Je baas vraagt je denigrerend om hem wat verse koffie te gaan halen. Die vervelende buurjongen komt uitpakken met allemaal hippe woorden die je niet kent. Je krijgt dat oud vrouwtje maar niet uitgelegd hoe die app werkt. Als alle kloterij van de wereld in jouw schoot lijkt te vallen, heb je het ferm gehad. Tijd om gipsplaten te eten in de review van Drywall Eating Simulator. Je ramt je hoofd doorheen elke muur en vreet de brokstukken op tot je weer kalm bent. We hebben het allemaal wel al eens meegemaakt, toch?
Waarom Wel?
De frustraties des levens
In dezelfde regionen als het briljante “Goat Simulator” is deze Drywall Eating Simulator alles behalve een simulator. Dit is een humoristische, ronduit ridicule videogame waarbij je een resem aan frustrerende en hilarisch irritante situaties uit het dagdagelijkse leven gepresenteerd krijgt. Als je jouw kalmte dreigt te verliezen, is het enige dat jou kan helpen het eten van gyproc-muren.
Er is in Drywall Eating Simulator iets meer gaande dan “de stomme dingen des levens”. Het spel zegt je namelijk zélf dat je in een simulatie zit die je zal aantonen hoe mensen hun gewone levens leiden en hoe ze omgaan met allerhande frustraties. Het enige probleem is dat de makers van deze simulatie (Aliens? AI? Robots? De overlords blijven in ieder geval mysterieus.) denken dat woede het beste weer wegebt wanneer je kopstoten aan muren uitdeelt en de brokken ervan oppeuzelt.
Ik moet nú een gipsplaat eten!
In deze Simulator krijg je vier levels gepresenteerd die jou in verschillende scenario’s droppen. In je appartementsblok hebben vervelende buren hulp nodig. Op je kantoorjob drijven je collega’s en bazen je tot waanzin voor een belangrijke presentatie. In de doe-het-zelf-zaak moet jij alles zelf doen. Er zijn leuk gevarieerde scenario’s en zeer herkenbare situaties waarbij ik met sprekend gemak dacht “Haha, I hate it when this happens”.
Sitcom simulator
Zo zal je jouw hippie-buurvrouw horen zeuren over haar horoscoop. Je mag tot wel vier keer dezelfde dozen controleren in het magazijn van je chef. Als je eindelijk de juiste presentatie-disc hebt gevonden, loopt je computer vast door een overload aan meeting-aanvragen. Zucht. Het duurt niet lang voor de levels chaotisch worden dankzij een barrage aan kapotte en opgevreten muren.
Wat Drywall Eating Simulator dus eigenlijk écht is, is een light puzzle game waarbij je vooral veel zal moeten praten met karakters en vervolgens zaken moet verzamelen. De puzzels zijn nooit écht breinbrekers, al wordt het lastiger wanneer je oplossingen moet gaan zoeken in een eerdere spelwereld. Soms is deze game clever, soms vervelend. De conversaties en storylines zijn gelukkig wel steeds geslaagde sitcom. Tijdens het puzzelen moet je jouw kalmte bewaren. Teveel fouten maken (zoals luide luidsprekers aanzetten of gesprekken opnieuw moeten voeren omdat je info vergeten bent) zijn frustrerend, en dan moet je al vlug opzoek naar een vers brokje gyproc. Met mayo, deze keer?
Tijdens het spelen van deze game moest ik vaak denken aan de (nog slimmere en leukere, toegegeven) meta-humor van The Stanley Parable. Net zoals die game heeft deze ervaring een zeer simpele grafische look en moet je vooral genieten van de creativiteit van de developers. Helaas zijn er obstakels richting jouw puur gamer-genot.
Waarom Niet?
Verwarring & gamebreakers
Het grafische aspect zal ik niet als nadeel beschouwen wegens de aard van deze game. De makers lachen ook vaak zélf met de beperkingen van hun game en noemen dit “de limieten van de simulatie”. Helaas zijn de glitches géén integraal deel van deze limieten. Dat er soms wat gesprekken of karakters vastlopen, tot daartoe. Jammer genoeg kwam ik meer dan eens game breaking bugs tegen waardoor je niet verder raakt met je missie en soms helemaal opnieuw moest beginnen.
Gelukkig is dit geen bijster lange game (op vier uurtjes bereik je het einde) en kan je erdoor flitsen eenmaal je weet wat te doen, maar dan nog liepen de frustraties wel op bij het tegenkomen van meer bugs. Bepaalde puzzels zijn ook enkel lastig omdat ze onduidelijk en een pure warboel zijn, niét omdat ze slim bedacht zijn. Onbedoelde verwarring viert hoogtij in deze simulatie.
Een lang kort spel
De karakters en gesprekken zijn vaak grappig maar qua effectieve gameplay hints en duidelijke objectives laten ze soms te wensen over. De gameplay zelf is enorm simplistisch, waardoor zelfs de korte speelduur soms wat lang aanvoelt. Natuurlijk blijft dit een budgetvriendelijke en dus kleinschaligere ervaring. Het idee erachter is zeer tof, de uitwerking verre van sterk.
Trailer
Gespeeld op PC
In deze “Simulator” kom je grappig frustrerende gesprekken en zeer herkenbare hilarische situaties tegen. De frustraties van het alledaagse leven en irriterende mensen zijn creatief en knap gebracht, met de ridicule “gipsplaten eten om te kalmeren”-mechanic als hoogtepunt. Het idee en het schrijfwerk errond zijn zeer leuk gevonden maar dat vertaalt zich niet naar een zeer genietbare game. De puzzels zijn soms onduidelijk en chaotisch, enkele game breaking bugs temperen het enthousiasme en naar het einde toe wordt het toch vlug eentonig. Snel, een gipsplaat voor ik kwaad word!
Pluspunten
- Goede humor & hilarische gesprekken
- Creatief idee, leuke “ergernissen des levens”
Minpunten
- Game breaking bugs
- Onduidelijke & chaotische puzzels
- Eentonig naar het einde toe
Ontdek meer van Pragalicious
Abonneer je om de nieuwste berichten naar je e-mail te laten verzenden.
