“Hellblade 2 (PS5) is prachtig om naar te kijken, minder boeiend om te spelen”

Hellblade stond al even op mijn lijstje om te spelen, net omdat ik er al veel goeds van gehoord had. Uiteraard was ik dus enthousiast om aan Senua’s Saga te kunnen starten, weliswaar het vervolg op Hellblade: Senua’s Sacrifice. Ik wil dan ook met een kleine kantekening starten dat ik de eerste niet gespeeld heb. Wel krijg je in game een interessante recap te zien die je het verhaal van de eerste op een prachtige manier verteld.

Waarom Wel?

Visueel spektakel

Het eerste dat meteen duidelijk wordt is dat er heel wat tijd gestoken is in de wereld visueel zo realistisch mogelijk te brengen. En wat zijn ze hier in geslaagd. Hellblade 2 is een visueel spektakel die me af en toe liet stilstaan bij de prachtige locaties die je tijdens je trektocht doorwandelt. Terwijl het verhaal, later meer hierover, toch wat folklore en fantasie met zich meebrengt voelt alles heel realistisch aan. Dit alleen laat al een indruk achter, enkel de wereld is al goed om je mee te trekken in je avontuur door het 10e-eeuwse IJsland. De focus op fotorealistische graphics is een van de grootste sterke punten van de game.

Een meesterlijke auditieve ervaring

Een minstens even indrukwekkend aspect is het geluidsontwerp. Hellblade 2 is een game die je niet zomaar speelt, maar die je echt beleeft. De aanhoudende stemmen in Senua’s hoofd zijn constant aanwezig en vormen een integraal onderdeel van de ervaring. Dit kan in het begin wat overweldigend zijn, maar voegt een diepere laag toe aan haar strijd tegen de psychose. Zelf vond ik het in het begin erg druk, de stemmen die je letterlijk in je hoofd hoort en daar dan nog de gesprekken die je hebt met de andere personages.

Ik betrapte mezelf er plots ook op dat ik, zoals Senua, soms tegen mezelf begon te praten. “Maar zwijgt nu toch is efkes!”, is een zin die geregeld over de lippen ging. Het is dan ook een absolute aanrader om dit spel met een headset te spelen, zodat je jezelf volledig kunt onderdompelen in het geluid. De audio-ervaring is uniek en meeslepend.

Onvergetelijke personages

De kracht van Hellblade 2 ligt niet alleen in zijn technische pracht, maar ook in de diepgaande en gelaagde personages. Waar Senua’s Saga begint als een solistische missie, ontdekt ze al snel dat haar reis verder reikt dan haar eigen gevecht tegen de duisternis. Ze bouwt onverwachte relaties op met de mensen die ze onderweg ontmoet, en deze interacties vormen het emotionele hart van de game. Personages zoals Fargrímr, die gevangen zit in zijn eigen strijd en de rol van een mentor op zich neemt, voelen levensecht aan. Door de sterke performances en de genuanceerde dialogen worden deze figuren zo overtuigend neergezet dat je naarmate het spel vordert een diepe, emotionele band met ze opbouwt. Je leeft mee met hun individuele worstelingen en hoopt dat ze hun doelen bereiken. Dit geeft een emotionele lading aan het avontuur die de tekortkomingen van het overkoepelende verhaal soms compenseert en je herinnert aan de menselijkheid, zelfs in een wereld vol folklore en gevaar.

Waarom Niet?

Een gemiste kans

Ondanks de indrukwekkende wereld en de diepgaande karakters, voelt het verhaal aan als een gemiste kans. Het avontuur begint veelbelovend: Senua ontsnapt als slaaf na een schipbreuk en belandt in het grimmige, maar adembenemende, 10e-eeuwse IJsland. Hoewel de setting indrukwekkend is, slaagt het verhaal er niet in om mij constant te boeien. De plot mist een duidelijke spanning en de motivatie van Senua voelt soms te onduidelijk. Hierdoor voelt het verhaal meer als een kader dat de prachtige visuals en het geluidsontwerp bij elkaar houdt, dan als een meeslepend avontuur op zich. De gebeurtenissen volgen elkaar op, maar de emotionele impact en de urgentie van de missie verdwijnen soms naar de achtergrond.

Repetitieve combat en simpele puzzels

De gevechtsmomenten in Hellblade 2 zijn onmiskenbaar de grootste zwakte van het spel. De combat is gebouwd op een simplistische cyclus van ontwijken, pareren en aanvallen. Buiten dat de presentatie van de gevechten visueel indrukwekkend is, voelt deze gameplay loop na verloop van tijd eentonig en oppervlakkig aan. De speciale spiegel, die je kunt gebruiken om de tijd te vertragen, voegt een lichte tactische laag toe maar kan de herhaling niet doorbreken.

Dit gebrek aan diepgang geldt ook voor de puzzels. Hoewel ze later in het spel iets complexer worden, komen ze te laat om een blijvende indruk te maken. Vaak voelen ze aan als een onderbreking in het verhaal, in plaats van een integraal onderdeel van de ervaring. Kortom, de gameplay mist de variatie en diepte.

Trailer