geen enkele Yakuza game gespeelt hebt is dit wel enorm overweldigend.
Als je dan uiteindelijk min of meer mee bent met de story ben je klaar om er echt aan te beginnen. Jij, Kazuma Kiryu, gaat op ‘pensioen’ van de Yakuza. Je bent het gedoe beu en je beslist om het Morning Glory weeshuis uit te baden in Okinawa samen met je geadopteerde dochter Haruka. Maar je rust is van korte duur wanneer een door de overheid gesteund resort dreigt het weeshuis af te breken. Echter is deze enkel bedoelt om de gemoederen van de inwoners van Okinawa te bedaren. Want er komt namelijk ook een militaire basis op de plek van het weeshuis. Al snel blijkt ook dat de plaatselijke Okinawa yakuza er iets mee te maken heeft.
Om eerlijk te zijn, de story is saai, komt traag op gang en als je daartussen dan nog eens alle side content naar uw hoofd geslingerd krijgt zakt de moed om echt geïnvesteerd te zijn in de story. Deze kon mij dus op geen enkel moment schelen. Ik voelde ook noch sympathie voor de personages buiten de band die Kazuma heeft met Haruka. Deze is wel goed uitgewerkt en de game geeft je enkele prachtige scenes die deze nog versterken. Buiten dat kon het mij weinig schelen wat er met het weeshuis ging gebeuren. Dus nee, deze speel je niet puur voor de story want dan zal het je snel vervelen ondanks het tal van minigames.
Trop is te veel en te veel is trop
Minigames, overal minigames! Van karaoke zingen tot golven, Yakuza 3 Kiwami heeft meer minigames dan GTA V. Begrijp mij niet verkeerd, deze minigames zijn bij momenten fun om te doen. Maar de timing van sommige minigames en de duur ervan is soms misplaatst. Zo ben je nog niet goed weg in’t spel en moet je al gaan karaoke zingen. Kom je shops tegen waarvan je de uitleg krijgt en hop, je bent 2 uur verder zonder progressie in de story. Zo’n dingen, zeker in het begin van een spel, trekken mij al snel uit het verhaal en ga ik mij afvragen waarom ik nu naar locatie X moest gaan.
Soms heb ik het gevoel dat het spel te veel op GTA wil lijken, maar met de nodige Japanese humor ertussen. Ook is deze soms iets té hard aanwezig, de side quests zijn meestal echt volledig van de pot gerukt maar daar heb ik geen problemen mee. Side quest mogen van mij zeker wat humor hebben die totaal onverwachts uitdraaien. Maar dat deze lijn doorheen heel de game doorgetrokken wordt? Nee, da’s echt te veel van het goede. Trop is te veel en te veel is trop he mannekens!
Alsof er nog niet genoeg te doen was…
Heb je nog niet genoeg aan minigames? Wat dacht je van een ton van side activities! Alles start met de Morning Glory Orphanage, het weeshuis waarvoor je uiteindelijk vecht. De rode draad in het spel zeg maar, dat je hier dan ook wat extra dingen voor moet doen lijkt mij logisch. Van gaan vissen tot helpen met het schoolwerk, er komt van alles bij kijken. Dat ze dit erin steken snap ik ergens nog, maar dan begint het…
Plots word je de leider van een motorclub, moet je bendeleden gaan sprokkelen om nadien nog eens te gaan vechten. Ieder lid heeft zo zijn eigen stats, is goed in defense of vecht net iets beter waardoor je attack hoger is. Ook moet je quests voltooien om zo je moto of andere dingen van je motorclub te gaan upgraden. Dit alles voelt aan als een goedkope mobile game, die veel te gemakkelijk is en mij niet de nodige voldoening geeft om mijn zuurverdiende centen erin te gaan steken. Waarom upgraden als alles toch al zo gemakkelijk gaat right?
Maar hier stopt het niet! Nee, je krijgt in het begin een gsm waarmee je een soort van social hub gaat maken door profielen van mensen te verzamelen. Iedere vreemde mens die het icoontje van Lalala Loveland (zucht…) boven zijn hoofd heeft kan je in principe een vriendschapsverzoek sturen. Hierdoor krijg je punten die je dan wat extra cosmetische dingen opleveren. En dan heb je nog Reapers hunting, waar je rogue Tojo Clan leden opspoort en moet verslaan. Een ding is zeker, het spel zit vol met dingen om te doen, maar of ze leuk zijn? Tjah… het voelt aan als bezigheidstherapie.
Trailer
Gespeeld op PlayStation 5
Zoals duidelijk mag zijn uit m’n review is Yakuza Kiwami & Dark Ties 3 een game van uitersten. Aan de ene kant schittert de combat zeker met de toevoeging van de Ryukyu-stijl en brute finishers. De emotionele band tussen Kazuma en zijn dochter Haruka zorgt dan weer voor enkele prachtige scènes. Helaas slaat de game op andere vlakken de plank mis. Het verhaal rondom het weeshuis in Okinawa komt traag op gang en mist de nodige passie om echt te boeien. Daarnaast verdrink je in een overweldigende hoeveelheid minigames en zijactiviteiten die vaak aanvoelen als goedkope bezigheidstherapie. Kortom: geweldige actie, maar een teleurstellend en traag plot.
Pluspunten
- Combatsysteem met verschillende vechtstijlen
- Handige, uitgebreide recap
Minpunten
- Saai en traag verhaal
- Te veel zijcontent in de vorm van minigames
- Humor is te aanwezig
Ontdek meer van Pragalicious
Abonneer je om de nieuwste berichten naar je e-mail te laten verzenden.
