“Once Upon a Katamari is geen game voor iedereen”

14 jaar, zo lang hebben we moeten wachten op een nieuwe Katamari game. De eerste verscheen namelijk op de beste console ooit: de Playstation 2. En het goeie nieuws is, de kern van de game blijft behouden en dat is rollen met een groter wordende bal. Geen zin in de nieuwste extraction shooter dan is deze Japanse game, Once Upon a Katamari, mogelijk iets voor jou.

Waarom Wel?

De koning en de prins

In Once Upon a Katamari, draait alles rond de King of All Cosmos en zijn stommiteiten. De man vernietigt namelijk de aarde en al zijn omliggende sterren. Nog veel erger, hij stuurt zijn zoon, de Prins met een kleine plakkerige bal op pad. Denk aan de snotballen die peuters rollen maar dan minder vies. Dat ronde ding krijgt de naam Katamari, vertaald naar het Nederlands is dat overigens een hoopje of een massa. En door zoveel mogelijk shit bij mekaar te rollen hoopt het duo de aarde te herstellen. Dat doen ze door in de tijd te reizen en zo komen ze terecht in historisch Japan, maar evengoed in het Juratijdperk, de IJstijd of het oude Egypte. Voor de Prins zit er niks anders op dan te rollen, rollen en nog eens rollen.

Is er meer dan rollen?

Moet er meer zijn dan rollen? Is rollen misschien niet genoeg? En zeg nu zelf, wie rolt er niet graag? De gameplay van Once Upon a Katamari is nog exaxt hetzelfde als 14 jaar geleden. De Prins, die je als speler controleert, heeft dus een kleine sticky ball voor zich die, telkens hij over een object rolt, groter wordt. Tot hij een reuzebal voor zich uitduwt. Maar dat is niet alles, er zijn ook gadgets, zoals een magneet die je kan inzetten om alle voorwerpen rondom je aan te trekken en zo de bal snel groter te maken. Ook het doel van het spel is erg eenvoudig: de King geeft de Prins een opdracht, die er meestal uit bestaat om een bal van een bepaalde grootte te rollen en hopsakee, je bent vertrokken.  Om de herspeelbaarheid te vergroten krijg je na elke missie ook een rapport en natuurlijk wil je zo snel mogelijk records verbreken. Maar net zoals Powerwash Simulator is Once Upon a Katamari vooral een erg ontspannende game.

Rol de stress weg

Ik kan niet genoeg benadrukken dat rollen met die bal een enorm relaxerende activiteit is. Iets wat niet evident is in het het huidige gamelandschap waarin je verwacht wordt om van de éne naar de andere shooter te hollen. Waarin Russen je lopen uit te schelden of waar je amper twee passen kan zetten en wordt afgeknald. Weg met die stress, lang leve de Katamari.  Rollen met die plakkerige bal krijgt een bijna therapeutisch effect. Niks moet, alles kan. Lang leve de rust!

Maar goed, wil je toch wat competitie, dan kan je die krijgen in de Celestial Katamariball. Dat is een modus waarin je tot 4 spelers het tegen mekaar kan opnemen. Kan ook tegen de CPU voor wie geen vrienden heeft (of zoals mij een bloedhekel heeft aan random onlinegamers)

Waarom Niet?

Lijkt wel een previous gen game

We praten vaak over games die er next gen uitzien, wel Once Upon a Katamari ziet er, in elk geval op de PS5, uit alsof hij gemaakt werd voor de PS3. En dat is bijzonder verassend want de kleurrijke werelden zijn gemaakt om van het scherm te spatten maar doen dat helaas niet. Met de huidige software tools en de enorme kracht van deze generatie consoles had ik hier toch echt wel moeten schrijven dat dit de knapste game van het jaar was. Maar dat is het niet.

Beperkte gameplay

Eenvoudige gameplay is niet noodzakelijk slecht, maar het verveelt wel snel. Zeker de meer competitieve gamers laten deze best links liggen, maar na 14 jaar had ik toch net ietsje meer verwacht. Buiten het rollen en een paar eenvoudige gadgets valt er niet veel meer te beleven en daardoor krijg je dus ook het gevoel dat elke level, buiten dat die er anders uitziet, hetzelfde verwacht. Van mij hadden er gerust wat extra uitdagingen mogen inzitten. Of wat meer impactvolle venieuwingen.

Trailer

---