“God of War: Sons of Sparta is een degelijke Spartaanse snack”

PlayStation dropte tijdens de voorbije State of Play vanuit het niets een game alsof het een Spartaanse uppercut was: onverwacht, luid en zonder waarschuwing. Maar verrassing alleen maakt geen topper. Dus trok ik mijn sandalen aan, smeerde ik mijn armen in met lauwe olijfolie en dook ik in deze nagelnieuwe Metroidvania. Of het al deze moeite waard was, lees je in mijn review van God of War: Sons of Sparta.

Waarom Wel?

Een 2D God of War Metroidvania…

Sons of Sparta neemt ons mee naar een Kratos die we zelden zagen: niet de godendoder, niet de berouwvolle vader, maar een Spartaanse rekruut die nog gelooft in regels, eer en discipline. Het verhaal wordt verteld door een oudere Kratos aan zijn dochter Calliope, wat een onverwachte warmte toevoegt aan een franchise die doorgaans meer bloed dan emotie laat vloeien. 

Die insteek werkt. Het geeft context, menselijkheid en een soort nostalgische melancholie die je niet meteen verwacht in een 2D‑action‑platformer. Maar dat brengt ons meteen bij de olifant in de kamer.

Want wie op een nieuwe 3D God of War zat te wachten, mag zijn Leviathan Axe weer in de kast leggen. Sons of Sparta is een 2D-Metroidvania en dat is een gedurfde stijlbreuk. De gameplayloop is wat je mag verwachten: backtracking, nieuwe vaardigheden ontdekken om daarna eerder afgesloten zones binnen te raken. Maar waar de beste Metroidvanias je belonen met vloeiende combat en slim leveldesign, voelt Sons of Sparta soms alsof het nog moet wakker worden.

Waarom Niet?

… die te weinig als God of War-game aanvoelt

De combat is herkenbaar God of War‑materiaal, maar dan in 2D. Lichte en zware aanvallen, counters, Spartan Rage‑varianten… Alleen mist het de impact die je van Kratos verwacht. Ik zou zelfs durven zeggen dat de combat te braaf is. Ik mis de bruutheid die we kennen van onze Kratos, al kan dat ook bewust gekozen zijn omdat we met de jongere versie spelen. Hoe dan ook mist de combat gewoon variatie. De animaties voelen soms licht, er is te weinig variatie in vijanden en de flow mist de agressieve cadans die de franchise groot maakte.

Het leveldesign is degelijk, maar is ook nooit écht verrassend. Je voelt dat de game respect heeft voor het genre, maar niet de grootste finesse heeft. Het is leuk, het werkt, maar het verrast dus bijna nooit. Er was ook even verwarring over de co-op modus. Deze zit er wel degelijk in, maar enkel in een aparte challenge‑modus die je pas vrijspeelt na het uitspelen van de game. En da’s een gemiste kans, want het had de game net dat ietsje extra kunnen geven.

Trailer

---